پدرى مهربان

در دوران کوتاه حکومت سراسر عدل امام على(علیه السلام)، مقدارى عسل به بیت المال مسلمین آوردند. پـدر یـتـیمان دستور داد کودکان بى سرپرست را از گوشه و کنار حاضر کنند. این خبر به گوش اطفال یتیم و بى کس رسید. آنها از خوشحالى گویى بال درآوردند و به سوى پدر مهربان خود شتافتند.
امیرالمومنین علی(علیه السلام) مـوقـعى که عسل را بین کودکان تقسیم مى فرمود، با دست خود آن را به دهان یتیمان مـى گذاشت. اطرافیان وقتى این عمل حضرت را مشاهده کردند، از این که امام و خلیفه مسلمین چنین با کودکان برخورد مى کرد تعجب نمودند. یکى گفت: این عمل در شأن شما نیست!
حـضرت فرمود: امام، پدر یتیمان است. عسل به دهان یتیمان مى گذارم و به جاى پدران از دست رفته شان، به آنها مهربانى مى کنم …
آن روز، مردم از این برخورد ملایم و پدرانه امام درس بزرگى گرفتند.

منبع: علامه مجلسی؛ بحارالانوار؛ ج ۴۱؛ ص ۱۲۳