شعبان

نوشته‌ها

نیمه شعبان لیله‌ القدر اهل بیت علیهم السلام‌

اشاره:

با تولد ولى خدا بهترین برکات شامل مردم مى گردد، زیرا او خیر أهل الأرض[۱] است و اثر وجود بهترین انسان زمین، تمام زمین و ساکنانش را بهره‌مند مى سازد. ولى عصر عجل الله تعالى فرجه الشریف و آخرین حجّت الهى که خیر اهل الارض زمان ماست، در سحرگاه نیمه شعبان سال ۲۵۵ (ه‍.ق) چشم به جهان گشودند و این شب مبارک که میلاد موفور السرور آن حضرت است، احتمال دارد شب قدر نیز باشد، همان گونه که به برخى اعمال لیالى قدر در این شب نیز سفارش گردیده است.[۲]

نیمه شعبان، شب مبارکى است که در فضائل شباهت بسیارى به لیالى قدر دارد و همان‌گونه که در برترى شب‌هاى قدر فرموده‌اند که: فإنّها لیله آلى الله على نفسه الا یردّ سائلاً له فیها ما لم یسأل معصیه.[۳] در فضیلت شب نیمه شعبان نیز نبى مکرم اسلام صلى الله علیه و آله فرمود که: خداوند در شب نیمه شعبان به اندازه موى گوسفندان قبیله بنى کلب بندگانش را مى آمرزد؛ یغفر الله لیله النصف من شعبان من خلقه بقدر شعر معزى بنى کلب[۴] و این سخن، کنایه از فراوانى آمرزیده شدگان در این شب مبارک است.

کلام نورانى دیگرى از امام صادق علیه السلام نشان مى دهد نیمه شعبان نیز در حدّ خویش، شب قدر و واجد یکى از درجات تقدیر امور است. ایشان در برابر این سنت با لیالى مبارکه قدر فرمود:

انّها اللیله التى جعلها الله لنا أهل البیت بإزاء ما جعل لیله القدر لنبینا صلى الله علیه و آله؛[۵]

همین طور که خداوند به پیامبر صلى الله علیه و آله شب قدر مرحمت فرمود، به ما اهل بیت نیز نیمه شعبان را عطا کرد.

امام باقر علیه السلام در پاسخ پرسشى درباره فضیلت شب نیمه شعبان فرمود که با فضیلت‌ترین شب پس از لیله القدر، شب نیمه شعبان است که خداوند در این شب فضل خویش را بر برندگانش ارزانى مى دارد و با منّ و کرم خود آنان را مى آمرزد، پس براى نزدیکى به خداى سبحان در این شب بکوشید؛ چون خداوند سوگند یاد کرده است که هیچ سائلى را ـ تا

وقتى که امر ناپسند و گناهى نخواسته است ـ محروم نگرداند: هى أفضل لیله بعد لیله القدر؛ فیها یمنح الله تعالى العباد فضله و یغفرلهم بمنّه. فاجتهدوا فى القربه إلى الله (تعالى) فیها، فإنّها لیله آلى الله تعالى على نفسه إلا یرد سائلاً له فیها، ما لم یسئل معصیه و… فاجتهدوا فى الدعاء و الثناء على الله (عزّوجلّ).[۶]

پیامبر گرامى اسلام صلى الله علیه و آله نیز شب نیمه شعبان به عایشه فرمود که در نیمه شعبان اجل‌ها نوشته و ارزاق قسمت مى گردد و خداى عزّوجلّ در این شب بیش از موهاى بزهاى قبیله بنى کلب، بندگانش را مى آمرزد و فرشتگان را به آسمان دنیا و از آنجا به زمین نازل مى کند و در این نزول ابتدا در مکه فرود مى آیند.[۷]و[۸]

پى نوشت:

[۱]. الکافى، ج۱، ص۴۶۷؛ من لایحضره الفقیه، ج۴، ص۱۷۷٫

[۲]. ر.ک: اقبال الاعمال، ص۲۱۴٫

[۳]. آن شب، شبى است که خداوند بر خود فرض کرده که درخواست کننده‌اى را مادامى که معصیت و گناه درخواست نکند، بى پاسخ نگذارد؛ الامالى، طوسى، ص۲۹۷؛ وسائل الشیعه، ج۸، ص۱۰۶٫

[۴]. فضائل الأشهر الثلاثه؛ ص۶۱؛ بحارالانوار، ج۹۴، ص۸۶٫

[۵]. الامارى، طوسى، ص۲۹۷؛ مصباح المتهجد، ص۷۶۲؛ بحارالانوار، ج۹۴، ص۸۵٫

[۶]. الامالى، طوسى، ص۲۹۷٫

[۷]. فضائل الأشهر الثلاثه، ص۶۲؛ بحارالانوار، ج۹۴، ص۸۹٫

[۸] . موعود موجود، جوادى آملى، ص۶۰٫٫

منبع : مجله امان شماره ۱۸

اعمال نیمه شعبان

اشاره:

حقیقت عبودیت و بندگى خداوند دعاست. دعا رو آوردن همه نیاز است به درگاه غنى مطلق چه اینکه اعتبار انسان به درگاه خالق بى همتا به همین دعاست و هدف از آفرینش تمامى موجودات به بندگى و اطاعت آنان است. اگرچه همه ایام مبارک است اما در بین ایام سال ماه شعبان و و در بین شعبان، نیمه آن به جهت تعلق به شخصیتى که جان جانان و فرمان فرماى فرامین ممکنات است، اعتبار آن را صد چندان مى کند نیمه شعبان لیله القدر همه اولیاء و عاشقان خداست. آنان که دل در گرو معبود بسته‌اند و رنج و محنت غروب غمبار غیبت را به تن خریده‌اند چشم انتظار صبح صادق صداقت و عدالتند.

امام على علیه السلام به نقل از پیامبر صل الله علیه و آله مى فرماید:

«خداوند متعال در شب نیمه شعبان فرشته‌اى را نازل فرموده که از غروب خورشید تا طلوع فجر ندا مى دهد:

«آیا توبه‌کننده‌اى در این شب است تا او را بیامرزم و آیا طالب رزقى است تا او را رزق بدهم».[۱]

امام محمد باقر علیه السلام، در فضیلت شب نیمه شعبان مى فرماید: «شب نیمه شعبان، پس از شب قدر بافضیلت‌ترین شب‌هاست. در آن شب خداوند به بندگان عطا مى کند و بر آنان منت نهاده و ایشان را مى بخشد بنابراین در تقرب به خدا در آن شب کوشش کنید، زیرا خداوند به ذات خود قسم یاد کرده هیچ سائلى را در آن شب رد نکند مادامى که درباره معصیت از خداوند چیزى نخواهد.» [۲]

در روایتى دیگر امام رضا علیه السلام هم درباره فضیلت این شب فرمود: «این نیمه شعبان است که خداوند، بنده‌ها را از آتش جهنم آزاده نموده، گناهان کبیره آنان را مى آمرزد. بنابراین در این شب ذکر خداوند تبارک و تعالى و دعا و استغفار زیاد داشته باشید زیرا که پدرم فرمود: دعا در این شب مستجاب است.»[۳]

شب نیمه شعبان فضیلت‌هاى زیادى دارد که افق آن در تشبیه پیامبر اعظم صل الله علیه و آله نمایان است. ایشان مى فرماید: «على بن ابى طالب در میان اهل بیت پیامبر صل الله علیه و آله به مانند فضیلت نیمه شعبان بر سایر ایام است».[۴]

براى این شب عزیز و مبارک که میلاد سلطان عصر و قلوب است، اعمالى است که این اعمال بر دو قسم است:

۱. دعاها و زیارات ۲. نماز

اما قسم اول:

۱. غسل.

