ابراز علاقه

نوشته‌ها

هفت روش ابراز علاقه به فرزندان

فرزندان ما، مهمترین ارثیه در جهان هستند و عشق ما نسبت به کودکانمان، با اهمیت‌ترین ارثیه ما برای آن‌ها محسوب می‌شود. این هفت روش، به فرزندان ما کمک می‌کند تا زندگی آینده خود را محکم‌تر بنا کنند:

۱- زمانی را با کودکان خود بگذرانید

زمان، بهترین هدیه‌ای است که می‌توانیم به کودکان خود تقدیم کنیم. این با هم بودن، باعث می‌شود احساسات، فعالیت‌ها و اعتقادات را با یکدیگر مبادله کنیم. با این کار، فرزندانمان ارتباط برقرار کردن و گفت و گو کردن با دیگران را می‌آموزند و به طور حتم، از لحاظ ارتباطات اجتماعی پیشرفت می‌کنند. به کودکان خود کمک کنید تا روش‌های جدیدی خلق کرده و آنها را در کنار خانواده خود تجربه کنند و لذت ببرند.

۲- الگویی برای فرزندان خود باشید

رفتار ما بیش از گفتارمان، فرزندان را تحت تاثیر قرار می‌دهد. ما قهرمان دنیای آنها هستیم.

۳- به حرف‌های فرزندان خود گوش دهید

پیغام‌های کودکان، هدیه‌های با ارزشی هستند. زمانی که مشتاقانه به حرف‌های آنها گوش می‌دهیم، اعتماد به نفس کوکان خود را تقویت می‌کنیم. هنگامی که با کودکان خود هستید، هم سطح آنها باشید و با تمام وجود به آنها گوش دهید. احساسات و حالات زیبای آنها از طریق چشم‌هایشان بیان می‌شود اگر ما به حرف‌های آنها دقت کنیم کودکانمان نیز به سخنان ما عمیقاً و با تمام وجود، گوش می‌دهند.

۴- شیوه تربیتی مناسبی برای کودکان خود در نظر بگیرید

فرزندان ما باید بیاموزند که در مقابل کارها و انتخاب‌هایشان، پاسخگو باشند. آنها باید بدانند که با کارهای آزاردهنده آنها، مخالفت می‌شود، اما والدین، همیشه به آنها عشق می‌ورزند.

۵- کودکان خود را تشویق کنید

کلمه‌های امیدبخش و تشویق آمیز، اعتماد به نفس را به کودکان هدیه می‌دهد. موفقیت‌ها و استعدادهای کودکان خود را به زبان بیاورید. زمانی که فرزندانتان کار مهمی انجام می‌دهند، حتماً به آنها بگویید که موفق بوده اند. کودکان ما احتیاج دارند، بدانند که امیدها و آرزوهای آنها را درک می‌کنیم و به طور حتم، حامی آنها هستیم. فرزندانتان را تشویق کنید تا از لحاظ روحی و معنوی رشد کنند تا زندگی متعادلی داشته باشند.

۶- تجربه‌های خود را با کودکانتان تقسیم کنید

هر کدام از ما، داستان‌های ارزشمندی برای گفتن داریم. این داستان‌ها مشخص می‌کنند که عکس‌العمل ما در مقابل این حوادث، زندگی کنونی ما را به وجود آورده است. با تجارب خود می‌توانیم کودکانمان را راهنمایی کنیم. شاید روی فرزندان شما نیز با بعضی از شرایطی که برای شما پیش آمده، روبه رو شوند و به طور حتم از تجارب شما بهره می‌گیرند و از اشتباهات دوری می‌کنند.

فرزندان ما در زندگی احتیاج به الگویی دارند تا آن را سرمشق خود قرار دهند. ارزش‌های وجودی را به طور عملی به فرزندان خود آموزش دهید. اشتباه‌های خود را قبول کرده و عذرخواهی کنید.

۷- به فرزندان خود بی قید و شرط عشق بورزید

عشق، هدیه بی چون و چراست. به کوکان خود نشان دهید که آنها را در هر شرایطی دوست دارید و حمایتشان می‌کنید. در این صورت آنها هنگام سختی‌ها و مشکلات با آرامش و احساس امنیت به شما پناه می‌آورند.

فرزندان شما برای تصمیم‌گیری و تجربه موارد جدید نیاز دارند که آزاد باشند. آنها باید بیاموزند که در زندگی مسوولت‌پذیر و مقاوم باشند. آنها اجازه دارند شکست بخورند و یا پیروز شوند بدون این که قضاوتی در مورد آنها صورت گیرد. اگر همه نیازها، امیدها و انتظارات فرزندان خود را در یک کلمه خلاصه کنیم، آن کلمه عشق است.

منبع: افکار نیوز

ده پیشنهاد برای برقراری یک ارتباط صحیح

 در رابطه هم مثل سایر جنبه‌ها زندگی، روحیه و منش رفتاری شما به همان‌اندازه اعمال‌تان اهمیت دارد. اگر ارزش‌هایی را که در زیر به آنها اشاره می‌کنیم سرمشق زندگی خود قرار دهید، خواهید دید که کم‌کم با صداقت، راستی، عشق و اشتیاق بیشتر زندگی می‌کنید و این روح زندگی به رابطه‌تان خواهد دمید.

۱ ـ مالک رابطه‌تان باشید

شما کاملاً مسئول رابطه‌تان هستید. نباید فکر کنید که قربانی هستید و از این رابطه زجر می‌کشید، چون طرف رابطه‌تان همانی نیست که می‌خواهید. فقط وقتی دست از این طرز فکر بردارید، قادر خواهید بود خود را فردی توانمند و با نفوذ در رابطه بدانید.

۲ ـ خطر زخم خوردن را بپذیرید

اجازه ندهید ترس بر زندگی شما مستولی شود. خواستن، بیرون رفتن و امید داشتن، شما را آسیب‌پذیر می‌کند. وقتی خود را روی این خط بیندازید، احتمالش هست که به آنچه می‌خواهید دست پیدا کنید و خواه ناخواه احتمال این هم وجود دارد به خاطر این که به آنچه خواسته‌اید نرسیدید، آسیب ببینید. اما نباید خودتان را ببازید.

