میلاد فرخنده امام زمان(علیه السلام)۱۵ شعبان

امام زمان(ع)، دوازدهمین و آخرین پیشوا و امام معصوم(ع) است که پس از رحلت پیامبراکرم(ص) به مقام منیع امامت نایل آمد.

نامش محمد و کنیه اش ابوالقاسم، که هم نام و هم کنیه پیامبراسلام(ص) مى باشد.(۱)

گفته شد که در ایام غیبت آن حضرت، نام بردن وى به نام و کنیه اش جایز نیست، تا آن گاه که خداوند منان قیامش را آشکار و حکومتش را برقرار کند.(۲)

لقب هاى آن حضرت عبارتند از: مهدى، منتظر، حجت، صاحب، صاحب الامر، صاحب الزّمان، قائم، قائم آل محمد، خاتم الاوصیاء، خلف الصّالح، منتقم و ثائر.

لقب هاى دیگرى نیز براى آن حضرت در منابع اسلامى بیان گردیده است.(۳)

شیعیان در دوران غیبت صغرى، از وى به “ناحیه مقدسه” یاد مى نمودند.

پدرش امام حسن عسکرى(ع)، امام یازدهم شیعیان و مادرش نرجس مى باشد.

براى مادرش نام هاى دیگرى چون صیقل، ریحانه، سوسن، حکیمه و ملیکه نیز گفته شده است.(۴)

مادرش ملیکه دختر یشوعاى فرزند قیصر روم بود، که معجزه آسا در جنگ میان مسلمانان و رومیان، اسیر مسلمانان گردید و یک راست در بغداد فرود آمد و از سوى فرستاده امام على النقى(ع)، امام دهم شیعیان خریدارى گردید و در اختیار خواهرش حضرت حکیمه خاتون دختر امام جواد(ع) قرار گرفت و در اندک مدتى با احکام و معارف دینى و آموزه هاى مکتب اهل بیت(ع) آشنا گردید و به یک بانوى شایسته و صالحه تبدیل شد و لیاقت همسرى امام حسن عسکرى(ع) را پیدا کرد و به ازدواج آن حضرت در آمد.(۵)

محل تولد امام زمان(ع) در شهر سامرّا، که در آن زمان “سرّمن راى مى گفتند و در خانه امام حسن عسکرى(ع) به صورت نهان واقع گردید.

درباره تاریخ تولدش، اتفاق چندانى میان مورخان و سیره نگاران نیست. برخى پانزدهم شعبان، برخى هشتم شعبان و برخى بیست و سوم ماه رمضان را ذکر کرده اند و هم چنین برخى سال ۲۵۵، برخى سال ۲۵۶ و برخى دیگر ۲۵۸ قمرى را سال ولادت آن حضرت دانسته اند.(۶)

ولیکن مشهور و معروف میان شیعیان آن است، که آن حضرت در پانزدهم شعبان سال ۲۵۵ قمرى دیده به جهان گشود و عالم هستى را با انوار تابناک خویش جلوه گر ساخت.

بدین جهت شیعیان، روز پانزدهم شعبان را روز عید رسمى اعلان نموده و در آن روز به شکرانه نعمت بزرگ الهى به جشن و شادمانى مى پردازند و خود را براى ظهور آن حضرت آماده مى کنند.

امام زمان(ع) از آغاز تولد خجسته خویش، به امر و مشیت الهى در پس پرده غیبت قرار گرفت و جز پدر گرامى اش امام حسن عسکرى(ع) و مادرش نرجس و عمه پدرش حکیمه خاتون و برخى از خواص و نزدیکان، نمى توانستند به طور آزاد و دلخواه وى را دیدار و زیارت کنند.

زیرا خلفاى عباسى و عاملان و حاکمان ستم پیشه آنان، وجود شریف آن حضرت را مانع ستمگرى و ترک تازى هاى خویش مى دیدند و فرعون وار در صدد یافتن مهدى موعود و کشتن وى برمى آمدند و این شیوه ستمگرانه در طول تاریخ برقرار بود و در آینده نیز استمرار خواهد یافت، تا آن هنگامى که خداوند متعال، اراده اش بر این تعلق گیرد که آن حضرت آشکار شود و قیام سراسرى خویش را آغاز و حکومت واحد جهانى را برقرار کند.

غیبت امام زمان(ع) در دو مرحله صورت گرفت، که به غیبت صغرى و غیبت کبرى معروف گردید.

غیبت صغراى آن حضرت از زمان ولادتش در نیمه شعبان سال ۲۵۵ تا سال ۳۲۹ قمرى، به هنگام وفات چهارمین وکیل آن حضرت، به مدت ۷۴ سال و غیبت کبراى وى از سال ۳۲۹ تاکنون ادامه یافته است و هم چنان ادامه پیدا مى کند تا زمان ظهور آن حضرت.

امام زمان(ع) از هشتم ربیع الاول سال ۲۶۰ قمرى، به هنگام شهادت پدر ارجمندش امام حسن عسکرى(ع)، به مقام امامت و جانشینى پدر نایل آمد. وى آخرین امام معصوم است و امامتش هم چنان ادامه دارد.

درباره شخصیت، منقبت و ظهور و قیام آن حضرت و تشکیل حکومت واحد جهانى احادیث و روایات فراوانى به صورت متواتر وارد گردید و در این جا تنها به نقل یک حدیث نبوى، جهت تیمن و تبرک به نام شریف آن حضرت، بسنده مى کنیم.

قال رسول الله(ص): لو لم یبق من الدنیا الاّ یوم واحد، لطّول الله ذلک الیوم حتّى یبعث فیه رجلاً من ولدى، یواطى اسمه اسمى، یملأها عدلاً و قسطاً، کما ملئت ظلماً و جوراً.(۷)

۱- الارشاد (شیخ مفید)، ص ۶۷۲؛ منتهى الآمال (شیخ عباس قمى)، ج۲، ص ۴۱۷
۲- منتهى الآمال، ج۲، ص ۴۱۷
۳- منتهى الآمال، ج۲، ص ۴۱۷ و ص ۴۲۴؛ دلائل الامامه (محمد بن جریر طبرى)، ص ۵۰۱؛ کشف الغمه (على بن عیسى اربلى)، ج۳، ص ۳۲۲
۴- بحارالانوار (علامه مجلسى)، ج۱۵، ص ۱۵؛ کشف الغمه، ج۳، ص ۳۲۲
۵- منتهى الآمال، ج۲، ص ۴۱۷
۶- منتهى الآمال، ج۲، ص ۴۱۷؛ الارشاد، ص ۶۷۲؛ کشف الغمه، ج۳، ص ۳۲۲؛ دلائل الامامه، ص ۵۰۱
۷- الارشاد، ص ۶۷۳