۲. احیاء این شب به نماز و دعا واستغفار.

۳. زیارت سالار شهیدان مولى الکونین ابا عبدالله الحسین علیه السلام که افضل اعمال این شب است.

که اقل زیارت این است که بر بامى برآید و به طرف راست و چپ نگاه کند پس سر به آسمان بلند کند و به این کلمات آن امام همام را زیارت کند:

«السلام علیک یا ابا عبدالله، السلام علیک و رحمه الله و برکاته».

نقل دیگرى در زیارت حضرت سید‌الشهداء علیه السلام

 استاد بزرگوار حضرت آیت‌الله العظمى وحید خراسانى دامت‌برکاته مى فرمودند:

هر کس به این کلمات در هر زمان و مکان اباعبد‌الله الحسین علیه السلام را مورد خطاب قرار دهد برایش ثواب زیارت کامل امام حسین علیه السلام نوشته شود که همانند زیارت خدا مى توان در عرش کبریایى است و آن کلمات این است:

سه مرتبه بگویید «السلام علیک یا اباعبدالله و على المستشهدین بین یدیک و رحمه الله و برکاته».

و البته براى امام حسین علیه السلام در این شب زیارت مخصوص دیگرى نقل شده که در باب زیارات امام حسین علیه السلام حاج شیخ عباس قمى در کتاب شریف مفاتیح الجنان بدان اشاره فرموده است.

۴. خواندن دعاى کمیل.

۵. خواندن این دعا که بمنزله زیارت امام زمان علیه السلام است. «اللهم بحق لیلتنا هذه و مولودها … ».

۶. دعایى که امام صادق علیه السلام فرموده‌اند: «اللهم انت الحى القدیم …».

۷. دعایى که پیامبر اکرم صل الله علیه و آله فرمودند: «اللهم انت الحى القیوم …».

۸. خواندن این دعا: الهى تعرض لک فى هذا اللیل …».

۹. خواندن صلوات که هر روز بعد از زوال (بعد از نماز ظهر) مى خوانند: « اللهم صل على محمد و آل محمد شجره النبوه …».

۱۰. هر یک از «سبحان الله و الحمد لله و الله اکبر و لا اله الا الله» را ۱۰۰ مرتبه بگوید.

و اما نمازها

۱. پس از نماز عشاء، دو رکعت نماز بخواند در رکعت اول حمد و سوره قل یا ایها الکافرون و در رکعت دوم سوره مبارکه حمد و سوره قل هو الله احد و نماز را تمام کند، بعد از سلام، سبحان‌الله ۳۳ مرتبه، و الحمد لله ۳۳ مرتبه و الله اکبر ۳۴ مرتبه.

سپس این دعا را بخواند: «یا من الله ماجأ العباد …».

۲. خواندن نماز جناب جعفر طیار که کیفیت آن چنین است: چهار رکعت است، همانند نماز صبح در نماز اول بعد از سوره مبارکه حمد، سوره اذا زلزلت الارض زلزالها و در رکعت دوم بعد از حمد سوره والعادیات. و در نماز دوم رکعت اول بعد از سوره حمد اذا جاء نصر الله والفتح و در رکعت دوم بعد از حمد، سوره قد هو الله احد. در این چهار رکعت در حالت قیام بعد از تمام شدن حمد و سوره، ذکر سبحان‌الله و الحمد لله و لا اله الا و الله اکبر را ۱۵ مرتبه مى گوید و در رکوع ۱۰ مرتبه و پس از رکوع در حالت ایستاده ۱۰ مرتبه و در سجده اول ۱۰ مرتبه و بعد از اینکه سر برداشت و نشست ۱۰ مرتبه و در سجده دوم، ۱۰ مرتبه و پس از آن که از سجده دوم سر برداشت باز ۱۰ مرتبه که مجموع این تسبیحات ۳۰۰ مرتبه مى شود.

۳. خواندن ۴ رکعت نماز: در هر رکعت حمد یک مرتبه و پس از حمد قل هو الله احد ۱۰۰ مرتبه مى خواند و بعد از اینکه نماز تمام شد این دعا را مى خواند: «اللهم انى الیک فقیر …».

۴. خواندن صد رکعت نماز (۵۰ تا دو رکعتى) در هر رکعت یک مرتبه حمد و ۱۰ مرتبه سوره قل هو الله احد.

۵. شش رکعت نماز در هر رکعت بعد از سوره حمد، سوره یس. تبارک الملک و سوره توحید.

پى نوشت:

[۱] . ثواب الاعمال، ج۳، ص۳۲۳؛ بحارالانوار، ج۹۸، ص۴۱۵.

[۲] . مصباح المتهجد، ص۸۳۱، مصباح الزائر، ص۴۰۵، مفاتیح الجنان، اعمال شب نیمه شعبان.

[۳] . مصباح المتهجد، ص۸۳۷.

[۴] . بحارالانوار، ج۳۷، ص۵۲.

به قلم ؛ اسد الله مصطفوى

منبع :مجله امان ، شماره ۱۲

در فضیلت ماه شعبان

اشاره:

بدان که براى این ماه سه نام است: شعبان و از آن روى به این نام، نامیده شده است که در آن براى ماه رمضان خیرات منشعب مى‏شود و هم گفته ‏اند براى این است که در آن ماه براى مؤمنان روزى پراکنده مى‏شود. نام دیگرش غفران است که در آن گناهان آمرزیده مى‏شود و نام دیگرش جیران است که همسایه رمضان است‏[۱].

امام صادق (علیه السّلام) فرموده است، روزه شعبان، اندوخته بنده براى روز رستاخیز است و هیچ بنده‏یى نیست که در شعبان فراوان روزه بگیرد مگر اینکه خداوند کارهاى زندگى او را اصلاح و شر دشمن او را کفایت مى‏فرماید و کمترین پاداش براى کسى که یک روز از شعبان روزه بگیرد، این است که بهشت براى او واجب مى‏شود[۲].

امام رضا (علیه السّلام) فرموده است، هر کس در ماه شعبان هفتاد بار به پیشگاه خداوند استغفار و طلب آمرزش کند، گناهانش براى او آمرزیده مى‏شود، هر چند به شمار ستارگان‏ باشد[۳].