۳-طرف‌تان را بپذیرید

اگر طرف‌تان ببیند که شما او را‌پذیرفته‌اید، توانایی نزدیک شدن به شما را پیدا می‌کند. دو زوجی که به سمت همدیگر در حرکتند، به جای این که به خاطر ترس از زخم خوردن، به دنبال یک جای امن بگردند، احتمال زیادی وجود دارد که با هم تلفیق پیدا کنند.

۴ ـ روی دوستی متمرکز شوید

باید از مشکلات و زخم‌هایی که در ارتباطات صمیمی‌ گذشته خورده‌اید، یک قدم عقب بکشید و روی ویژگی‌های مثبت طرف‌تان متمرکز شوید. ببینید چه چیز باعث شروع دوستی و ایجاد این صمیمیت بین شما شده است.

۵ ـ اعتماد به نفس طرف‌تان را بالا ببرید

باید روحیه‌ پذیرش را در عمل بیاورید. این جرات و خلاقیت را پیدا کنید که چطور حس اعتماد به نفس طرف مقابلتان را بالا ببرید، حتی وقتی که مجبورید او را نقد کنید. از این طریق محیط بهتری برای پرورش ایجاد می‌کنید و طرف‌تان هیچ علاقه‌ای به ترک شما نشان نخواهد داد.

۶ ـ ناکامی‌های‌تان را بیرون بریزید

ناکامی‌های‌تان را بررسی کنید و در مقابل این وسوسه که آنها را در طرف‌تان خالی نمایید، مقابله کنید. وقتی تشخیص دهید نقاط منفی که در طرف‌تان می‌بینید، همان چیزهایی است که در خودتان می‌بینید، مطمئناً طریقه ی رابطه‌تان را با او تغییر خواهید داد.

۷ ـ رو راست و صادق باشید

هیچ چیز بدتر از یک رابطه ناهمخوان نیست؛ رابطه‌ای که فرد حرفی می‌زند اما رفتار و منش غیر کلامی‌ خود چیزی کاملاً متفاوت با آن را می‌رساند. سعی کنید احساسات‌تان را رشد یافته و مسئولانه ابراز کنید. با صادق بودن در مورد احساساتتان، رابطه خود را بر پایه راستی و درستی بنا می‌کنید نه دروغ و ریا.

۸ ـ به جای حق به جانب بودن، شاد باشید

سعی نکنید کارهایی که در رابطه انجام می‌دهید را بر مبنای کارآمد بودن آن کارها بسنجید. مثلاً سعی نکنید همیشه و همیشه این را به اثبات برسانید که شما بیشتر از طرف‌تان می‌فهمید. در عوض شکیبایی، درک و دلسوزی از خود نشان دهید که در رابطه‌تان دشمنی هم ایجاد نمی‌کند. پس به جای حق به جانب شدن، سعی کنید در کنار هم شاد و خوشحال باشید.

۹ ـ بر بحث و جدل‌ها غلبه کنید

اوقات تلخی و دعوا بین همه پیش می‌آید و به طریقی بر رابطه تاثیر می‌گذارد. به هیچ عنوان نباید از ابزار تهدید برای کنترل و اصلاح طرف‌تان استفاده کنید. با این روش فقط امکان بحث و گفتگوی معقول را از خود و طرف‌تان می‌گیرید.

۱۰ ـ احساسات‌تان را به جنب و جوش در آورید

باید علاقه خود را به طریقی عملی به طرف‌تان نشان دهید. آن قدر غرق در پیام‌های منفی نشوید. باید کاری کنید که خود و رابطه‌تان روز به روز بهتر شود.

منبع: مجله اینترنتی خدایا کمکم کن؛ شماره ۶

ابراز دوستی

رابطه‌هایی که بر پایه دوست داشتن و محبت است، استوارتر و دیرپاتر است. اهرم نیرومند عشق و محبت نیز در بسیاری از زمینه‌های اجتماعی و ارتباطات انسانی، کارسازتر از عوامل دیگر است. از این رو، ریشه‌یابی عوامل تقویت‌کننده دوستی، ریشه‌کنی عوامل سست‌کننده علاقه‌ها و استفاده از عوامل محبت‌آفرین، در بهبود مسایل معاشرت مهم است.

اگر عقل و اندیشه، در زندگی نقش «چراغ راهنما» دارد که روشنی می‌بخشد و راه را نشان می‌دهد، عشق و محبت قلبی نیز نقش «موتور محرک» را دارد که پیش‌برنده است و حرکت‌آفرین و زبان دل، قوی‌تر از زبان عقل است و گاهی هم که محبت و عشق، فرمان می‌دهد، عقل از پای می‌ماند و مطیع می‌گردد.

آثار مثبت و منفی محبت

در روابط انسانی، عشق و علاقه، هم آثار نیک و جهات مثبت دارد و هم اگر بی‌حساب و بی‌معیار و خارج از کنترل باشد، پیامدهای سوء خواهد داشت.

به همان اندازه که دوست داشتن و عشق ورزیدن، در انسانِ دوستدار، کشش و امید و دلگرمی ایجاد می‌کند، او را به همرنگی و همسانی با محبوب و اطاعت از معشوق می‌کشاند و عاشق را به فداکاری، گذشت و ایثار در راه محبوب می‌کشاند، گاهی هم حقایق را بر انسان پوشیده می‌سازد و عیب‌ها را کتمان می‌کند و نقاط ضعف را به نقاط قوت تبدیل می‌نماید و زشت را زیبا جلوه می‌دهد و این، از عوارض سوء «افراط در محبت» است.

به تعبیر حضرت رسول(صلّی الله علیه و آله و سلّم):

«حُبُّ الشّئِ یُعْمی و یُصِمُّ»۱، علاقه به چیزی انسان را کور و کر می‌کند.

و به فرموده حضرت امیر(علیه السّلام):

«مَنْ عَشِقَ شیئا اَعْشی بَصَرَهُ وَ اَعْمی قَلْبَهُ…»۲

کسی که به چیزی عاشق و شیفته شود، این محبت، چشم صورت و چشم دل او را نابینا می‌سازد، پس او با چشمی ناسالم می‌نگرد و با گوشی ناشنوا می‌شنود و خواسته‌ها و تمنیات، عقل او را از هم می‌گسلد و دنیا، دلش را می‌میراند.

