ميلاد فرخنده امام زمان(علیه السلام)15 شعبان

امام زمان(ع)، دوازدهمين و آخرين پيشوا و امام معصوم(ع) است كه پس از رحلت پيامبراكرم(ص) به مقام منيع امامت نايل آمد.

نامش محمد و كنيه اش ابوالقاسم، كه هم نام و هم كنيه پيامبراسلام(ص) مى باشد.(1)

گفته شد كه در ايام غيبت آن حضرت، نام بردن وى به نام و كنيه اش جايز نيست، تا آن گاه كه خداوند منان قيامش را آشكار و حكومتش را برقرار كند.(2)

لقب هاى آن حضرت عبارتند از: مهدى، منتظر، حجت، صاحب، صاحب الامر، صاحب الزّمان، قائم، قائم آل محمد، خاتم الاوصياء، خلف الصّالح، منتقم و ثائر.

لقب هاى ديگرى نيز براى آن حضرت در منابع اسلامى بيان گرديده است.(3)

شيعيان در دوران غيبت صغرى، از وى به “ناحيه مقدسه” ياد مى نمودند.

پدرش امام حسن عسكرى(ع)، امام يازدهم شيعيان و مادرش نرجس مى باشد.

براى مادرش نام هاى ديگرى چون صيقل، ريحانه، سوسن، حكيمه و مليكه نيز گفته شده است.(4)

مادرش مليكه دختر يشوعاى فرزند قيصر روم بود، كه معجزه آسا در جنگ ميان مسلمانان و روميان، اسير مسلمانان گرديد و يك راست در بغداد فرود آمد و از سوى فرستاده امام على النقى(ع)، امام دهم شيعيان خريدارى گرديد و در اختيار خواهرش حضرت حكيمه خاتون دختر امام جواد(ع) قرار گرفت و در اندك مدتى با احكام و معارف دينى و آموزه هاى مكتب اهل بيت(ع) آشنا گرديد و به يك بانوى شايسته و صالحه تبديل شد و لياقت همسرى امام حسن عسكرى(ع) را پيدا كرد و به ازدواج آن حضرت در آمد.(5)

محل تولد امام زمان(ع) در شهر سامرّا، كه در آن زمان “سرّمن راى مى گفتند و در خانه امام حسن عسكرى(ع) به صورت نهان واقع گرديد.

درباره تاريخ تولدش، اتفاق چندانى ميان مورخان و سيره نگاران نيست. برخى پانزدهم شعبان، برخى هشتم شعبان و برخى بيست و سوم ماه رمضان را ذكر كرده اند و هم چنين برخى سال 255، برخى سال 256 و برخى ديگر 258 قمرى را سال ولادت آن حضرت دانسته اند.(6)

وليكن مشهور و معروف ميان شيعيان آن است، كه آن حضرت در پانزدهم شعبان سال 255 قمرى ديده به جهان گشود و عالم هستى را با انوار تابناك خويش جلوه گر ساخت.

بدين جهت شيعيان، روز پانزدهم شعبان را روز عيد رسمى اعلان نموده و در آن روز به شكرانه نعمت بزرگ الهى به جشن و شادمانى مى پردازند و خود را براى ظهور آن حضرت آماده مى كنند.

امام زمان(ع) از آغاز تولد خجسته خويش، به امر و مشيت الهى در پس پرده غيبت قرار گرفت و جز پدر گرامى اش امام حسن عسكرى(ع) و مادرش نرجس و عمه پدرش حكيمه خاتون و برخى از خواص و نزديكان، نمى توانستند به طور آزاد و دلخواه وى را ديدار و زيارت كنند.

زيرا خلفاى عباسى و عاملان و حاكمان ستم پيشه آنان، وجود شريف آن حضرت را مانع ستمگرى و ترك تازى هاى خويش مى ديدند و فرعون وار در صدد يافتن مهدى موعود و كشتن وى برمى آمدند و اين شيوه ستمگرانه در طول تاريخ برقرار بود و در آينده نيز استمرار خواهد يافت، تا آن هنگامى كه خداوند متعال، اراده اش بر اين تعلق گيرد كه آن حضرت آشكار شود و قيام سراسرى خويش را آغاز و حكومت واحد جهانى را برقرار كند.

غيبت امام زمان(ع) در دو مرحله صورت گرفت، كه به غيبت صغرى و غيبت كبرى معروف گرديد.

غيبت صغراى آن حضرت از زمان ولادتش در نيمه شعبان سال 255 تا سال 329 قمرى، به هنگام وفات چهارمين وكيل آن حضرت، به مدت 74 سال و غيبت كبراى وى از سال 329 تاكنون ادامه يافته است و هم چنان ادامه پيدا مى كند تا زمان ظهور آن حضرت.

امام زمان(ع) از هشتم ربيع الاول سال 260 قمرى، به هنگام شهادت پدر ارجمندش امام حسن عسكرى(ع)، به مقام امامت و جانشينى پدر نايل آمد. وى آخرين امام معصوم است و امامتش هم چنان ادامه دارد.

درباره شخصيت، منقبت و ظهور و قيام آن حضرت و تشكيل حكومت واحد جهانى احاديث و روايات فراوانى به صورت متواتر وارد گرديد و در اين جا تنها به نقل يك حديث نبوى، جهت تيمن و تبرك به نام شريف آن حضرت، بسنده مى كنيم.

قال رسول الله(ص): لو لم يبق من الدنيا الاّ يوم واحد، لطّول الله ذلك اليوم حتّى يبعث فيه رجلاً من ولدى، يواطى اسمه اسمى، يملأها عدلاً و قسطاً، كما ملئت ظلماً و جوراً.(7)

1- الارشاد (شيخ مفيد)، ص 672؛ منتهى الآمال (شيخ عباس قمى)، ج2، ص 417
2- منتهى الآمال، ج2، ص 417
3- منتهى الآمال، ج2، ص 417 و ص 424؛ دلائل الامامه (محمد بن جرير طبرى)، ص 501؛ كشف الغمه (على بن عيسى اربلى)، ج3، ص 322
4- بحارالانوار (علامه مجلسى)، ج15، ص 15؛ كشف الغمه، ج3، ص 322
5- منتهى الآمال، ج2، ص 417
6- منتهى الآمال، ج2، ص 417؛ الارشاد، ص 672؛ كشف الغمه، ج3، ص 322؛ دلائل الامامه، ص 501
7- الارشاد، ص 673