پیامبر (صلّى الله علیه و آله) فرموده ‏اند: شعبان ماه من و رمضان ماه خداى عز و جل است، هر کس یک روز از ماه من روزه بگیرد، روز قیامت شفیع او خواهم بود و هر کس دو روز از ماه مرا روزه بگیرد، گناهان گذشته و آینده‏اش بخشیده مى‏شود و هر کس سه روز از ماه مرا روزه بگیرد به او گفته مى‏شود، مواظب کردار آینده خود باش (گذشته‏ات آمرزیده شد.) و هر کس ماه رمضان را روزه بدارد و شهوت و زبان خود را حفظ کند و آزار خود را از مردم باز دارد، خداوند گناهان گذشته و آینده‏اش را مى‏بخشد و او را از آتش رها مى‏فرماید و شفاعت او را در مورد خطاکاران موحد به شمار ریگزارها مى‏پذیرد[۴].

امام رضا (علیه السّلام) فرموده است، شب نیمه شعبان، شبى است که خداوند گردنهاى بندگان را از آتش آزاد مى‏فرماید و گناهان بزرگ را در آن شب مى‏آمرزد. به ایشان گفته شد، آیا براى آن شب نمازى بیشتر از شبهاى دیگر هست؟ فرمود: چیز واجبى نیست ولى اگر دوست دارید که نماز مستحبى در آن شب بگزارید، بر شما باد که نماز جعفر طیار رضوان اللَّه علیه را بگزارید و فراوان دعا و طلب آمرزش و یاد خدا کنید که پدرم مى‏فرمود: در آن شب دعا مستجاب است‏[۵]. گفته شد، مى‏گویند آن شب، شب صدور برات و مقدرات است. فرمود: نه، آن مربوط به شب قدر در رمضان است.

پیامبر (صلّى الله علیه و آله) فرموده‏اند: شعبان ماه من است و رمضان ماه خداى عز و جل است.

هر کس یک روز از ماه من روزه بگیرد، روز قیامت شفیع او خواهم بود و هر کس ماه رمضان را روزه بگیرد، از آتش آزاد مى‏شود[۶].

امام رضا (علیه السّلام) فرموده است، هر کس در هر روز شعبان هفتاد بار بگوید «استغفر اللَّه و أسأله التوبه» براى او آزادى از دوزخ و عبور از پل صراط نوشته مى‏شود و در بهشت وارد مى‏شود[۷].

امام صادق (علیه السّلام) فرموده است، هر کس در ماه شعبان صدقه‏یى بدهد، خداوند آن‏ صدقه را پرورش مى‏دهد، همان گونه که شما کره شتر خود را پرورش مى‏دهید و روز قیامت در حالى که آن صدقه به بزرگى کوه احد شده است به او خواهد رسید[۸].

همان حضرت فرموده است، هر کس سه روز از شعبان روزه بگیرد و روزه آن را متصل به رمضان کند، خداوند براى او پاداش روزه دو ماه پیاپى را مقرر مى‏فرماید[۹].

و نیز فرموده است، روزه رمضان و شعبان موجب پذیرش توبه است، هر چند براى گناه ریختن خون حرامى باشد[۱۰].

ابن عباس نقل کرده است که روزى یاران رسول خدا (صلّى الله علیه و آله) در حضور ایشان در باره فضایل شعبان گفتگو مى‏کردند، پیامبر فرمودند: شعبان، ماهى شریف و ماه من است. حاملان عرش خدا حق آن را مى‏شناسند و آن را تعظیم مى‏کنند و آن ماهى است که در آن روزى مؤمنان براى ماه رمضان افزوده و بهشت آذین بسته مى‏شود و به این جهت شعبان نامیده مى‏شود که روزى مؤمنان در آن بیشتر مى‏شود. این ماه، ماه عمل است. پاداش حسنه هفتاد برابر است و خطا و گناه در آن بخشیده و کار پسندیده، پذیرفته است. خداوند در این ماه به بندگان و پرستندگان خود مباهات مى‏فرماید و به روزه- داران و نمازگزاران به چشم محبت مى‏نگرد و بر حاملان عرش به وجود آنان مى‏بالد.

در این هنگام على بن ابى طالب (علیه السّلام) برخاست و گفت: اى رسول خدا! پدر و مادرم فداى تو باد! چیزى از فضایل شعبان را بیان فرماى تا رغبت ما بر نماز و روزه آن افزون گردد و براى خداوند جلیل در آن کوشش بیشتر کنی پیامبر (صلّى الله علیه و آله) فرمودند: هر کس روز نخست این ماه را روزه بدارد، خداوند برایش هفتاد حسنه مرقوم مى‏دارد و پاداش هر حسنه معادل یک سال عبادت است.

و هر کس دو روز از شعبان روزه بگیرد، گناهان درمانده‏کننده او فرو مى‏ریزد.

و هر کس سه روز از آن ماه را روزه بدارد، براى او هفتاد درجه از مروارید و یاقوت در بهشت برافراشته مى‏شود.

هر کس چهار روز از آن ماه را روزه بدارد، خدایش بر روزى او گشایش مى‏دهد، هر کس پنج روز از آن ماه را روزه بدارد، در نظر بندگان محبوب مى‏شود.

هر کس شش روز از آن ماه را روزه بدارد، هفتاد نوع بلا از او برطرف مى‏گردد.

هر کس هفت روز از شعبان را روزه بدارد، از ابلیس و سپاهیانش در روزگار و مدت عمر خویش در پرده عصمت قرار مى‏گیرد. (محفوظ مى‏ماند.) هر کس هشت روز از آن ماه را روزه بدارد، از دنیا بیرون نمى‏رود تا از حوض قدس بیاشامد.

هر کس نه روز از آن ماه را روزه بگیرد، نکیر و منکر به هنگام سؤال در گور بر او مهربانى مى‏کنند.

هر کس ده روز از آن ماه را روزه بدارد، خداوند گورش را هفتاد ذراع گشاده مى‏فرماید.

هر کس یازده روز از آن را روزه بدارد، بر گورش یازده مناره نور نصب مى‏شود.

هر کس دوازده روز از آن را روزه بدارد، از هنگام مرگ تا نفخ صور هر روز نود هزار فرشته به دیدار او در گورش مى‏آیند.

هر کس سیزده روز از آن را روزه بدارد، فرشتگان هفت آسمان براى او طلب آمرزش مى‏کنند.

هر کس چهارده روز از آن را روزه بدارد، به همه جانوران از دواب و درندگان و ماهى‏هاى دریاها الهام مى‏شود که براى او آمرزش خواهى کنند.

هر کس پانزده روز از آن ماه روزه بگیرد، پروردگار عزت او را ندا مى‏دهد که سوگند به عزت خود تو را به آتش نمى‏سوزان

و هر کس شانزده روز از شعبان را روزه بدارد، هفتاد دریا از دریاهاى آتش براى او خاموش مى‏شود.