محبت، گاهی در داوری انسان نسبت به دیگران هم اثر می‌گذارد و محبت را به داوری ناحق می‌کشاند. علاقه، در نپذیرفتن نقد و انتقاد هم مؤثر است. اگر شما دوستدار کسی باشید، اغلب حاضر نیستید در باره او انتقاد و عیبجویی بشنوید.

محبت، بعضی محبوب‌ها را مغرور می‌سازد. برخی ظرفیت آن را ندارند که طرفِ محبت قرار بگیرند و گرفتار عُجب می‌شوند. بعضی کودکان اگر محبت زیادی ببینند، لوس و پرتوقع و دشوار و خودپسند می‌گردند. به هر حال، این‌ها عوارض نیک و بد محبت است که نباید از نظر دور بماند.

ابراز علاقه

آنچه بیشتر به جنبه معاشرتی مربوط می‌شود، آشکار کردن محبت و علاقه به دیگران است. اگر کسی را دوست دارید، چه از دوستان و برادران ایمانی، یا نسبت به فرزندان و همسر و… این محبت را بر زبان آورید و آن را ابراز کنید، تا محبت‌ها افزوده شود و دوستی‌ها تداوم و استمرار یابد.

انسان علاقه دارد که مورد علاقه و محبت دیگران باشد. اگر آن دوستداران، محبت خود را آشکار کنند، محبوب هم به محبّان علاقه مند می‌شود و این محبت دو جانبه، زندگی‌ها را از صفا و صمیمیت بیشتری برخوردار می‌سازد. ما اگر بدانیم که خدا دوستمان دارد، ما هم خدا را بیشتر دوست خواهیم داشت. اگر بدانیم و بفهمیم که رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) و اهل بیت(علیهم السّلام) به ما شیعیان عنایت و محبت دارند و این علاقه را بارها نشان داده و اظهار کرده‌اند، محبت عترت در دل ما بیشتر خواهد شد. این که خداوند بارها در قرآن کریم، محبت خویش را ابراز کرده و در آیاتی که «اِنَّ اللّه یُحبَّ الذّین…» دارد، می‌فرماید که دوستدار پاکان، توبه‌کنندگان، پاکی جویان، نیکوکاران، متّقین، متوکلین، صابران، اهل قسط و عدل است؛ و در جایی از کسانی یاد می‌کند که هم خدا آنان را دوست دارد و هم آنان به خدا علاقه دارند (یُحبّهم و یُحبّونه)۳ توجه به این نکته، «حبّ خدا» را در دلها شعله‌ور می‌سازد. وقتی ائمه معصومین(علیهم السّلام) محبت‌های خویش را نسبت به هوادارانشان ابراز می‌کنند، متقابلاً این اظهار عشق، عشق می‌آفریند. از حضرت علی(علیه السّلام) می‌پرسند:

یا علی! چگونه‌اید؟ می‌فرماید:

دوستدار دوستانمان و دشمنِ دشمنانمان هستم: «اَصْبَحْتُ مُحِبّا لِمُحِبّنا و مُبْغِضا لِمَنْ یُبْغِضُنا».۴ آیا اگر بدانیم که مولای متقیان به دوستانش علاقه دارد، نخواهیم کوشید که گوهر عشق او را در سینه داشته باشیم؟!

آنچه روابط دوستانه را نیرومندتر می‌سازد، ابراز علاقه است. ممکن است شما به کسی علاقه و ارادت داشته باشید، ولی به دلیل تنبلی و بی‌حالی، یا خجالت و شرم یا به هر علت دیگر هرگز بر زبان نیاورید و به او نگویید که دوستش دارید، او از کجا پی به علاقمندی شما ببرد و به شما علاقه پیدا کند؟ کلید جلب محبت او، ابراز علاقه خودتان است. این نکته در دستورالعمل‌های اخلاقی آمده و حتی بابی برای آن گشوده شده است.۵

امام صادق(علیه السّلام) فرمود: «اذا اَحْبَبْتَ رَجُلاً فَأَخْبِرْهُ»۶ اگر به کسی علاقه و محبت داشتی، او را آگاه کن.

در روایت است که مردی از مسجد گذر کرد، در حالی که امام باقر(علیه السّلام) و امام صادق(علیه السّلام) نیز در مسجد نشسته بودند. یکی از اصحاب امام باقر(علیه السّلام) گفت: به خدا قسم من این شخص را دوست می‌دارم. امام فرمود: پس به او خبر بده، چرا که این خبردادن، هم مودّت و دوستی را پایدارتر می‌کند، هم در ایجاد الفت، خوب است «اَلا فَأَعْلِمْه فَاِنَّهُ اَبْقی لِلْمَوَدَّهِ وَ خیرٌ فی الأُلفه».۷

از پیامبر خدا(صلّی الله علیه و آله و سلّم) نیز روایت است که فرمود:

«اِذا اَحَبَّ اَحدُکم صاحِبَهُ اَوْ اَخاهُ فَلْیُعْلِمْهُ»۸

هر یک از شما دوست یا برادر دینی‌اش را دوست بدارد، پس به او اعلام کند.

در حدیث دیگری همین مضمون آمده، با این اضافه که «فانّه اَصْلَحُ لِذاتِ الْبَیْنِ».۹ این اعلام دوستی، برای اصلاح و آشتی میان افراد، شایسته‌تر و مفیدتر است.

نقش ابراز علاقه در خانواده

نکته‌ای که یاد شد، غیر از محیط اجتماعی و روابط انسانی مسلمانان با یکدیگر، در محیط خانه و میان افراد خانواده هم مطرح است. صفای زندگی به حاکمیت عشق و علاقه بر محیط زندگی و معاشرت است و اگر دوستی و علاقه نباشد، زندگی جهنمی است سوزان و محیطی است سرد و بی‌روح.

گاهی گفتن کلمه «دوستت دارم»، شعله محبت را فروزان می‌کند و به زندگی‌ها روح و نشاط می‌بخشد. ابراز عشق و علاقه در محیط خانواده، میان دو همسر، یا میان پدر و مادر نسبت به فرزندانشان خانه را به بهشت تبدیل می‌کند. چه دوزخ‌های سوزانی که معلول کمبود محبت و عاطفه فرزندان از جانب والدین است و حسرت شنیدنِ «عزیزم، دلبندم، تو را دوست دارم و…» سالها بر دل کودکان می‌ماند و گرفتار عقده کمبود محبت می‌شوند.

