ویژه نامه » شهادت امام هادی علیه السلام »

حکم اعدام امام هادی (ع)

اشاره:

علی بن محمد مشهور به امام هادی یا امام علی النقی (۲۱۲-۲۵۴ق) دهمین امام شیعیان و فرزند امام جواد(ع) است. او از ۲۲۰ تا ۲۵۴ق به مدت ۳۳ سال، امامت را به عهده داشت. امام هادی با چند تن از خلفای عباسی از جمله متوکل همزمان بود و بیشتر سال‌های امامت را در سامرا تحت نظارت حاکمان عباسی گذراند. از امام هادی(ع) احادیثی در امور اعتقادی، تفسیر، فقه و اخلاق روایت شده و بخشی از آنها درباره مباحث کلامی همچون تشبیه و تنزیه و جبر و اختیار است. زیارت جامعه کبیره و غدیریه از امام دهم شیعیان نقل شده است.

ابن اورمه نقل می کند:«در عصر خلافت متوکل ، به سامره رفتم ، اطلاع یافتم که او، حضرت امام هادی (ع) را زیر نظر یکی از درباریانش بنام سعید حاجب زندانی نموده ، و حکم اعدام آن حضرت را به سعید داده است . نزد سعید رفتم ، از روی مسخره به من گفت :« آیا می خواهی خدای خود را بنگری ؟» گفتم :« خداوند پاک و منزه از آن است که چشمها او را ببینند.» گفت : « منظورم این شخص – امام هادی (ع) – است که شما می پندارید او امام شما است» . گفتم : « بی میل نیستم آن حضرت را دیدار کنم» . گفت : « من مامور اعدام او هستم ، فردا او را اعدام می کنم ،»

رئیس پست در نزد سعید بود، واسطه شد تا من به خدمت امام (ع) برسم ، به آن اطاقی که امام در آنجا بود رفتم ، ناگاه دیدم در مقابل آن حضرت قبری کنده اند، سلام کردم و گریه سخت نمودم . حضرت فرمود:« چرا گریه می کنی ؟ » گفتم : «به خاطر آنچه می نگرم ». فرمود: «گریه نکن ، آنها به مراد خود نخواهند رسید،» قلبم آرام گرفت ، دو روز بعد خبر کشته شدن متوکل و همدمش (فتح بن خاقان) را شنیدم ، آری سوگند به خدا، بیش از دو روز از دیدار من با امام نگذشته بود که آنها کشته شدند (عجیب اینکه حادثه کشته شدن متوکل و فتح بن خاقان ، بدست پسر متوکل ، اجرا شد).

 نویسنده:محمد محمدی اشتهاردی.راسخون

منبع:داستانهای شنیدنی از چهارده معصوم(علیهم السلام)