ویژه نامه » ولادت امیرالمؤمنین »

عذاب دشمن على (ع )

اشاره:

علی بن ابی‌طالب مشهور به امام علی(ع) و امیرالمؤمنین (۱۳ رجب سال ۲۳ قبل از هجرت – ۲۱ رمضان سال ۴۰ق)، امام اول همهٔ مذاهب شیعه، صحابی، راوی، کاتب وحی و چهارمین خلیفه از خلفای راشدین نزد اهل سنت است. وی پسرعمو و داماد پیامبر اکرم(ص)، همسر حضرت فاطمه(س)، پدر و جدِّ یازده امام شیعه است. پدر او ابوطالب و مادرش فاطمه بنت اسد بوده است. به گفته مورخان شیعه و بسیاری از علمای اهل سنت، در کعبه زاده شد و نخستین مردی بود که به پیامبراسلام(ص) ایمان آورد. از نظر شیعه، علی(ع) به فرمان خدا و تصریح پیامبر(ص)، جانشین بلافصل رسول خدا(ص) است.

ابن ابى یعفور (یکى از شاگردان امام صادق (ع ) مى گوید: ما با خطاب جهنمى  همنشین بودیم ، و او نسبت به آل محمد(ص )، ناصبى شدید بود (بسیار آنها را دشمن داشت ) و از دوستان (نجده حرورى (رییس ‍ خوارج منسوب به قریه حرواء) به شمار مى آمد.
خطاب ، بیمار شد و در بستر مرگ افتاد، من به خاطر همنشینى سابق و تقیه ، به عیادت او رفتم ، دیدم بى هوش شده و در حال جان دادن است ، ناگاه شنیدم که مى گفت :
« مالى ولک یا على :مرا به تو اى على (ع ) چه کار؟» (چرا با تو دشمنى کردم که اکنون کیفر سختش را بنگرم ).
ابن ابى یعفور مى گوید:« بعدا به حضور امام صادق (ع ) رفتم و ماجراى جان کندن و سخن خطاب را، براى امام صادق (ع ) بیان کردم ».
آن حضرت ، دوباره فرمود:« رآه ورب الکعبه : به خداى کعبه ، او على (ع ) را دید» (یعنى خطاب ، هنگام مرگ ، على (ع ) را دید، و فهمید که دشمنى با آن حضرت ، چه باطن پرعذابى دارد.

پی نوشت:

فروغ کافى ، ج ۳، ص ۱۳۳٫

منبع:مرکز تعلیمات اسلامی واشنگتن .