پیامبر اکرم(صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرمود: «قولُ الرَّجُلِ لِلْمَرْأهِ اِنّی اُحبُّکِ لا یَذْهَبُ مِنْ قَلْبِها اَبَدا».۱۰ این که مرد، به همسر خود بگوید: «تو را دوست دارم»، هرگز از دل همسر بیرون نمی‌رود!

شگفتا که یک جمله کوتاه و ساده، ولی یک دنیا تأثیر و عشق‌آفرینی! و چقدر بخیلند آنان که از گفتن چنین واژه‌های محبت‌آوری نسبت به همسر و فرزندان و دوستان و بستگان خویش، مضایقه دارند و از عواقب و پیامدهای نیکو و آثار سازنده آن غافلند.

ابراز دوستی و محبت، تنها به گفتن و لفظ نیست. گاهی احترام کردن، بوسیدن، نوازش کردن، هدیه و سوغات خریدن و این گونه حرکات، نشانه عشق و دوستی است.

رسول خدا(صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرمود: «اَحِبُّوا الصبیّانَ وَ ارْحَمُوهمُ».۱۱ کودکان را دوست بدارید و به آنان ترّحم و شفقت نمایید. لطف و مهربانی به خردسالان، گواه عشق و محبت نسبت به آنهاست. و ترّحم، خود نشانه محبت داشتن به فرزندان است. در روایات بسیاری به بوسیدن فرزند توصیه شده و برای هر بوسیدن اولاد، درجه‌ای در بهشت منظور گشته است «مَنْ قَبَّلَ وَلَدَهُ کَتَبَ اللّه لَهُ حَسَنَهً…».۱۲

در روایت است: روزی حضرت رسول(صلّی الله علیه و آله و سلّم)، دو فرزندش امام حسن و امام حسین(علیهماالسلام) را بوسید. اقرع بن حابس کنار حضرت بود. گفت: من ده فرزند دارم، تاکنون هیچ کدام را نبوسیده‌ام! پیامبر خدا(صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرمود: من با تو چه کنم که خدا رحمت و عطوفت را از دلت کنده است.۱۳ در روایات متعددی هم به رعایت عدالت در بوسیدن و پرهیز از تبعیض در بوسیدن و ابراز محبت به فرزندان تأکید شده است.

راستی، فرزندی که از پدر و مادر محبت ندیده و سخن گرم و عشق آفرین نشنیده است، آیا به این نتیجه نمی‌رسد که دوستش ندارند و در خانه جایی ندارد و کسی او را به حساب نمی‌آورد؟ و آیا این «عقده»، بعدها برای او چه پسر باشد و چه دختر، مشکل به بار نمی‌آورد؟ کودکانی که از خانه فرار می‌کنند، پسران و دخترانی که جذب برخوردهای عاطفی دشمنان دوست‌نما می‌شوند و به فساد می‌گرایند، آیا جز معلول فقدان محبت و عاطفه در درون خانواده است؟ اگر فرزندان در محیط خانه از نظر عاطفی و محبت اشباع شوند، هرگز به دام شیادان که با تور محبت به شکار جوانان و نوجوانان می‌پردازند، نمی‌افتند.

بررسی پرونده برخی از بزهکاران و مجرمین یا فراریان از خانه یا اقدام‌کنندگان به خودکشی، نشان‌دهنده کمبود محبت آنان در خانه و از سوی والدین است. در نامه دختری که پس از آلوده شدن و گرفتاری در دام شیادان و گرگ‌های عفاف، اقدام به خودکشی کرده، چنین آمده است (در باره مادرش): «او مادر من بود. برای تربیت من که تنها فرزندش بودم رنج بسیار کشید، ولی هرگز نخواست دوست من باشد… روزی رسید که این کمبود را شیطان دیگری جبران کرد. من که تشنه محبت بودم، دست پرمهر او را به گرمی فشردم و به رویش آغوش گشودم. یقین دارم که دختران محبت دیده، هرگز دچار این لغزش نمی‌شوند. کسی که در خانه‌اش چشمه آب حیات دارد، به دنبال سراب نمی‌رود…».۱۴

نتیجه آن که حیات اجتماعی، شادابی و صفای خود را مدیون محبت و دوستی است. وقتی به کسی علاقه و محبت داریم، چه پدر و مادرمان باشد، چه برادر و خواهرمان، چه فرزندانمان، چه استادمان، چه شاگردمان، چه هر انسان دیگری که به دلیل داشتن فضیلتی و برخورداری از عملکردی شایسته و تحسین برانگیز، محبوب ما شده و در خانه دلمان جای گرفته است، این دوست داشتن و ارادت و عشق را بر زبان آوریم و در دل نگه نداریم.

ابراز دوستی و اظهار علاقه، خود ما را هم مورد علاقه و محبت دیگران قرار می‌دهد. معاشرت گرم و محبت‌آمیز با دیگران، هنری است شایسته که باید کوشید این ادب اجتماعی را فرا گرفت و به کار بست.

نویسنده: جواد محدثی
پی‌نوشت‌ها
۱ ـ بحارالانوار، ج۷۴، ص۱۶۵٫
۲ ـ نهج البلاغه، صبحی صالح، خطبه ۱۰۹٫
۳ ـ سوره مائده، آیه ۵۴٫
۴ ـ سفینه البحار (چاپ اسوه)، ج۲، ص۱۷٫
۵ ـ باب استحباب «اخبار الأخ فی اللّه یحبّه له و اَنّ القلب یهدی الی القلب». (بحارالانوار، طبع بیروت، ج۷۱، ص۱۸۱٫
۶ ـ بحارالانوار، ج۷۱، ص۱۸۱٫
۷ ـ همان.
۸ ـ همان، ص۱۸۲٫
۹ ـ همان.
۱۰ ـ وسائل الشیعه (آل البیت)، ج۲۰، ص۲۴٫
۱۱ ـ همان، ج۲۱، ص۴۸۳٫
۱۲ ـ میزان الحکمه، ج۱۰، ص۶۹۹٫
۱۳ ـ همان، ص۱۰۰٫
۱۴ ـ تربیت کودک در جهان امروز، احمد بهشتی، (چاپ جدید)، ص۱۳۶٫

این رسم شوهرداری نیست!

