عشق به همسر

خاطرات همسر شهید محمد ابراهیم همت:
ما اصلاً مراسم نداشتیم. من بودم و ابراهیم و خانواده‌هایمان. یک حلقه خریدیم هزار تومان. ابراهیم هم یک انگشتر عقیق گرفت صد و پنجاه تومان. صبح روزی که مهدی می‌خواست متولد شود، ابرهیم زنگ زد خانه خواهرش. از لحنش معلوم بود خیلی بی‌قرار است. مادرش اصرار کرد بگویم بچه‌ دارد به دنیا می‌آید. گفتم: نه. ممکن است بلند شود این همه راه را بیاید، بچه هم به دنیا نیاید. آن وقت باز باید نگران برگردد.

مدام می‌گفت: من مطمئن باشم حالت خوب است؟! زنده‌ای هنوز؟! بچه هم زنده است؟!

گفتم: خیالت راحت. همه چیز مثل قبل است. همان روز، عصر مهدی به دنیا آمد و چهار روز بعد، ابراهیم آمد. بدون اینکه سراغ بچه برود، آمد پیش من گفت: تو حالت خوب است ژیلا؟ چیزی کم و کسر نداری بروم برات بخرم؟

گفتم: احوال بچه را نمی‌پرسی؟! گفت:‌ تا خیالم از تو راحت نشود نه!

وقتی به خانه می‌آمد، دیگر حق نداشتم کاری انجام دهم! همه کارها را خودش می‌کرد. لباس‌ها را می‌شست، روی در و دیوار اتاق پهن می‌کرد. سفره را همیشه خودش پهن می‌کرد. جمع می‌کرد تا او بود، نود و نه درصد کارهای خانه فقط با او بود. آن‌قدر مراعات مرا می‌کرد که حتی نمی‌گذاشت ساک سفرش را ببندم و بالاخره یک بار پیش آمد که ساک سفرش را من ببندم. برای اولین بار و آخرین بار. دعا گذاشتم برایش توی ساک تخمه هم خریدم که توی راه بشکند. (گره‌ی پلاستیکش باز نشده بود، وقتی ساکش به دستم رسید.) یک جفت جوراب هم برایش خریدم که خیلی از آن خوشش آمد.

گفتم: بروم دو سه جفت دیگر بخرم؟! گفت: بگذار اینها پاره شوند بعد! (وقت خاکسپاری همین جوراب‌ها پایش بود.)

تمام وسایلش را گذاشتم توی ساکش، زیپش را بستم، دادم دستش سرش را انداخت پایین گفت: قول بده ناراحت نشوی ژیلا!!

گفتم: چی شده مگه؟!

گفت:‌ ممکن است به این زودی نتوانم بیایم ببینمتان!! من ازت شرمنده‌ام ژیلا. تمام مدت زندگی مشترکمان تو یا خانه‌ی پدر خودت بودی یا خانه پدر من. نمی‌خواهم بعد از من سرگردانی بکشی. به برادرم می‌گویم خانه‌ی شهرضا را برایتان آماده کند. موکت کند، رنگ بزند، تمیزش کند که تو و بچه‌ها بعد از من، پا روی زمین یخ نگذارید. راحت باشید. راحت زندگی کنید.

آخرین بار سه‌شنبه تماس گرفت ساعت چهار و نیم عصر شانزده اسفند. چند بار گفت: خیلی دلم برات تنگ شده، خیلی می‌خواهم ببینمتان. اگر شد که بیست و چهار ساعته می‌آیم می‌بینمتان و برمی‌گردم. اگر نشد یکی را می‌فرستم بیاید دنبالتان. می‌آیید اهواز اگر بفرستم، سختت نیست با دو تا بچه؟! و من با خوشحالی گفتم: «با تمام سختی‌هایش به دیدن تو می‌ارزد. یک هفته گذشت اما نه ابراهیم تماس گرفت و نه آمد!

ساعت ۲ بعدازظهر اخبار اعلام کرد، فرمانده لشکر حضرت رسول(صلی الله علیه و آله) شهید شد. من داخل مینی‌بوس بودم. آبروداری را گذاشتم کنار، از ته دل جیغ کشیدم. جلو مسافرهایی که نمی‌دانستند چی شده!! سرم سنگین شده بود از جیغ‌هایی که می‌زدم.

دلم می‌خواست ببینمش. کشو را آرام‌آرام باز کردند. اما آن ابراهیم همیشگی نبود چشم‌های همیشه قشنگش نبود. خنده‌اش نبود. اصلا سری نبود!! همیشه شوخی می‌کردم می‌گفتم: «اگر بدون ما بروی گوش‌هایت را می‌برم می‌‌گذارم کف دستت! خیلی ازش بدم آمد. گفتم: تو مریضی ماها را نمی‌توانستی ببینی. ابراهیم! چطور دلت آمد بیاییم این جا چشم‌هایت را نبینم؟! خنده‌هایت را نبینم، سر و صورت همیشه خاکیت را نبینم. حرف‌هایت را نشنوم.

روزهای آخر یکبار به من گفت: دلم خیلی برایت تنگ می‌شود ژیلا، اگر بروم، اگر تنها بروم، و با این کلامش آتش به جانم زد.

منبع: پایگاه مرجع سردار شهید حاج ابراهیم همت