و هر کس هفده روز از آن را روزه بدارد، همه درهاى دوزخ بر او بسته مى‏شود.

و هر کس هیجده روز از آن ماه را روزه بدارد، همه درهاى بهشت برایش گشوده مى‏شود.

و هر کس نوزده روز از شعبان را روزه بدارد، هفتاد هزار کاخ مروارید و یاقوت از کاخهاى بهشت بر او ارزانى مى‏شود.

و هر کس بیست روز از آن را روزه بدارد، هفتاد هزار زوجه از حور عین به همسرى او درآورده مى‏شود.

و هر کس بیست و یک روز از آن را روزه بگیرد، فرشتگانش درود مى‏فرستند و با بالهاى خود به بدن او مى‏کشند.

و هر کس بیست و دو روز از شعبان را روزه بدارد، هفتاد هزار حله دیبا و استبرق براى او آماده و بر او پوشانده مى‏شود.

و هر کس بیست و سه روز از آن را روزه بدارد، به هنگام بیرون آمدن از گور براى او مرکبى از نور مى‏آورند که بر آن سوار مى‏شود و به سوى بهشت پر مى‏کشد.

و هر کس بیست و چهار روز از شعبان روزه بدارد، شفاعتش در باره هفتاد هزار تن از موحدان پذیرفته است.

و هر کس بیست و پنج روز از آن را روزه بدارد، به او حکم برائت از نفاق ارزانى مى‏شود.

و هر کس بیست و شش روز از آن را روزه بدارد، خداوند برایش فرمان گذر از پل صراط مى‏نویسد.

و هر کس بیست و هفت روز از آن را روزه بدارد، خداوند فرمان برائت از دوزخ عطایش مى‏فرماید.

و هر کس بیست و هشت روز از آن را روزه بدارد، چهره‏اش روز قیامت رخشنده خواهد بود.

و هر کس بیست و نه روز از آن را روزه بدارد، به رضوان خداوند بزرگ مى‏رسد.

و هر کس سى روز از شعبان را روزه بدارد، جبریل از برابر عرش او را ندا مى‏دهد که اى فلان! بر کار و عمل تازه خود بدقت بنگر و مواظب باش که گناهان گذشته‏ات را خداى عز و جل بخشید و خداوند جلیل مى‏گوید، اگر شمار ستارگان آسمان و قطره‏هاى باران و برگهاى درختان و ریگهاى ریگزارها و روزهاى جهان هم بود، بر تو بخشیدم و پس از روزه گرفتن تو در ماه شعبان، این کار بر خداوند دشوار نیست‏[۱۱].

پی نوشت:

[۱] . در عیون اخبار الرضا، ص ۱۲۴، ج ۲، آمده است که شعبان شهرى است که خیر در آن افزون مى‏شود.

[۲] . به نقل از امالى صدوق، ص ۱۱، در بحار الانوار، ص ۶۸، ج ۹۷، آمده است.

[۳] . عیون اخبار الرضا، صدوق، ص ۵۷، ج ۲٫

[۴] . در امالى صدوق، ص ۱۳، ضمن حدیثى آمده است.

[۵] . با ذکر سلسله سند در امالى صدوق، ص ۱۷، آمده است.

[۶] . با ذکر سلسله سند در امالى صدوق، ص ۳۷۳، و به نقل از آن در بحار الانوار، ص ۷۱، ج ۹۷، آمده است.

[۷] . عیون اخبار الرضا، صدوق، ص ۵۷، ج ۲٫

[۸] . در امالى صدوق، ص ۳۷۳، با ذکر سلسله سند، آمده است.

[۹] . در امالى صدوق، ص ۳۹۷، با ذکر سلسله سند، آمده است.

[۱۰] . همان مأخذ، همان صفحه.

[۱۱] . به نقل از فضائل الاشهر الثلاثه و امالى و ثواب الاعمال مرحوم صدوق( رضی الله عنه)، در بحار الانوار، صفحات ۶۹ تا ۷۱ جلد ۹۷، چاپ جدید، آمده است. و در وسایل الشیعه شیخ حر عاملى، ص ۳۷۰، ج ۷ هم آمده است.

خطبه رسول‌ الله‌ در جمعۀ آخر ماه‌ شعبان پیرامون فضیلت ماه رمضان‌.

اشاره:

در خطبه‌ای‌ که‌ رسول‌ خدا صلّی‌ الله‌ علیه‌ و آله‌ و سلّم‌ در جمعۀ آخر ماه‌ شعبان‌ قرائت‌ فرمودند مردم‌ را اندرز دادند که‌ این‌ ماه‌ (رمضان‌) ماه‌ پربرکت‌ و رحمت‌ است‌، ماه‌ مغفرت‌ و دعا و اجابت‌ است‌، ماه‌ نماز، ماه‌ قرائت‌ قرآن‌، ماه‌ صدقه‌ و صلۀ رحم‌ و ایثار است‌، ماه‌ ادای‌ فرائض‌ و روزه‌ و انفاق‌، و بهار آمرزش‌ و تخفیف‌ بر زیردست‌ و رحم‌ بر صغیر و احترام‌ و توقیر کبیر؛ مفصّلاً بیاناتی‌ فرمودند. و مفادش‌ آنست که‌ مؤمن‌ در شهر رمضان‌ نه‌ تنها از آدابی‌ که‌ فقهاء در کتب‌ عملیّه‌ ذکر می‌کنند باید اجتناب‌ ورزد بلکه‌ در این‌ ماه‌ رحمت‌ باید با شراشر وجود خود جلب‌ رحمت‌ کند، خشوع‌ و خضوع‌ داشته‌ باشد، همیشه‌ به‌ ذکر خدا اشتغال‌ ورزد، در هر امری‌ که‌ او را به‌ خدا نزدیک‌ کند سبقت‌ گیرد، و از هرچیزی‌ که‌ او را از خدا دور کند بگریزد، به‌ آنچه‌ خدا امر کرده‌ عمل‌ کند و از آنچه‌ نهی‌ فرموده‌ اجتناب‌ ورزد، از هر چه‌ دیدنش‌ را حرام‌ فرموده‌ چشم‌ ببندد و به‌ هر چه‌ شنیدنش‌ را ممنوع‌ کرده‌ گوش‌ ندهد.

خطبه

و خلاصه‌ با بیانات‌ خود در این‌ خطبه‌ آن‌ صراط‌ مستقیمی‌ که‌ اقصر فاصلۀ بین‌ انسان‌ و خداست‌ را تشریح‌ کردند. أمیرالمؤمنین‌ علیه‌ السّلام‌ که‌ این‌ روایت‌ را بیان‌ می‌کنند می‌گویند: در پایان‌ خطبه‌ برخاستم‌ و عرض‌ کردم‌: یَا رَسُولَ اللَهِ! مَا أَفْضَلُ الاعْمَالِ فِی‌ هَذَا الشَّهْرِ ؟ فَقَالَ: یَا أَبَا الْحَسَنِ! أَفْضَلُ الاعْمَالِ فِی‌ هَذَا الشَّهْرِ الْوَرَعُ عَنْ مَحَارِمِ اللَهِ.