هیچکس نیست که ناراحتى و گرفتارى و درددل نداشته باشد. هر کسى دوست دارد، غمخوار و محرم رازى پیدا کند، گرفتاریهاى خویش‏ را برایش شرح بدهد. و بدینوسیله غمی‌ از دل خودش برداشته، آرامش خاطرى بدست آورد. لیکن هر سخن، جایى و هر نکته، مقامی‌ دارد. براى درددل نیز موقعیت مناسب لازم‏است. در هر جا و هر زمان و با هر شرایطى نباید شکایت را شروع کرد. خانم‌هایی که از رموز معاشرت و آداب شوهردارى‏ بی‌اطلاعند، آن قدر ظرفیت و حوصله ندارند که مشکلات را تحمل نمایند و درددلها را تا موقع مناسب به تاخیر بیاندازند.

خانم گرامی‌! براى رضاى خدا و براى حفظ شوهر و خانواده‌‏ات‏ از این شکایت‌های بیجا دست‏ بردار، زیرک و دانا و ‏وقت‏شناس باش. اگر هم واقعا درددل دارى، قدرى صبر کن تا شوهرت ‏استراحت کند، آن گاه که موقعیت‏ مناسبی‌ پیدا شد، می‌توانى مطالب لازم و ضرورى را به عنوان مشورت نه‏ اعتراض، با او در میان بگذارى و در صدد چاره‌جویى بر آیید. پیغمبر اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: هر زنی که به وسیله زبان‏، شوهرش را اذیت کند، نمازها و سایر اعمالش قبول نمی‌شود، و لو هر روز، روزه باشد و شبها را براى تهجد و عبادت برخیزد، و بنده‏‌هایى آزاد کند و ثروتش را در راه خدا انفاق نماید. زنی که بد زبان باشد و بدینوسیله‏ شوهرش را بیازارد، نخستین کسى است که داخل دوزخ میشود. (۱)

ایجاد ارتباط رضایت‏بخش با همسر، موجب خواهد شد که زن یا مرد، در مقابله با مشکلات قدرت و توان بیشترى داشته باشند.

رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: هر زنی که شوهرش را در دنیا اذیت کند، حور العین به او می‌گویند: خدا ترا بکشد! شوهرت را اذیت نکن. این مرد از شما نیست و لیاقت او را ندارید، به زودى از شما مفارقت نموده به سوى ما می آید. (۲) اگر خانم‌ها می‌خواهند توجه ‏شوهر را جلب نموده، خودشان را محبوب و زحمتکش و خیرخواه جلوه‏ دهند، مطمئن باشند که نتیجه معکوس خواهند گرفت و نه تنها محبوبیتى پیدا نمی‌کنند بلکه مبغوض شوهر واقع خواهند شد.

یک پزشک در دادگاه می‌گوید: «در تمام مدت زندگى ما، همسرم‏ حتى یکبار رفتارى که شایسته یک زن خوب و کدبانو است نداشت. خانه‏ ما همیشه نامرتب و درهم است. فریادها و بهانه‏‌جوئی‌ها و دشنام‌هاى زننده‌ ‏او، مرا به ستوه آورده است. آنگاه حاضر می‌شود با پرداخت پنجاه هزار تومان پول، از شر او خلاص شود و با خوشحالى می‌گوید: راستش را بخواهید اگر تمام ثروت و حتى مدرک پزشکی‌ام را می‌خواست، می‌دادم تا زودتر خلاص ‏شوم.»(۳)

زن و شوهرى که با شور و شوق به تداوم زندگى مشترک‏شان فکر می‌کنند، با همدیگر یکرنگ و صادق‏اند. اما یکى از مواردى که موجب آسیب‏‌هاى جدى به ارتباط زن و شوهر می‌‏شود، این است که زن یا مرد و یا هر دو طرف، احساس نمایند همسرشان نسبت به وى بی‌‏توجه شده و یا علاقه‌‏اش کم شده است. چنین تصورى، احساس بی‌‏ارزشى و پوچى را در افراد به وجود خواهد آورد. بسیارى از افرادى که به همسر خود بی‌‏توجهى نشان می‌‏دهند، دلیل رفتارهایشان را گرفتاری‌هاى روزمره می‌‏دانند در حالى که ایجاد ارتباط رضایت‏بخش با همسر، موجب خواهد شد که زن یا مرد در مقابله با مشکلات، قدرت و توان بیشترى داشته باشند. در این میان و براى جلوگیرى از ایجاد تنش و اختلاف، ابراز علاقه زوجین نسبت به یکدیگر، بسیار مهم و حیاتى می‌‏باشد. البته ابراز علاقه در هر دوره‌‏اى می‌‏تواند شکلى متفاوت داشته باشد. مثلاً شاید در زمانى که امکان آن فراهم بوده است، زن و شوهر هر هفته با یکدیگر به میهمانى می‌‏رفتند اما شاید امروز زن و یا شوهر، دوست داشته باشند بیشتر با طرف مقابل‏شان حرف بزنند.

اگر می‌‏خواهید لذت بیشترى از زندگى مشترک‏تان ببرید به نکات زیر توجه داشته باشید:

۱ـ از ابراز علاقه به همسرتان خجالت نکشید. ابراز علاقه، نشانگر میزان دوست داشتن و محبت شما نسبت به همسرتان می‌‏باشد.

۲ـ نگویید علاقه‏‌ام را با رفتارم نشان می‌‏دهم. براى ابراز علاقه، باید از کلمات زیبا و محبت‏‌آمیز استفاده کرد.

۳ـ هرگز اجازه ندهید مشکلات زندگى، شما را از همسرتان دور سازد. مشکلات، همیشه خواهند بود.

۴ـ در هر حال و در هر حالت، ابراز علاقه و عشق به همسر، بهترین و والاترین هدیه به اوست. این هدیه را از وى دریغ ننماید.

