وفات حضرت عبدالعظيم حسنى (ع) 15 شوال سال 252 هجري قمري

امام حسن مجتبي (عليه السلام) پانزده فرزند داشت، يکى از آنها جناب زيد بود که با لبابه دختر عبدالله بن عباس ازدواج کرد، لبابه همسر حضرت قمر بنى هاشم(عليه السلام) بود که بعد از شهيد شدن آن حضرت با زيد ازدواج نمود او دو فرزند آورد به نام حسن و نفيسه، کنيه حسن ابى محمد بود که داراى هفت پسر شد يک از آنها به نام ابو الحسن على ملقب به سديد بود على يک پسر داشت به نام عبدالله و عبدالله نه پسر داشت که يکى از آنها حضرت عبدالعظيم بود.

عبدالعظيم ابى القاسم بن عبدالله بن على الشديد بن حسن بن الامير بن زيد بن الامام الحسن(عليه السلام) معروف به شاه عبدالعظيم حسنى در حالى که از دست سلطان گريخته بود وارد رى شد و در منزل يکى از شيعيان در سردابى مخفى گرديد. وى در آن محل مشغول به عبادت خداوند بود و روزه مى گرفت و گاهى مخفيانه به زيارت قبرى که مقابل قبر شريف خودش هست مى رفت و مى فرمود:

اين قبر يکى از اولاد حضرت موسى بن جعفر(عليه السلام)است، ايشان در سال 250 هجرى قمرى وفات نمود و در مسجد شجره رى مدفون گرديد.

حضرت عبدالعظيم از بزرگان محدثين و علماء و زهّاد و از اصحاب امام جواد و امام هادى(عليهم السلام) است. او همان بزرگوارى است که خدمت امام هادى مشرف شد و عقايد خود را عرضه نمود و حضرت فرمود: اى اباالقاسم قسم به ذات خدا اين عقايد دين خداست.

اين بزرگوار يک پسر به نام محمد داشت که مردى بزرگ منزلت و زاهد و عابد بود.

فخر راضى در کتاب شجره مبارکه آورده که حضرت عبدالعظيم را در رى شهيد کردند.

ناگفته نماند که بناى حرم مطهر آن حضرت يادگار مجدالملک قمى است و بنيان ايوان و رواق را شاه طهماسب بن شاه اسماعيل صفوى در سال 944 هجرى قمرى بنا نهاده و ظريح نقره از آثار فتحلى شاه در سال 1222 هجرى قمرى مى باشد. طلا کارى گنبد را ناصرالدين شاه قاجار کرد و آينه بندى و نقاشى ايوان مطهر را ميرزا آقا جان نورى صدر اعظم انجام داده است.(1)

منبع:حوادث الايام، صفحه 236