ورود امام حسين(ع) به مكه معظمه 3 شعبان

امام حسين(ع) پس از آن كه از درخواست عامل مدينه براى بيعت با يزيد بن معاويه امتناع كرد و به صورت اعتراض آميز، شهر مدينه را ترك و به سوى مكه حركت كرد، در شب جمعه، سوم شعبان سال 60 هجرى قمرى وارد مكه معظمه گرديد و به هنگام ورود، اين آيه را تلاوت مى كرد: و لَمّا تَوَجّهَ تِلْقاءَ مَدْيَن قالَ عَسى رَبّى اَنْ يَهْدِيَنى سَواءَ السَّبيل.(1) حركت آن حضرت از مدينه، در 28 رجب و ورودش به مكه در سوم شعبان و در كل، به مدت پنج روز در راه بود. پس از آن كه وارد مكه معظمه گرديد، اهالى اين شهر مقدس به استقبالش شتافتند. بزرگان و صاحب نفوذان مكه (اعم از ساكنان دايمى و زايران و حاجيان) هر روز به زيارتش رفته و از محضر پرفيض وى بهره مند مى شدند. عبدالله بن زبير كه يك روز پيش از حركت آن حضرت از مدينه، به سوى مكه گريخته و در اين مكان مقدس، پناه گرفته بود، اميد بسيار داشت كه اهالى مكه وى را در مبارزه با يزيد بن معاويه همراهى كرده و وى را در دست يابى به حكومت يارى كنند. ولى با تشريف فرمايى امام حسين(ع) به مكه، اكثر مردم با امام حسين(ع) ارتباط برقرار كرده و از اهداف و انگيزه هايش باخبر شدند و بدين لحاظ عبدالله بن زبير را به حاشيه راندند. بدين جهت عبدالله بن زبير در باطن، از آمدن امام حسين(ع) به مكه معظه، ناخرسند بود و دلش مى خواست كه آن حضرت به هر بهانه اى، اين شهر را ترك كند و زمينه را براى بلند پروازى هاى وى فراهم نمايد. امام حسين(ع) بدون در نظر گرفتن جاه طلبى هاى عبدالله بن زبير و سخت گيرى هاى عاملان و مأموران يزيد، به روشن گرى مسلمانان در مكه پرداخت. آن حضرت از سوم شعبان تا هشتم ذى حجه، به مدت چهار ماه و پنج روز در مكه معظمه اقامت نمود و پس از آن كه با دعوت انبوه و سراسرى كوفيان مواجه گرديد، در هشتم ذى حجه سال 60 قمرى، مكه معظمه را به قصد كوفه ترك كرد.(2)

1- سوره قصص، آيه 22
2- نك: الارشاد (شيخ مفيد)، ص 373؛ كلمات الامام الحسين(ع) (شريفى)، ص 305؛ لواعج الأشجان (سيد محسن امين)، ص 32؛ منتهى الآمال (شيخ عباس قمى)، ج1، ص 301؛ مناقب آل ابى طالب (ابن شهر آشوب)، ج3، ص 240