در این میان، زن و شوهر باید به اصل تفاوت‏هاى فردى حتما معتقد باشند و بر این باور باشند که زن و مرد دو موجودند که از نظر هوش، استعداد، علایق، خصایص جسمانى و اخلاقى تفاوت‏‌هایى با هم دارند. زن و مرد باید حداکثر توافق را میان خصایص خود و همسرشان را برقرار نمایند و وجود هم را مکمل و متمم بدانند.
پیغمبر اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: هر زنی که به وسیله زبان‏ شوهرش را اذیت کند نمازها و سایر اعمالش قبول نمی‌شود.

براى این که همسران با یکدیگر مدام در حالت مهر و محبت به سر می‌‏برند، باید به تمایزات خود با طرف مقابل‏شان به دیده احترام بنگرند. همه انسان‏ها نیازمند داشتن یک هویت مستقل که همانا تفاوت‏‌هاى فردى میان آنها می‌‏باشد، هستند.

همسران می‌‏توانند زندگى بسیار شیرین و لذت‏بخشى داشته باشند به شرط این که از داد و ستد عاطفى به شیوه‏‌هاى قلبی‌، کلامی‌ و عملى استفاده نمایند و به همسر و شریک زندگى خود، ابراز محبت کنند، همسر خود را قلبا دوست داشته باشند و با زبان و عمل، این امر را ثابت نمایند. هر جا قدم می‌گذارید، بذر عشق بپاشید و قبل از همه در خانه خودتان. به فرزندان و به همسر خود، عشق بورزید… نگذارید که او از پیش شما برود مگر این که خوش‌تر و امیدوارتر از وقتی باشد که نزد شما می‌آید.

پی‌نوشت‌ها

۱-بحار ج ۷۶ ص ۳۶۳٫

۲-محجه البیضاء ج ۲ ص ۷۲٫

۳-اطلاعات شماره ۱۳۶۸۹

منبع: پایگاه اطلاع رسانی سایت حوزه

ابراز علاقه بهترین هدیه به همسر

«قولُ الرجُل لِلمرأه انّى اُحبُّک لا یذهَبُ من قَلبِها أبدا؛

سخن مرد به زن که «تو را دوست دارم»، هرگز از دل زن بیرون نمى‌رود.»(۱)

نیاز به داشتن هم صحبت و عشق و علاقه میان هر دو جنس زن و مرد و به خصوص همسران، خصوصیتى اساسى مى‌باشد و زندگى واقعى یعنى رابطه‌اى سرشار از مهر و محبت میان زن و شوهر که به یکدیگر اعتماد و علاقه دارند. زن و شوهرى که با شور و شوق به تداوم زندگى مشترک‌شان فکر مى‌کنند و با همدیگر یکرنگ و صادقند. اما یکى از مواردى که موجب آسیب‌هاى جدى به ارتباط زن و شوهر مى‌شود، این است که زن یا مرد و یا هر دو طرف احساس نمایند همسرشان نسبت به وى بى‌توجه شده و یا علاقه‌اش کم شده است.

مرد یا زنى که یک چنین تصورى را دارد، احساس بى‌ارزشى و پوچى خواهد کرد و حتى ممکن است احساس امنیت خود را نسبت به زندگى مشترک از دست بدهد.

بسیارى از افرادى که به همسر خود بى‌توجهى نشان مى‌دهند، دلیل رفتارهایشان را گرفتارى‌هاى روزمره مى‌دانند در حالى که ایجاد ارتباط رضایتبخش با همسر، موجب خواهد شد که زن یا مرد در مقابله با مشکلات قدرت و توان بیشترى داشته باشند.

زمانى که خانواده به عنوان پایه و اساس جوامع مطرح مى‌شود و ادعا بر این است که فرد باید در نهاد خانواده احساس امنیت و آرامش بکند، وجود اختلاف و تنش باعث از میان رفتن همه این پیش فرض‌ها خواهد شد.

از طرف دیگر مى‌توان گفت اختلاف در خانواده، مبدأ شکل‌گیرى اختلافات در جامعه مى‌باشد. چرا که اگر خانواده، جامعه و فرد یک مثلث را تشکیل مى‌دهند نقش هر کدام از این اضلاع، بازتاب بیرونى دارد. بازتابى که مى‌تواند آرامش و امنیت فرد، خانواده و جامعه را بر هم زند. واضح است در جامعه‌اى که پر از اختلاف و تنش باشد به جاى محبت و عاطفه، اختلاف و تنش رواج مى‌یابد. پدر و مادر باید منشأ افکار درست و اعمال اصولى باشند تا خانواده راستگو و درست کردار باشد پدر و مادرى که خود دایم در تضاد و تنش و کشمکش هستند، چگونه باید انتظار داشته باشند فرزندانشان افرادى سالم و سلیم باشند.

در این میان و براى جلوگیرى از ایجاد تنش و اختلاف، ابراز علاقه زوجین نسبت به یکدیگر، بسیار مهم و حیاتى مى‌باشد. البته ابراز علاقه در هر دوره‌اى، مى‌تواند شکلى متفاوت داشته باشد. مثلاً شاید در زمانى که امکان آن فراهم بوده است، زن و شوهر هر هفته با یکدیگر به میهمانى مى‌رفتند اما شاید امروز زن و یا شوهر دوست داشته باشند بیشتر با طرف مقابلشان حرف بزنند.

اگر مى‌خواهید لذت بیشترى از زندگى مشترک‌تان ببرید به نکات زیر توجه داشته باشید:

۱ـ از ابراز علاقه به همسرتان خجالت نکشید. ابراز علاقه، نشانگر میزان دوست داشتن و محبت شما نسبت به همسرتان مى‌باشد.

۲ـ نگویید علاقه‌ام را با رفتارم نشان مى‌دهم. براى ابراز علاقه، باید از کلمات زیبا و محبت‌آمیز استفاده کرد.

۳ـ هرگز اجازه ندهید مشکلات زندگى، شما را از همسرتان دور سازد. مشکلات همیشه هستند و خواهند بود.

۴ـ در هر حال و در هر حالت، ابراز علاقه و عشق به همسر، بهترین و والاترین هدیه به اوست. این هدیه را از وى دریغ ننماید.

در این میان، زن و شوهر باید به اصل تفاوت‌هاى فردى حتما معتقد باشند و بر این باور باشند که زن و مرد، دو موجودند که از نظر هوش، استعداد، علایق، خصایص جسمانى و اخلاقى تفاوت‌هایى با هم دارند. زن و مرد باید حداکثر توافق را میان خصایص خود و همسرشان را برقرار نمایند و وجود هم را مکمل و متمم بدانند.