«ای‌ رسول‌ خدا بهترین‌ اعمال‌ در این‌ ماه‌ چیست‌ ؟ رسول‌ خدا فرمود: ای‌ أبوالحسن‌! بهترین‌ اعمال‌ در این‌ ماه‌ اجتناب‌ از گناهان‌ است‌.»

ثُمَّ بَکَی‌، فَقُلْتُ: مَا یُبْکِیْکَ یَا رَسُولَ اللَهِ ؟ فَقَالَ: أَبْکِی‌ لِمَا یُسْتَحَلُّ مِنْکَ فِی‌ هَذَا الشَّهْرِ؛ کَأَنِّی‌ بِکَ وَ أَنْتَ تُصَلِّی‌ لِرَبِّکَ وَ قَدِ انْبَعَثَ أَشْقَی‌ الاوَّلِینَ وَ الاخِرِینَ، شَقِیقُ عَاقِرِ نَاقَهِ ثَمُودَ؛ فَضَرَبَکَ ضَرَبَهً عَلَی‌ قَرْنِکَ فَخُضِبَتْ مِنْهَا لِحْیَتُکَ.

«سپس‌ رسول‌ خدا گریه‌ کرد. عرض‌ کردم‌ ای‌ پیامبر خدا علّت‌ گریۀ شما چیست‌ ؟ فرمود: گریه‌ می‌کنم‌ برای‌ آن‌ حادثۀ عظیمی‌ که‌ در این‌ ماه‌ بر تو فرود آید و خون‌ ترا حلال‌ کنند.

مثل‌ اینکه‌ من‌ می‌بینم‌ که‌ تو در حال‌ نماز و مناجات‌ با پروردگارت‌ هستی‌، در این‌ حال‌ شقی‌ترینِ اوّلین‌ و آخرین‌، هم‌ دوش‌ و هم ردیف‌ پی‌ کنندۀ ناقۀ صالح‌ برانگیزد و چنان‌ ضربتی‌ بر مغز سر تو فرود کند که‌ از آن‌ ضربت‌ محاسنت‌ به‌ خون‌ خضاب‌ شود.»

فَقُلْتُ: یَا رَسُولَ اللَهِ! فِی‌ سَلَامَهٍ مِنْ دِینی‌ ؟ فَقَالَ صَلَّی‌ اللَهُ عَلَیْهِ وَ ءَالِهِ وَ سَلَّمَ: فِی‌ سَلَامَهٍ مِنْ دِینِکَ.

«عرض‌ کردم‌: ای‌ پیغمبر خدا ؟ آیا در آن‌ حال‌ دین‌ من‌ سالم‌ خواهد بود ؟ فرمود ـ که‌ درود خدا بر او و آلش‌ باد ـ: بلی‌ دین‌ تو سالم‌ خواهد بود.»

ثُمَّ قَالَ: یَا عَلِیُّ! مَنْ قَتَلَکَ فَقَدْ قَتَلَنِی‌، وَ مَنْ أَبْغَضَکَ فَقَدْ أَبْغَضَنِی‌؛ لاِنَّکَ مِنِّی‌ کَنَفْسِی‌، وَ طِینَتُکَ مِنْ طِینَتِی‌، وَ أَنْتَ وَصِیِّی‌ وَ خَلِیفَتِی‌ فِی‌ أُمَّتِی‌.

«سپس‌ رسول‌ خدا فرمود: ای‌ علیّ! کسیکه‌ تو را بکشد حقّاً مرا کشته‌ است‌، و کسیکه‌ تو را دشمن‌ دارد حقّاً مرا دشمن‌ داشته‌ است‌؛ زیرا که‌ نسبت‌ تو با من‌ مثل‌ جان‌ من‌ است‌، و سرشت‌ تو از سرشت‌ من‌ است‌، و تو وصیّ من‌ و جانشین‌ من‌ در امّت‌ من‌ هستی‌.»

ترجمه خطبۀ رسول‌ الله‌

شیخ صدوق به سند معتبره روایت کرده از حضرت امام رضا (علیه السلام) از پدران بزرگوار خود از حضرت امیرالمؤ منین (علیه و على اولاده السلام) که فرمود : خطبه اى خواند براى ما روزى حضرت رسول خدا (صَلَّى اللَّهِ عَلِیهِ وَ آله) پس فرمود : اَیُّها النّاس بدرستى که رو کرده است به سوى شما ماه خدا با برکت و رحمت و آمرزش. ماهى است که نزد خدا بهترین ماه ها است و روزهایش بهترین روزها است و شب هایش بهترین شب ها است و ساعت هایش بهترین ساعت ها است و آن ماهی است که خوانده اند شما را در آن بسوى ضیافت خدا و گردیده اید در آن از اهل کرامت خدا . نَفَس هاى شما در آن ثواب تسبیح دارد و خواب شما ثواب عبادت دارد و عمل هاى شما در آن مقبول است و دعاهاى شما در آن مستجاب است . پس سؤ ال کنید از پروردگار خود به نیّت هاى درست و دل هاى پاکیزه از گناهان و صفات ذمیمه که توفیق دهد شما را براى روزه داشتن آن و تلاوت کردن قرآن در آن .

به درستى که شقى و بد عاقبت کسى است که محروم گردد از آمرزش خدا در این ماه عظیم و یاد کنید به گرسنگى و تشنگى شما در این ماه تشنگى و گرسنگى روز قیامت را و تَصدّق کنید بر فقیران و مسکینان خود و تعظیم نمائید پیران خود را و رحم کنید کودکان خود را و نوازش نمائید خویشان خود را و نگاه دارید زبان هاى خود را از آنچه نباید گفت و بپوشید دیدهاى خود را از آنچه حلال نیست شما را در نظر کردن به سوى آن و بازدارید گوش هاى خود را از آنچه حلال نیست شما را شنیدن آن و مهربانى کنید با یتیمان مردم تا مهربانى کنند بعد از شما با یتیمان شما و بازگشت کنید به سوى خدا از گناهان خود و بلند کنید دست هاى خود را به دعا در اوقات نمازهاى خود ، زیرا که وقت نمازها بهترین ساعت ها است که نظر مى کند حق تعالى در این اوقات به رحمت به سوى بندگان خود و جواب مى گوید ایشان را هرگاه او را مناجات کند و لبّیک مى گوید ایشان را هرگاه او را ندا کنند و مستجاب مى گرداند هرگاه او را بخوانند اى گروه مردمان . به درستى که جان هاى شما در گروِ  کرده هاى شما است ، پس از گرو به در آورید به طلب آمرزش از خدا و پشت هاى شما گرانبار است از گناهان شما ، پس سبک گردانید آنها را به طول دادن سجده ها و بدانید که حق تعالى سوگند یاد کرده است به عزّت و جلال خود که عذاب نکند نمازگذارندگان و سجده کنندگان در این ماه را و نترساند ایشان را به آتش جهنم در روز قیامت .

