میلاد مسعود امام حسین(ع)۳ شعبان

امام حسین(ع) فرزند امیرمؤمنان على بن ابى طالب(ع) و فاطمه زهرا(س)، دومین فرزند آن دو بزرگوار و محبوب پیامبراکرم(ص) بود.

بر اساس احادیث و روایات متعدد، تولد امام حسین(ع) و شهادت مظلومانه اش به دست دشمنان اسلام، پیش از تولد آن حضرت، از سوى جبرئیل امین و پیامبر عظیم الشأن پیش گویى شده بود. از جمله آن ها، حدیث ذیل است:

امام صادق(ع) فرمود: جبرئیل امین بر رسول خدا(ص) فرود آمد و عرض کرد: اى محمد! به راستى خداى سبحان تو را بشارت داد به مولودى از دخترت فاطمه زهرا(س)، ولیکن امتت وى را پس از تو خواهند کشت.

پیامبر(ص) فرمود: اى جبرئیل! سلامم را به پروردگار برسان و بگو مرا به مولودى که امتم، پس از من وى را مى کشند، نیازى نیست.

جبرئیل امین به سوى آسمان عروج کرد و سپس بازگشت و همان پیام را تکرار کرد.

پیامبراکرم(ص) نیز گفتار پیشین خود را تکرار کرد و از پذیرش مولودى که مسلمانان وى را مى کشند امتناع نمود.

جبرئیل براى بار سوم فرود آمد و گفت: اى محمد! پروردگار سبحان سلامت مى رساند و تو را به این امر مهم بشارت مى دهد که امامت و ولایت را در نسل تو قرار داده است. پیامبر(ص) با دریافت این پیام شادمان شد و گفت: پذیرفتم و به آن خرسندم. آن گاه پیامبر(ص) این پیام مهم الهى را به اطلاع دخترش حضرت فاطمه زهرا(س) رسانید و فاطمه(س) در نهایت ادب، پاسخ داد: پدرجان! مرا به فرزندى که امتت او را مى کشند، نیازى نیست.

پیامبر(ص) بشارت خداوند منان را به فاطمه زهرا(س) ابلاغ کرد و گفت: دخترم فاطمه! همانا خداوند سبحان امر مهم امامت و ولایت و وصایت را در ذریه من (از همین مولود) قرار داده است.

فاطمه(س) با شنیدن این بشارت الهى و تضمین غیرقابل خدشه پروردگار، به پدر ارجمندش گفت: پدرجان! من نیز به تولد این مولود خجسته خرسندم.(۱)

بنابراین، پیامبراکرم(ص) و دخترش فاطمه زهرا(س) و دامادش على مرتضى(ع) و جبرئیل امین و فرشتگان الهى، همگى منتظر مولود مبارک آثار بوده و براى دیدنش لحظه شمارى مى کردند. سرانجام، انتظار به پایان رسید و در روزى مبارک از ایام مبارک شعبان، از دامن پاکیزه فاطمه زهرا(س)، نور جهان آراى امام حسین(ع) آشکار گردید و این نوزاد گران مقام، پا به هستى و حیات دنیوى گذاشت و شادمانى فرشتگان و آدمیان را فراهم کرد.

از امام صادق(ع) روایت شد: هنگامى که امام حسین(ع) دیده به جهان گشود، جبرئیل امین از سوى پروردگار متعال مأمور گردید تا همراه هزار فرشته، جهت تهنیت و شادباش گویى به نوزاد فاطمه زهرا(س)، به زمین فرود آیند.(۲)

داستان “فطرس” و رهایى این فرشته الهى از عذاب و کیفر خدایى، به برکت تولد امام حسین(ع) در همین حدیث بیان گردیده است.

درباره تاریخ تولد امام حسین(ع) اتفاق چندانى میان مورخان و سیره نویسان نیست. برخى روز پنجم شعبان سال چهارم قمرى، برخى سوم شعبان و برخى دیگر، روزهاى نخست شعبان (بدون تعیین روز ولادت) را زادروز آن حضرت مى دانند.(۳)

ولى مشهور میان شیعیان، بر اساس توقیع شریفى که به دست قاسم بن علاء همدانى، وکیل امام حسن عسکرى(ع) رسید، تولد اباعبدالله الحسین(ع) در روز سوم شعبان بوده است.(۴)

نام شریف امام حسین(ع) در تورات “شبیر” و در انجیل “طاب” و کنیه اش ابوعبدالله و لقب هایش سبط، سبط ثانى، سیّد، سیّد شباب اهل الجنه، رشید، طیب، وفّى، مبارک، زکى و تابع لمرضاه الله مى باشد.(۵)

پیامبراکرم(ص) در حدیثى، درباره امام حسن(ع) و امام حسین(ع) فرمود: من أحب الحسن و الحسین أحببته، و من أحببته أحبه الله، و من أحبه الله أدخله الجنه، و من أبغضهما ابغضته، من أبغضته أبغضه الله، من أبغضه الله أدخله النار.(۶)

۱- الکافى (شیخ کلینى)، ج۱، ص ۴۶۴، ح۴
۲- بحارالانوار (علامه مجلسى)، ج۴۳، ص ۲۴۳
۳- نک: مقاتل الطالبیین (ابوالفرج اصفهانى)، ص ۵۱؛ مناقب آل ابى طالب (ابن شهر آشوب)، ج۳، ص ۲۴۰؛ بحارالانوار، ج۹۱، ص ۱۹۳ و ج ۳۴، ص ۲۳۷؛ الارشاد (شیخ مفید)، ص ۳۶۸؛ منتهى الآمال (شیخ عباس قمى)، ج۱، ص ۲۸۰
۴- بحارالانوار، ج۳۴، ص ۲۳۷؛ الاقبال بالاعمال الحسنه (سید بن طاووس)، ج۳، ص ۳۰۳
۵- بحارالانوار، ج۳۴، ص ۲۳۷؛ کشف الغمه (على بن عیسى اربلى)، ج۲، ص ۱۷۱.
۶- الارشاد.