خانواده شیعی » تربیت فرزند » کلیات »

این مقاله نکوهشی برای کسانی که نمی توانند بچه دار شوند نیست بلکه هدف کسانی هستند که میتوانند بچه دار شوند اما جلوگیری می کنند. یا به عبارتی از قوه ای که در وجودشان است بهره نمی گیرند و همیشه همین بوده کسانی که از فرصت هایشان استفاده نمی کنند در آینده پشیمان خواهند شد. و اما کسانی که مثل شما نمی توانند بچه دار شوند اصلا شامل این پشیمانی نمی شوند بلکه اگر غصه این موضوع را داشته باشند در آینده پشیمان خواهند بود چرا که قرار نیست همه در این دنیا مثل هم زندگی کنند و اصلا بچه دار شدن یا نشدن ملاک برتری نیست. بلکه کسانی نسبت به دیگران برتری دارند که از همه فرصت های زندگی استفاده کنند.

اگـر ادعا کنیم که ازدواج ها به جهت بقای نسل انجام می شود و زن و مردی که این پیمان مقدس را امـضـا مـی کـنـنـد وسیله ای هستند برای پیدایش انسان های بعدی ـ انسان هایی که تدریجا رو به تکامل می روند و به مراحل عالی انسانیت نایل می شوند ـ سخنی به گزاف نگفته ایم. خانواده های کم فرزند و بی فرزند، از گرمی ونشاط، کم بهره هستند. حتی خانواده های بی فرزند، از وضع طبیعی خارج شده اند. زنـان ومـردانی که به سن پیری رسیده اند و هیاهو و جیغ و فریاد کودکان، آرامش زندگی آنها را برهم نزده است، انسان های پژمرده، بدبین، عصبانی و ناکام به نظر می رسند.

ما رمز خلقت را نشناخته ایم.

قوانین آفرینش، اقتضا می کند که محیط خانواده را فرزندان بازیگوش و پرسروصدا و فضول، تنوع بخشند. جـالـب ایـن جـاسـت کـه بـر خلاف تصور بسیاری از پدران و مادران، بچه های ساکت و خاموش و سربه راه، چندان طبیعی و عادی نیستند و نمی توان برای آنها آینده ای درخشان پیش بینی کرد.

در روایـات اسـلامـی آمـده اسـت که: مستحب است کودکان را به بازی و سرگرمی های بچه گانه واداشت تا در بزرگی بردبار باشند.

این حقایق را نمی توان نادیده گرفت.

قـوانـیـن دقـیـق خلقت را نمی توان از نو نوشت و به تصویب قوه های مقننه رسانید و با سرنیزه و ارعاب، به کاربست. سعادت و سلامت و اعتدال انسان ها ایجاب می کند که این قوانین را کشف و از آنها پیروی کنیم. فـرار از مسئولیت های خانوادگی و تربیت اولاد، دهن کجی به قوانین خلقت است، از این رو از امام هـادی للّه نقل شده است که انگشتری نقره ای را بانگین فیروزه تهیه کنید و بر روی آن بنویسید رب لاتذرنی فردا وانت خیرالوارثین، پروردگارا مرا تنها مگذار.

تو بهترین وارثانی.

این جمله قسمتی از آیه ۸۹ سوره انبیا در قرآن کریم است و از زبان یکی از پیامبران(حضرت زکریا) نقل شده است و به خوبی ثابت می کند که سعادت خانواده، با وجود فرزند بهتر تامین می شود.

وجود فرزند، ضامن کوشش و تلاش انسان است.

اگـر فرزند نباشد، انسان به خصوص در اواخر عمربه چه امیدی به کوشش و تلاش بپردازد؟ چرا زحـمـت بـکشد و رنج برد و خواب خوش و شیرین را برخود حرام سازد؟ برای رفاه فرزندان است که انسان تا آخرین نفس،کار می کند و به عمران و آبادی و ترقی مملکت کمک می کند. اگـر فرزند و علاقه سرشار والدین به او نبود، این همه کوشش های پی گیر و خستگی ناپذیر معنی نداشت. دیـن کـه بـا نـاموس خلقت و سرشت آدمی هماهنگی کامل دارد، بر همین موضوع تاکید کرده و محبت به فرزند را یکی از کارهای پسندیده اعلام داشته است

علی(ع) فرمود: کسی که فرزند خود را ببوسد، برای او پاداشی نیکوست. برنامه دین به این منظور تنظیم شده است که انسان با خداوند بزرگ، رابطه بندگی داشته باشد و آنـی ازیاد او غافل نشود، ولی اجرای این برنامه، تنهابه تسبیح و سجاده و دلق نیست، بلکه خدمت به خلق نیز قسمتی از این برنامه را تشکیل می دهد. ایـن جـاسـت کـه مـی بینیم از نظر آیین اسلام، محبت به فرزند و کوشش و کار برای رفاه خانواده خدمت و نوازش، از اهم کارهای دینی به شمارآمده است.

پـیـامـبر بزرگ اسلام(ص) فرمود: کسی که به بازار برود و هدیه ای خریداری کند و برای خانواده خود ببرد، مانند کسی است که برای گروهی نیازمند صدقه ای برده باشد. او باید در موقع هدیه، دختران را بر پسران مقدم دارد، زیرا کسی که دختری را شادگرداند گویی یکی از اولاد حضرت اسماعیل را از بردگی آزاد ساخته است. بـرنـامـه فرزند داری که لازمه حیات و سعادت است، هنگامی تکمیل می شود که انسان، فرزندان خـود را بـی دریغ از محبت و احسان خود, برخوردار گرداند و از اعمال تبعیض و تخلف از وظایف انسانی خودداری کند. پـیـامـبـر بـزرگ اسـلام(ص) فـرمـود: در نـیـکـی و مـحـبت، میان فرزندانتان به عدالت رفتارکنید، همان طوری که دوست می دارید که آنها نیز پس از بزرگ شدن درباره شما به عدالت رفتار کنند.

منبع: پارسی طب