ایُّها النّاس هر که از شما افطار دهد روزه دار مؤمنى را در این ماه از براى او خواهد بود نزد خدا ثواب بنده آزاد کردن و آمرزش گناهان گذشته . پس ‍ بعضى از اصحاب گفتند : یا رسول الله همه ما قدرت بر آن نداریم .  حضرت فرمود : بپرهیزید از آتش جهنم به افطار فرمودن روزه داران اگرچه به نصف دانه خرما باشد و اگر چه به یک شربت آبى باشد ؛ به درستى که خدا این ثواب را مى دهد کسى را که چنین کند اگر قادر بر زیاده از این نباشد .

اَیُّها النّاسُ هر که خُلْق خود را در این ماه نیکو گرداند بر صراط آسان بگذرد در روزى که قدم ها بر آن لغزد و هر که سبک گرداند در این ماه خدمت غلام و کنیز خود را ، خدا در قیامت حساب او را آسان گرداند و هر که در این ماه شرّ خود را از مردم باز دارد ، حق تعالى غضب خود را در قیامت از او باز دارد و هر که در این ماه یتیم بى پدرى را ، گرامى دارد خدا او را در قیامت گرامى دارد و هر که در این ماه صله و احسان کند با خویشان خود خدا وَصل کند او را به رحمت خود در قیامت و هر که در این ماه قطع احسان از خویشان خود بکند ، خدا در قیامت قطع رحمت از او کند و هر که نماز سنّتى در این ماه بکند خدا براى او برات بیزارى از آتش جهنم بنویسد و هر که در این ماه نماز واجبى را ادا کند خدا عطا کند به او ثواب هفتاد نماز واجب که در ماه هاى دیگر کرده شود و هر که در این ماه بسیار بر من صلوات فرستد خدا سنگین گرداند ترازوى عمل او را در روزى که ترازوهاى اعمال سبک باشد و کسى که یک آیه از قرآن در این ماه بخواند ثواب کسى دارد که در ماه هاى دیگر ختم قرآن کرده باشد .

اَیُّها النّاسُ بدرستى که درهاى بهشت در این ماه گشاده است پس سؤ ال کنید از پروردگار که آن را به روى شما نبندد ؛ و درهاى جهنّم در این ماه بسته است . پس سؤ ال کنید از پروردگار تبارک و تعالى به تلاوت کردن قرآن مجید در شب ها و روزهاى این ماه و به ایستادن به نماز و جِدّ و جَهد کردن در عبادت و بجا آوردن نمازها در اوقات فضیلت و کثرت استغفار و دعا .

فَعَنِ الصّادِقِ علیه السلام : اَنَّهُ مَنْ لَمْ یُغْفَرْ لَهُ فى شَهْرِ رَمَضانَ لَمْ یُغْفَرْ لَهُ اِلى قابِلٍ اِلاّ اَنْ یَشْهَدَ عَرَفَهَ

امام صادق علیه السلام فرمود: هر که در ماه رمضان آمرزیده نشود تا سال آینده آمرزیده نشود مگر آنکه در عرفات حاضر شود

و نگاه دارد خود را از چیزهایى که خدا حرام کرده است و از افطار کردن بر چیزهاى حرام و رفتار کن به نحوى که مولاى ما حضرت صادق (علیه السلام) وصیّت نموده و فرموده هرگاه روزه دارى ، مى باید که روزه داری گوش و چشم و مو و پوست و جمیع اعضاى تو ، یعنى از محرّمات بلکه از مکروهات و فرمود باید که روزِ روزه داری تو مانند روزِ افطار تو نباشد و نیز فرموده که روزه نه همین ترک از خوردن و آشامیدن است ؛ بلکه باید در روز روزه نگاه دارید زبان خود را از دروغ و بپوشانید دیده هاى خود را از حرام و با یکدیگر نزاع مکنید و حَسَد مبرید و غیبت مکنید و مجادله مکنید و سوگند دروغ مخورید بلکه سوگند راست نیز و دشنام مدهید و فحش مگوئید و ستم مکنید و بى خردى مکنید و دلتنگ مشوید و غافل مشوید از یاد خدا و از نماز و خاموش باشید از آنچه نباید گفت و صبر کنید و راستگو باشید و دورى کنید از اهل شرّ و اجتناب کنید از گفتار بد و دروغ و افتراء و خصومت کردن با مردم و گمان بد بردن و غیبت کردن و سخنى کنى کردن و خود را مُشْرِف به آخرت دانید و منتظر فَرَج و ظُهور قائم آل محمّد (علیه السلام) باشید و آرزومند ثوابهاى آخرت باشید و توشه اعمال صالحه براى سفر آخرت بردارید .

بر شما باد به آرام دل و آرام تن و خضوع و خشوع و شکستگى و مذلّت مانند بنده اى که از آقاى خود ترسد و ترسان باشید از عذاب خدا و امیدوار باشید رحمت او را و باید پاک باشد اى روزه دار دل تو از عیبها و باطن تو از حیله ها و مکرها و پاکیزه باشد بدن تو از کثافتها و بیزارى بجوى به سوى خدا از آنچه غیر اوست و در روزه ولایت خود را خالص گردانى از براى او و خاموش باشى از آنچه حق تعالى نهى کرده است تو را از آن در آشکارا و پنهان و بترسى از خداوند قهار آنچه سزاوار ترسیدن او است در پنهان و آشکار و ببخشى روح و بدن خود را به خداى عزّوجلّ در ایّام روزه خود و فارغ گردانى دل خود را از براى محبّت او و یاد او و بدن خود را به کارفرمائى در آنچه خدا تو را امر کرده است به آن و خوانده است به سوى آن اگر همه اینها را به عمل آورى آنچه سزاوار روزه داشتن است به عمل آورده اى و فرموده خدا را اطاعت کرده اى و آنچه کم کنى از آنها که بیان کردم از براى تو به قدر آن از روزه تو کم مى شود از فضل آن و ثواب آن .

به درستى که پدرم گفت : رسول خدا (صَلَّى اللَّهِ عَلِیهِ وَ آله) شنید که زنى در روز روزه اى جاریه خود را دشنام داد . حضرت طعامى طلبید . آن زن را گفت بخور زن . زن گفت من روزه ام . فرمود : چگونه روزه اى که جاریه خود را دشنام دادى . روزه فقط همین نخوردن و نیاشامیدن تنها نیست . به درستى که حق تعالى روزه را حجابى گردانیده است از سایر امور قبیحه . از کردار بد و گفتار بد . چه بسیار کمند روزه داران و چه بسیارند گرسنگى کشندگان و حضرت امیرالمؤ منین (علیه السلام) فرمود که چه بسیار روزه دارى که بهره اى نیست او را از روزه به غیر از تشنگى و گرسنگى و چه بسیار عبادت کننده اى که نیست او را بهره اى از عبادت به غیر تَعَب . اى خوشا خواب زیرکان که بهتر از بیدارى و عبادت احمقان است و خوشا افطار کردن زیرکان که بهتر از روزه داشتن بى خردان است .

