فرهنگ و تمدن شیعه » شخصیتها » عالمان دین »

مجدالدین محلاّتى(ره)

اشاره:

حضرت مستطاب آیه اللّه حاج شیخ مجدالدین محلاّتى، یکى از علماى مشهورشیراز و از چهره هاى درخشان روحانیت در استان فارس به شمار مى رفت. معظم له در سال ۱۳۴۵ق (۱۳۰۵ش) در نجف اشرف، در بیت فقاهت و مرجعیت زاده شد.پدرش مرحوم آیه اللّه العظمى حاج شیخ بهاءالدین محلاتى (۱۳۱۴ـ۱۴۰۱ق) از مراجع تقلید و از پیشوایان دینى مردم استان فارس و از شاگردان آیات عظام: شیخ محمد کاظم شیرازى،میرزاى نائینى و آقا ضیاء عراقى بود.

او فرزند آیه اللّه شیخ محمد جعفر محلاتى (۱۲۸۴ـ ۱۳۵۸ق) از شاگردان آیات عظام: میرزاى شیرازى و آخوند خراسانى و سید محمد کاظم یزدى و پیشواى مجاهدان و دلیران تنگستان در نبرد با قواى اشغالگر انگلیس ـ و او فرزند آیه اللّه شیخ محمدحسین محلاتى (۱۲۴۷ـ۱۳۰۰ق) از شاگردان متقدم میرزاى شیرازى و او فرزند آیه اللّه آخوند ملا محمدعلى محلاتى (۱۲۲۸- ۱۲۸۴ق) از شاگردان آیات عظام: سید شفیع جاپلقى، سید محمدباقر شفتى، حاجى محمدابراهیم کلباسى و شیخ محمدتقى صاحب حاشیه ـ بوده است.

تحصیلات و اساتید

فقید سعید، در کودکى همراه پدر بزرگوارش به شیراز آمد و پس از فراگیرى ادبیات و سطوح اولیه نزد والدش و همزمان، تحصیل علوم جدید و اخذ لیسانس در رشته حقوق، در سال ۱۳۶۵ق به حوزه علمیه قم آمد . سطوح عالیه را نزد حضرات آیات: شیخ مرتضى حایرى، سید محمدباقر سلطانى طباطبایى، شیخ محمدعلى حایرى کرمانى (مکاسب)، سید زین الدین کاشانى و میرزا محمد مجاهدى (کفایتین) و فلسفه و تفسیر را هم از محضر مرحوم علامه طباطبایى فراگرفت و اختصاصى تام بدو پیدا کرد. سپس در درس خارج آیات عظام: آقاى بروجردى، امام خمینى، محقق داماد و اراکى شرکت نمود و مبانى علمى اش را استوار ساخت و در شمار فضلاى مشهور حوزه درآمد.

خدمات  

او در سال ۱۳۳۷ش، به همراه عده اى از افاضل حوزه مجله دینى (مکتب اسلام) را بنیان نهاد و مقالاتى در حقوق اسلامى و تطبیق آن با حقوق ملل، نگاشت. در سال ۱۳۸۰ق، به شیراز بازگشت و به تدریس فقه و اصول و تفسیر و فلسفه (در مدرسه خان) و اقامه جماعت (در مسجد ولى عصر) و تعلیم و تربیت جوانان و نقد مکاتب مادّى و ترویج شعائر دینى پرداخت و با یارى پدر والامقامش، مؤسسات خیریه و بناهاى عام المنفعه گوناگون هم چون: مسجد ولى عصر، مدرسه علمیه و کتابخانه حضرت ولى عصر، بیمارستان ولى عصر و کوى امام على (براى ایتام و مستمندان) و جمعیت خیریه اسلامیه را بنیاد نهاد و خدمات بسیار به مردم و روحانیت ارائه داد. معظم له در انقلاب اسلامى ایران نقش چشمگیر و قابل ملاحظه اى داشت و در پانزده خرداد ۱۳۴۲ در دفاع از مرجعیت و قیام امام خمینى به همراه پدرش دستگیر و به تهران انتقال و چند ماه زندانى شد و پس از آزادى، در کنار پدرش رهبرى مبارزات مردم و علماى استان فارس را بر عهده داشت و در این راستا، در سال ۱۳۵۱ش به شهرهاى: ایرانشهر، زاهدان و یزد به مدّت ۱۴ماه در تبعید به سر برد.  فقید معظم، بارها به کشورهاى اروپایى و آمریکا مسافرت کرد و با بیان شیوا و منطق زیبایش مردم را با مبانى اسلام آشنا ساخت و آثار خیرى را از خود به یادگار نهاد. وى اخلاقى خوش، سیمایى جذاب و گفتارى شیرین، دستى گشاده و قلبى مهربان داشت و تمام روزش را در خدمت مردم بود.

تألیفات

۱. تقریرات درس فقه آیه اللّه بروجردى.

۲. تفسیر برخى از سوره هاى قرآن.

۳. مجموعه مقالات (در مجله مکتب اسلام).

۴. کتابى در اصول عقاید.

۵. ترجمه کتاب (ثم اهتدیت) نوشته دکتر محمد تیجانى.

۶. ترجمه کتاب (لاکون مع الصادقین) نوشته تیجانى.

وفات  

سرانجام پس از ۷۵ سال زندگى سراسر خیر و برکت و ۵۰ سال خدمت به دین، درروز شنبه هشتم ربیع الاول ۱۴۲۱ق (۲۲ خرداد ۱۳۷۸ش) (سالروز شهادت امام عسکرى علیه السلام) بدرود حیات گفت و پیکر پاکش در روز چهارشنبه، پس از تشییعى باشکوه فراوان،در مدرسه ولى عصر (عج) تهران که از یادگارهاى ارزنده اش مى باشد به خاک سپرده شد .