ميلاد مسعود امام حسين(ع)3 شعبان

امام حسين(ع) فرزند اميرمؤمنان على بن ابى طالب(ع) و فاطمه زهرا(س)، دومين فرزند آن دو بزرگوار و محبوب پيامبراكرم(ص) بود.

بر اساس احاديث و روايات متعدد، تولد امام حسين(ع) و شهادت مظلومانه اش به دست دشمنان اسلام، پيش از تولد آن حضرت، از سوى جبرئيل امين و پيامبر عظيم الشأن پيش گويى شده بود. از جمله آن ها، حديث ذيل است:

امام صادق(ع) فرمود: جبرئيل امين بر رسول خدا(ص) فرود آمد و عرض كرد: اى محمد! به راستى خداى سبحان تو را بشارت داد به مولودى از دخترت فاطمه زهرا(س)، وليكن امتت وى را پس از تو خواهند كشت.

پيامبر(ص) فرمود: اى جبرئيل! سلامم را به پروردگار برسان و بگو مرا به مولودى كه امتم، پس از من وى را مى كشند، نيازى نيست.

جبرئيل امين به سوى آسمان عروج كرد و سپس بازگشت و همان پيام را تكرار كرد.

پيامبراكرم(ص) نيز گفتار پيشين خود را تكرار كرد و از پذيرش مولودى كه مسلمانان وى را مى كشند امتناع نمود.

جبرئيل براى بار سوم فرود آمد و گفت: اى محمد! پروردگار سبحان سلامت مى رساند و تو را به اين امر مهم بشارت مى دهد كه امامت و ولايت را در نسل تو قرار داده است. پيامبر(ص) با دريافت اين پيام شادمان شد و گفت: پذيرفتم و به آن خرسندم. آن گاه پيامبر(ص) اين پيام مهم الهى را به اطلاع دخترش حضرت فاطمه زهرا(س) رسانيد و فاطمه(س) در نهايت ادب، پاسخ داد: پدرجان! مرا به فرزندى كه امتت او را مى كشند، نيازى نيست.

پيامبر(ص) بشارت خداوند منان را به فاطمه زهرا(س) ابلاغ كرد و گفت: دخترم فاطمه! همانا خداوند سبحان امر مهم امامت و ولايت و وصايت را در ذريه من (از همين مولود) قرار داده است.

فاطمه(س) با شنيدن اين بشارت الهى و تضمين غيرقابل خدشه پروردگار، به پدر ارجمندش گفت: پدرجان! من نيز به تولد اين مولود خجسته خرسندم.(1)

بنابراين، پيامبراكرم(ص) و دخترش فاطمه زهرا(س) و دامادش على مرتضى(ع) و جبرئيل امين و فرشتگان الهى، همگى منتظر مولود مبارك آثار بوده و براى ديدنش لحظه شمارى مى كردند. سرانجام، انتظار به پايان رسيد و در روزى مبارك از ايام مبارك شعبان، از دامن پاكيزه فاطمه زهرا(س)، نور جهان آراى امام حسين(ع) آشكار گرديد و اين نوزاد گران مقام، پا به هستى و حيات دنيوى گذاشت و شادمانى فرشتگان و آدميان را فراهم كرد.

از امام صادق(ع) روايت شد: هنگامى كه امام حسين(ع) ديده به جهان گشود، جبرئيل امين از سوى پروردگار متعال مأمور گرديد تا همراه هزار فرشته، جهت تهنيت و شادباش گويى به نوزاد فاطمه زهرا(س)، به زمين فرود آيند.(2)

داستان “فطرس” و رهايى اين فرشته الهى از عذاب و كيفر خدايى، به بركت تولد امام حسين(ع) در همين حديث بيان گرديده است.

درباره تاريخ تولد امام حسين(ع) اتفاق چندانى ميان مورخان و سيره نويسان نيست. برخى روز پنجم شعبان سال چهارم قمرى، برخى سوم شعبان و برخى ديگر، روزهاى نخست شعبان (بدون تعيين روز ولادت) را زادروز آن حضرت مى دانند.(3)

ولى مشهور ميان شيعيان، بر اساس توقيع شريفى كه به دست قاسم بن علاء همدانى، وكيل امام حسن عسكرى(ع) رسيد، تولد اباعبدالله الحسين(ع) در روز سوم شعبان بوده است.(4)

نام شريف امام حسين(ع) در تورات “شبير” و در انجيل “طاب” و كنيه اش ابوعبدالله و لقب هايش سبط، سبط ثانى، سيّد، سيّد شباب اهل الجنه، رشيد، طيب، وفّى، مبارك، زكى و تابع لمرضاه الله مى باشد.(5)

پيامبراكرم(ص) در حديثى، درباره امام حسن(ع) و امام حسين(ع) فرمود: من أحب الحسن و الحسين أحببته، و من أحببته أحبه الله، و من أحبه الله أدخله الجنه، و من أبغضهما ابغضته، من أبغضته أبغضه الله، من أبغضه الله أدخله النار.(6)

1- الكافى (شيخ كلينى)، ج1، ص 464، ح4
2- بحارالانوار (علامه مجلسى)، ج43، ص 243
3- نك: مقاتل الطالبيين (ابوالفرج اصفهانى)، ص 51؛ مناقب آل ابى طالب (ابن شهر آشوب)، ج3، ص 240؛ بحارالانوار، ج91، ص 193 و ج 34، ص 237؛ الارشاد (شيخ مفيد)، ص 368؛ منتهى الآمال (شيخ عباس قمى)، ج1، ص 280
4- بحارالانوار، ج34، ص 237؛ الاقبال بالاعمال الحسنه (سيد بن طاووس)، ج3، ص 303
5- بحارالانوار، ج34، ص 237؛ كشف الغمه (على بن عيسى اربلى)، ج2، ص 171.
6- الارشاد.