و روایت شده از جابربن یزید از حضرت امام محمد باقر (علیه السلام) که حضرت رسول (صَلَّى اللَّهِ عَلِیهِ وَ آله) به جابر بن عبدالله فرمود : اى جابر این ماه رمضان است ، هر که روزه بدارد روز آن را و بایستد به عبادت پاره اى از شبش را و باز دارد از حرام شکم و فَرْج خود را و نگاه دارد زبان خود را ، بیرون رود از گناهان خود مثل بیرون رفتن او از ماه . جابر گفت یا رسول اللّه چه نیکو است این حدیث که فرمودى ،  فرمود : اى جابر  چقدر سخت است این شرط هایى که نمودم و بالجمله اعمال این ماه شریف در دو مطلب و یک خاتمه ذکر مى شود.

دعای غروب ماه شعبان و طلوع ماه رمضان

اَللّهُمَّ اِنْ لَمْ تَکُنْ غَفَرْتَ لَنا فیما مَضى مِنْ شَعْبانَ فَاغْفِرْ لَنا فیما بَقِىَ مِنْه

به گزارش شیعه آنلاین به نقل از فارس، خدایا! این ماه مبارکى که قرآن در آن نازل گشته، آن قرآنى که راهنماى مردم شده و نشانه‌هاى روشنى از راهبرى و جدا کردن میان حق و باطل است فرا رسیده پس ما را در این ماه سالم بدار.

کمتر از یک روز به ماه میهمانی پروردگار عالم باقی مانده است، بندگانی که بعد از دو ماه خودسازی و تهذیب نفس خود را برای بهره بیشتر از ماه مبارک رمضان آماده کرده‌اند، اکنون مشتاقانه منتظر ورود به این ماه هستند تا در بهترین شب سال که در ماه ضیافت الهی قرار دارد، امضای رضایت کردگار خویش را در پرونده اعمالشان دریافت کنند.

*توصیه امام رضا(ع) برای لحظات آخر ماه شعبان

اباصلت هروى روایت کرده است که در جمعه آخر ماه شعبان به خدمت ثامن الحجج(ع) رفتم، حضرت(ع) فرمود:

اى اباصلت! اکثر ماه شعبان رفت و این جمعه آخر آن است پس تدارک و تلافى کن در آن چه از این ماه مانده است، تقصیرهایى را که در ایام گذشته این ماه کرده‌اى و بر تو باد که رو آورى بر آنچه برای تو نافع است و دعا و استغفار بسیار کن و تلاوت قرآن مجید بسیار کن و به سوى خدا از گناهان خود توبه کن تا آنکه چون ماه مبارک درآید، خود را براى خدا خالص گردانیده باشى و در گردن خود امانت مگذار و حق کسى را مگر آنکه ادا کنى و در دل خود کینه کسى را مگذار، مگر آنکه بیرون کنى و مگذار گناهى را که انجام می‌دادی، مگر آنکه ترک کنى و از خدا بترس و بر خدا در پنهان و آشکار امور خود توکّل کن و هر که بر خدا توکّل کند خدا او را بس است و در بقیه این ماه این دعا را بسیار بخوان:

«اَللّهُمَّ اِنْ لَمْ تَکُنْ غَفَرْتَ لَنا فیما مَضى مِنْ شَعْبانَ فَاغْفِرْ لَنا فیما بَقِىَ مِنْهُ»؛

خدایا اگر در آن قسمت از ماه شعبان که گذشته ما را نیامرزیده‌اى در آن قسمت که از این ماه مانده بیامر زمان، به درستى که حق تعالى در این ماه بندهاى بسیار از آتش جهنم براى حرمت ماه مبارک رمضان آزاد مى‌کند.

*دعاى شب آخر شعبان و شب اول رمضان

شیخ طوسی از حارث بن مُغَیْرَه نَضْرى روایت کرده که امام صادق(ع) در شب آخر شعبان و شب اوّل ماه رمضان مى‌خواند:

«اَللّهُمَّ اِنَّ هذَا الشَّهْرَ الْمُبارَکَ الَّذى اُنْزِلَ فیهِ الْقُرآنُ وَجُعِلَ هُدىً لِلنّاسِ وَبَیِّناتٍ مِنَ الْهُدى وَالْفُرْقانِ قَدْ حَضَرَ فَسَلِّمْنا فیهِ وَسَلِّمْهُ لَنا وَتَسَلَّمْهُ مِنّا فى یُسْرٍ مِنْکَ وَعافِیَةٍ یا مَنْ اَخَذَ الْقَلیلَ وَشَکَرَ الْکَثیرَ اِقْبَلْ مِنِّى الْیَسیرَ اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ اَنْ تَجْعَلَ لى اِلى کُلِّ خَیْرٍ سَبیلاً وَمِنْ کُلِّ ما لا تُحِبُّ مانِعاً یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ

یا مَنْ عَفا عَنّى وَعَمّا خَلَوْتُ بِهِ مِنَ السَّیِّئاتِ یا مَنْ لَمْ یُؤاخِذْنى بِارْتِکابِ الْمَعاصى عَفْوَکَ عَفْوَکَ عَفْوَکَ یاکَریمُ اِلهى وَعَظْتَنى فَلَمْ اَتَّعِظْ وَزَجَرْتَنى عَنْ مَحارِمِکَ فلَمْ اَنْزَجِرْ فَما عُذْرى فَاعْفُ عَنّى یا کَریمُ عَفْوَکَ عَفْوَکَ اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُکَ الرّاحَةَ عِنْدَ الْمَوْتِ وَالْعَفْوَ عِنْدَ الْحِسابِ عَظُمَ الذَّنْبُ مِنْ عَبدِکَ فَلْیَحْسُنِ التَّجاوُزُ مِنْ عِنْدِکَ یااَهْلَ التَّقْوى وَیا اَهْلَ الْمَغْفِرَةِ عَفْوَکَ عَفْوَکَ اَللّهُمَّ اِنّى عَبْدُکَ بْنُ عَبْدِکَ بْنُ اَمَتِکَ ضَعیْفٌ فَقیرٌ اِلى رَحْمَتِکَ وَاَنْتَ مُنْزِلُ الْغِنى والْبَرَکَةِ عَلَى الْعِبادِ قاهِرٌ مُقْتَدِرٌ اَحْصَیْتَ

خدایا! این ماه مبارکى که قرآن در آن نازل گشته، آن قرآنى که راهنماى مردم شده و نشانه‌هاى روشنى از راهبرى و جدا کردن میان حق و باطل است فرا رسیده پس ما را در این ماه سالم بدار و آن را در حال آسانى و تندرستى از ما بگیر، اى که اندک را بگیرد و بسیار قدردانى کند، این طاعت اندک را از من بپذیر خدایا از تو خواهم که براى من به سوى هر کار خیرى راهى و از هر چه دوست ندارى سر را هم مانعى قرار دهى اى مهربانترین مهربانان!

