ميلاد فرخنده امام زين العابدين(ع)5 شعبان

درباره تولد با سعادت امام على بن الحسين(ع)، معروف به امام زين العابدين(ع) اتفاق ديدگاهى ميان مورخان و سيره نگاران نيست. برخى از آنان پنجم شعبان، برخى هفتم و برخى نهم اين ماه و برخى نيمه جمادى الاولى را روز تولدش دانسته اند و هم چنين برخى از آنان سال 38 و برخى سال 36 و برخى ديگر سال 37 قمرى را سال تولد آن حضرت ذكر كرده اند.(1)

وليكن معروف و مشهور در ميان شيعيان، روز پنجم شعبان سال 38 قمرى، تاريخ تولد آن حضرت مى باشد.

پدرش امام حسين بن على(ع) و مادرش شهربانو دختر يزدگرد سوم است.

بنابراين، آن حضرت هم از سوى پدر و هم از جانب مادر به حاكمان و زمامداران عرب و فارس منتهى مى شود. زيرا وى از سوى پدر با يك واسطه به اميرمؤمنان على بن ابى طالب(ع)، خليفه و جانشين پيامبر(ص) و با دو واسطه به پيامبر اسلام حضرت محمد(ص) و از سوى مادر با يك واسطه به يزدگرد سوم، امپراتور و شهريار ايران منتهى مى گردد.

براى مادرش شهربانو، نام هاى ديگرى چون: شاه زنان، جهان بانو، سلافه، خوله و بره نيز ذكر گرديده است و پس از ازدواج با امام حسين(ع) به “سيّده النّساء” معروف گرديد.

بنا به روايت شيخ مفيد(ره)، امام على بن ابى طالب(ع) در عصر خلافت خويش، حريث بن جابر حنفى را به حكومت يكى از نواحى شرق عالم اسلام، بر گمارد و او در زمان حكومت خود، دو دختر يزدگرد سوم، امپراتور بزرگ ايران را به نزد آن حضرت فرستاد. امام على(ع) يكى از آن دو ]شهربانو[ را به فرزندش حسين(ع) بخشيد و از آن بانوى شريف، امام سجاد(ع) متولد گرديد و ديگرى را به محمد بن ابى بكر واگذاشت و جناب قاسم بن محمد از او متولد شد. بنابراين، امام سجاد و قاسم بن محمدبن ابى بكر، پسرخاله يكديگر مى باشند.(2)

گفتنى است كه قاسم بن محمد، جدّ مادرى امام جعفر صادق(ع) مى باشد.

درباره محل تولد امام زين العابدين(ع) اكثر مورخان، شهر مدينه را ذكر كرده اند. وليكن با توجه به اين كه تولد آن حضرت ، بنا به گفته بسيارى از تاريخ نگاران ، دو سال پيش از شهادت امام على بن ابى طالب(ع) بود و در ايام خلافت آن حضرت، تمامى فرزندان و خانواده وى، به همراهش در كوفه به سر مى بردند و تا صلح امام حسن مجتبى(ع) در كوفه استقرار داشتند، بايد محل تولد آن حضرت، شهر كوفه باشد، نه شهر مدينه!

لقب هاى شريف آن حضرت عبارتند از: زين العابدين، سيدالعابدين، سيّدالسّاجدين، زين الصالحين، وارث علم النبيين، سجّاد، زاهد، عابد، بكّاء، ذوالثّفنات، زكى و امين.(3)

كنيه هاى آن حضرت عبارتند از: ابومحمد، ابوالحسن و به قولى ابوالقاسم.

گفتنى است كه نسل ابى عبدالله الحسين(ع)، منحصراً از امام زين العابدين(ع) تكثير و توسعه يافت(4) و تمامى سادات حسينى، به اين امام همام، منتهى مى گردند.

امام زين العابدين(ع) در زندگى خويش با زمامداران ذيل معاصر بود:

1- امام على بن ابى طالب(ع)، از بنى هاشم

2- امام حسن مجتبى(ع)، از بنى هاشم

3- معاويه بن ابى سفيان، از بنى اميه

4- يزيد بن معاويه، از بنى اميه

5- معاويه بن يزيد، از بنى اميه

6- عبدالله بن زبير، از زبير بن عوام

7- مروان بن حكم، از بنى اميه

8- عبدالملك بن مروان، از بنى اميه

9- وليد بن عبدالملك، از بنى اميه

امام زين العابدين(ع) جز در ايام خلافت اميرمؤمنان على بن ابى طالب(ع) كه دادگرترين و شايسته ترين زمامدار اسلامى و ايام كوتاه مدت فرزندش امام حسن مجتبى(ع) كه راه و رسم پدرش را به نيكى ادامه مى داد، از ساير خلفا و حاكمان و عاملان محلى آنان، فشارها و ستم هاى زيادى متحمل گرديد، كه زشت ترين و فجيع ترين آن ها از سوى يزيد بن معاويه به وى تحميل گرديد، يزيد در حكومت خويش، امام حسين(ع) و يارانش را در كربلا شهيد و بازماندگانش، از جمله امام زين العابدين(ع) را اسير نمود و از اين بابت قلوب اهل بيت(ع) و مؤمنان اصيل را جريحه دار ساخت و لعن ابدى را براى خويش و هم دستان خود فراهم نمود.

امام زين العابدين(ع) پس از شهادت پدر ارجمندش امام حسين(ع)، بنا به وصيت آن حضرت، به مقام امامت نايل آمد و به مدت 35 سال عهده دار مقام عظمى ولايت و امامت شيعيان بود و سرانجام در محرم سال 95 قمرى، از سوى وليد بن عبدالملك، مسموم و سپس به شهادت رسيد و در قبرستان بقيع، در كنار قبر مطهر عمويش امام حسن مجتبى(ع) به خاك سپرده شد.(5)

1- مناقب آل ابى طالب (ابن شهر آشوب)، ج3، ص 310؛ وصول الأخبار (بهايى عاملى)، ص 42؛ بحارالأنوار (علامه مجلسى)، ج 64، ص 12؛ منتهى الآمال (شيخ عباس قمى)، ج2، ص 1
2- الارشاد (شيخ مفيد)، ص 492؛ منتهى الآمال، ج2، ص 3
3- مناقب آل ابى طالب، ج3، ص 310؛ منتهى الآمال، ج2، ص 3
4- همان
5- الارشاد، ص 492؛ منتهى الآمال، ج2، ص 38؛ مناقب آل ابى طالب، ج3، ص 310