اى که گذشتى از من و از آن کارهاى زشتى که در پنهانى کردم، اى که مرا به سبب دست زدن به گناهان نگیرى گذشت، گذشت ، گذشت تو را خواهانم اى بزرگوار! خدایا مرا پند دادى ولى من پند نگرفتم و از کارهاى حرام خود بازم داشتى ولى من بازنایستادم پس چه عذرى به درگاهت دارم، اى کریم! از من گذشت کن که عفوت و گذشتت را خواهانم، خدایا از تو آسودگى هنگام مرگ درخواست دارم و گذشت در وقت حساب را، گناه از بنده‌ات بزرگ است پس باید گذشت از جانب تو نیز نیکو باشد، اى شایسته پرهیزگارى و اى شایسته آمرزش عفوت و گذشتت را خواهانم، خدایا! من بنده و فرزند بنده و فرزند کنیز توام ناتوان و نیازمند مهر تو هستم و تویى که دارایى و برکت بر بندگانت فرو فرستى و تو چیره و توانایى کارهاى بندگانت را

اَعمالَهُمْ وَقَسَمْتَ اَرْزاقَهُمْ وَجَعَلْتَهُمْ مُخْتَلِفَةً اَلْسِنَتُهُمْ وَاَلْوانُهُمْ خَلْقاً مِنْ بَعْدِ خَلْقٍ وَلا یَعْلَمُ الْعِبادُ عِلْمَکَ وَلا یَقْدِرُ الْعِبادُ قَدْرَکَ وَکُلُّنا فَقیرٌ اِلى رَحْمَتِکَ فَلا تَصْرِفْ عَنّى وَجْهَکَ وَاجْعَلْنى مِنْ صالِحى خَلْقِکَ فِى الْعَمَلِ وَالاْمَلِ وَالْقَضاَّءِ وَالْقَدَرِ اَللّهُمَّ اَبْقِنى خَیْرَ الْبَقاَّءِ وَ اَفْنِنى خَیْرَ الْفَناَّءِ عَلى مُوالاةِ اَوْلِیاَّئِکَ وَمُعاداةِ اَعْداَّئِکَ وَ الرَّغْبَةِ اِلَیْکَ وَ الرَّهْبَةِ مِنْکَ وَالْخُشُوعِ وَالْوَفاءِ وَالتَّسْلیمِ لَکَ وَالتَّصْدیقِ بِکِتابِکَ وَاتِّباعِ سُنَّةِ رَسُولِکَ

اَللّهُمَّ ما کانَ فى قَلْبى مِنْ شَکٍّ اَوْ رَیْبَةٍ اَوْ جُحُودٍ اَوْ قُنُوطٍ اَوْ فَرَحٍ اَوْ بَذَخٍ اَوْ بَطَرٍ اَوْ خُیَلاَّءَ اَوْ رِیاَّءٍ اَوْ سُمْعَةٍ اَوْ شِقاقٍ اَوْ نِفاقٍ اَوْ کُفْرٍ اَوْ فُسُوقٍ اَوْ عِصْیانٍ اَوْ عَظَمَةٍ اَوْ شَىءٍ لا تُحِبُّ فَاَسْئَلُکَ یا رَبِّ اَنْ تُبَدِّلَنى مَکانَهُ ایماناً بِوَعْدِکَ وَوَفآءً بِعَهْدِکَ وَرِضاً بِقَضاَّئِکَ وَزُهْداً فِى الدُّنْیا وَرَغْبَةً فیما عِنْدَکَ وَاَثَرَةً وَطُمَاْنینَةً وَتَوْبَةً نَصُوحاً اَسْئَلُکَ ذلِکَ یا رَبَّ الْعالَمینَ اِلهى اَنْتَ مِنْ حِلْمِکَ تُعْصى وَمِنْ کَرَمِکَ وَجُودِکَ تُطاعُ فَکَانَّکَ لَمْ تُعْصَ وَاَنَا وَمَنْ لَمْ یَعْصِکَ سُکّانُ اَرْضِکَ فَکُنْ عَلَیْنا بِالْفَضْلِ جَواداً وَبِالْخَیْرِ عَوّاداً یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ وَصَلَّى اللّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وَالِهِ صَلوةً داَّئِمَةً لا تُحْصى وَلا تُعَدُّ وَلا یَقْدِرُ قَدْرَها غَیْرُکَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ»

شماره دارى و روزیشان را قسمت کرده و زبان‌ها و رنگهاشان را متفاوت کردى؛ آفرینشى پس از آفرینش دیگر و بندگانت دانش تو را ندارند و قدر تو را ندانند و همه ما نیازمند رحمتت هستیم، پس اى خدا! رو از من مگردان و مرا در کردار و آرزو و امور مربوط به قضا و قدر از شایستگان خلق خویش قرارم ده خدایا زنده ام بدار به بهترین وضع زندگى و بمیرانم به بهترین مردن (یعنى) با دوستى دوستانت و دشمنى با دشمنانت و رغبت به درگاهت و ترس و خشوع از تو و وفادارى و تسلیم بودن در برابرت و تصدیق کردن کتاب تو (قرآن) و پیروى از روش پیغمبرت،

خدایا آنچه در دل دارم از شک و تردید یا انکار یا ناامیدى یا خوشى یا گردن فرازى یا اسراف در خوشگذرانى یا خودبینى یا خودنمایى یا شهرت جویى یا ایجاد دو دستگى یا دورویى یا کفر یا فسق یا گناه یا بزرگ طلبى یا چیزهاى دیگرى که تو دوست ندارى پس اى پروردگارا! از تو خواهم که آن را تبدیل کنى به ایمان به وعده‌ات و وفادارى به پیمانت و خوشنودى به قضا و قَدرت و پارسایى در دنیا و اشتیاق به آنچه نزد تو است و فضیلتى و آرامشى و توبه خالص، این را از تو خواهم اى پروردگار جهانیان!
خدایا تو را به خاطر بردباریت نافرمانى کنند و به طمع جود و کرمت اطاعت کنند، پس گویا نافرمانی‌ات نکرده‌اند و من با کسانى که نافرمانی‌ات نکردند همه ساکنان زمین تو هستیم، تو بر ما به فضل خویش بخشنده باش و به نیکویى بازگردنده، اى مهربانترین مهربانان! و درود خدا بر محمد و آل او درودى همیشگى که به شماره و عدد درنیاید و اندازه‌اش نتواند جز تو اى مهربانترین مهربانان!