براى این که همسران با یکدیگر مدام در حالت مهر و محبت به سر مى‌برند، باید به تمایزات خود با طرف مقابلشان به دیده احترام بنگرند. همه انسان‌ها، نیازمند داشتن یک هویت مستقل که همانا تفاوت‌هاى فردى میان آنها مى‌باشد، هستند.

همسران مى‌توانند زندگى بسیار شیرین و لذتبخشى داشته باشند به شرط این که از داد و ستد عاطفى به شیوه‌هاى قلبى، کلامى و عملى استفاده نمایند و به همسر و شریک زندگى خود، ابراز محبت کنند، همسر خود را قلبا دوست داشته باشند و با زبان و عمل، این امر را ثابت نمایند.

پی‌نوشت‌
(۱). اصول کافى، ج ۶، ص ۶؛ وسایل الشیعه، ج۲۱، ص۳۶۷
منبع: رفیع افتخار؛ پیام زن؛ مرداد ۱۳۸۷؛ شماره ۱۹۷

نقش ابراز علاقه در خانواده از نظر آیات و روایات

اگر کسى را دوست دارید، چه از دوستان و برادران ایمانى، یا نسبت به فرزندان و همسر و … این محبت را بر زبان آورید و آن را ابراز کنید، تا محبتها افزوده شود و دوستی‌ها تداوم و استمرار یابد. انسان علاقه دارد که مورد علاقه و محبت دیگران باشد.

اگر آن دوستداران، محبت خود را آشکار کنند، محبوب هم به محبان علاقه مند می شود و این محبت دو جانبه، زندگیها را از صفا و صمیمیت بیشترى برخوردار مى سازد. ما اگر بدانیم که خدا دوستمان دارد، ما هم خدا را بیشتر دوست خواهیم داشت. اگر بدانیم و بفهمیم که رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) و اهل بیت(علیهم السلام) به ما شیعیان عنایت و محبت دارند و این علاقه را بارها نشان داده و اظهار کرده اند، محبت عترت در دل ما بیشتر خواهد شد.

اینکه خداوند بارها در قرآن، محبت خویش را ابراز کرده و در آیاتى که «ان الله یحب الذین ...» دارد، می فرماید که دوستدار پاکان، توبه کنندگان، پاکی جویان، نیکوکاران، متقین، متوکلین، صابران، اهل قسط و عدل است و در جایى از کسانى یاد می کند که هم خدا آنان را دوست دارد و هم آنان به خدا علاقه دارند «یحبهم و یحبونه؛ آنان را دوست دارد و آنان نیز او را دوست دارند»(مائده/ ۵۴). توجه به این نکته، «حب خدا» را در دلها شعله‌ور میسازد.

وقتى ائمه معصومین(علیهم السلام) محبتهاى خویش را نسبت به هوادارانشان ابراز میکنند، متقابلا این اظهار عشق، عشق می آفریند. از امام علی(علیه السلام) می پرسند: یا على! چگونه اید؟ می فرماید: «اصبحت محبا لمحبنا و مبغضا لمن یبغضنا؛ دوستدار دوستانمان و دشمن دشمنانمان هستم». امام صادق(علیه السلام) فرمود: «اذا احببت رجلا فاخبره؛ اگر به کسى علاقه و محبت داشتى، او را آگاه کن».
در روایت است که مردى از مسجد گذر کرد، در حالى که امام باقر(علیه السلام) و امام صادق(علیه السلام) نیز در مسجد نشسته بودند. یکى از اصحاب امام باقر(علیه السلام) گفت: به خدا قسم من این شخص را دوست می‌دارم. امام فرمود: پس به او خبر بده، چرا که این خبر دادن، هم مودت و دوستى را پایدارتر م یکند، هم در ایجاد الفت، خوب است، «الا فاعلمه فانه ابقى للموده و خیر فى الالفه ».

از پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) نیز روایت است که فرمود: «اذا احب احدکم صاحبه او اخاه فلیعلمه؛ هر یک از شما دوست یا برادر دینى اش را دوست بدارد، پس به او اعلام کند». در حدیث دیگرى همین مضمون آمده، با این اضافه که «فانه اصلح لذات البین؛ این اعلام دوستى، براى اصلاح و آشتى میان افراد، شایسته تر و مفیدتر است».

نقش ابراز علاقه در خانواده

صفاى زندگى به حاکمیت عشق و علاقه بر محیط زندگى و معاشرت است و اگر دوستى و علاقه نباشد، زندگى جهنمى است سوزان و محیطى است سرد و بی روح. گاهى گفتن کلمه «دوستت دارم »، شعله محبت را فروزان میکند و به زندگیها روح و نشاط میبخشد.

ابراز عشق و علاقه در محیط خانواده، میان دو همسر، یا میان پدر و مادر نسبت به فرزندانشان خانه را به بهشت تبدیل میکند. چه دوزخهاى سوزانى که معلول کمبود محبت و عاطفه فرزندان از جانب والدین است و حسرت شنیدن «عزیزم، دلبندم، تو را دوست دارم و …» سالها بر دل کودکان میماند و گرفتار عقده کمبود محبت می شوند.
پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: «قول الرجل للمراه انى احبک لا یذهب من قلبها ابدا؛ اینکه مرد، به همسر خود بگوید: تو را دوست دارم، هرگز از دل همسر بیرون نمیرود!». شگفتا که یک جمله کوتاه و ساده، ولى یک دنیا تاثیر و عشق آفرینى! و چقدر بخیلند آنان که از گفتن چنین واژه هاى محبت آورى نسبت به همسر و فرزندان و دوستان و بستگان خویش، مضایقه دارند و از عواقب و پیامدهاى نیکو و آثار سازنده آن غافلند. ابراز دوستى و محبت، تنها به گفتن و لفظ نیست. گاهى احترام کردن، بوسیدن، نوازش کردن، هدیه و سوغات خریدن و این گونه حرکات، نشانه عشق و دوستى است.

رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: «احبوا الصبیان و ارحموهم؛ کودکان را دوست بدارید و به آنان ترحم و شفقت نمایید». لطف و مهربانى به خردسالان، گواه عشق و محبت نسبت به آنهاست. و ترحم، خود نشانه محبت داشتن به فرزندان است. در روایات بسیارى به بوسیدن فرزند توصیه شده و براى هر بوسیدن اولاد، درجه اى در بهشت منظور گشته است: «من قبل ولده کتب الله له حسنه … .».

مردی از اشراف جاهلیت، خدمت رسول اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) آمد و دید که ایشان یکی از فرزندانشان را روی زانوی خودشان نشانده اند و او را می بوسند و می بویند و به او محبت می کنند. یک دفعه این آدم به پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم) رو کرد و گفت: من ده تا بچه دارم و هنوز در عمرم هیچ کدامشان را یکبار هم نبوسیده ام.

در یکی از روایاتی که در این زمینه آمده، نوشته اند: «فالتمع وجه رسول الله؛ پیغمبر اکرم از این حرف چنان ناراحت و عصبانی شد که صورت مبارکش قرمز شد و تغیر پیدا کرد» و فرمود: «من لا یرحم لا یرحم؛ آن که نسبت به دیگری رحم نداشته باشد، خدا هم به او رحم نخواهد کرد». بنا به نقل دیگری فرمود: اگر خدا رحم را از دل تو کنده است، من چه کنم؟!

[پیامدهای فقدان مهر و محبت در خانواده]

راستى، فرزندى که از پدر و مادر محبت ندیده و سخن گرم و عشق آفرین نشنیده است، آیا به این نتیجه نمیرسد که دوستش ندارند و در خانه جایى ندارد و کسى او را به حساب نمى آورد؟ و آیا این عقده، بعدها براى او چه پسر باشد و چه دختر، مشکل به بار نمى آورد؟ کودکانى که از خانه فرار میکنند، پسران و دخترانى که جذب برخوردهاى عاطفى دشمنان دوست نما می شوند و به فساد می گرایند، آیا جز معلول فقدان محبت و عاطفه در درون خانواده است؟ اگر فرزندان در محیط خانه از نظر عاطفى و محبت اشباع شوند، هرگز به دام شیادان که با تور محبت به شکار جوانان و نوجوانان میپردازند، نمی افتند.

بررسى پرونده برخى از بزهکاران و مجرمین یا فراریان از خانه یا اقدام کنندگان به خودکشى، نشان دهنده کمبود محبت آنان در خانه و از سوى والدین است. در نامه دخترى که پس از آلوده شدن و گرفتارى در دام شیادان و گرگهاى عفاف، اقدام به خودکشى کرده، چنین آمده است(درباره مادرش): «او مادر من بود. براى تربیت من که تنها فرزندش بودم رنج بسیار کشید، ولى هرگز نخواست دوست من باشد … روزى رسید که این کمبود را شیطان دیگرى جبران کرد. من که تشنه محبت بودم، دست پر مهر او را به گرمى فشردم و به رویش آغوش گشودم. یقین دارم که دختران محبت دیده، هرگز دچار این لغزش نمى شوند. کسى که در خانه اش چشمه آب حیات دارد، به دنبال سراب نمیرود … .».
نتیجه آنکه، حیات اجتماعى، شادابى و صفاى خود را مدیون محبت و دوستى است. وقتى به کسى علاقه و محبت داریم، چه پدر و مادرمان باشد، چه برادر و خواهرمان، چه فرزندانمان، چه استادمان، چه شاگردمان، چه هر انسان دیگرى که به دلیل داشتن فضیلتى و برخوردارى از عملکردى شایسته و تحسین برانگیز، محبوب ما شده و در خانه دلمان جاى گرفته است، این دوست داشتن و ارادت و عشق را بر زبان آوریم و در دل نگه نداریم. ابراز دوستى و اظهار علاقه، خود ما را هم مورد علاقه و محبت دیگران قرار می دهد. معاشرت گرم و محبت آمیز با دیگران، هنرى است شایسته که باید کوشید این ادب اجتماعى را فرا گرفت و به کار بست.

منابع
مرتضی مطهری- انسان کامل- صفحه ۲۹۲-۲۹۱،
شیخ عباس قمی- سفینه‏البحار- جلد ‏۲- صفحه ‏۱۷،
محمد باقر مجلسی- بحارالانوار- جلد ‏۷۱- صفحه ‏۱۸۱-۱۸۲،
شیخ حر عاملی- وسائل‏ الشیعه(نسخه آل بیت)- جلد ‏۲۰- صفحه ‏۲۴ و جلد ‏۲۱- صفحه ‏۴۸۳،

منبع: دائره المعارف اسلامی طهور

ارتباط سالم، خانواده سالم

 آغاز زندگى زناشویى، به رغم وجود جاذبه‌هاى عاطفى و جنسی‌اش، با آغاز تدریجى اختلاف در زمینه‌هاى مختلف همراه است، زمینه‌هایى همچون: طرز تلقى و اندیشه‌ها، اختلاف سلایق و انتظارات، فرهنگ‌های‌ رفتارى متفاوت و … هر چند که شناخت‌هاى سطحى و شتاب‌زده قبل از ازدواج، دامنه موارد اختلافى را به طور چشمگیرى افزایش مى‌دهد ولى به طور کلى وجود این اختلافات با توجه به اصل تفاوت‌هاى فردى و همچنین با توجه به یکسان نبودن محیط تربیتى زوج‌ها در گذشته، امرى طبیعى و اجتناب‌ناپذیر است.

میزان اختلافات و شیوه‌هاى برخورد آنها به عواملى بستگى دارد که مهمترین آنها عبارتند از: میزان گرایش‌هاى عاطفى، شخصیت، انتظارات و نوع تفکر و نوع تلقى زوج‌ها از زندگى مشترک. مدت زمان حل اختلافات نیز در نزد برخى زوج‌ها کوتاه و در نزد برخى دیگر تا چند سال و در نزد عده‌اى از آنان حتى تا روز قیامت و هنگام قضاوت خدا ادامه دارد. متأسفانه در مواردى نیز پدیده طلاق یا تحمیل اجبارى و مصلحت اندیش زندگى زناشویى از جمله نتایج شوم عدم تفاهم زوج‌ها در حل اختلافات بین فردى است.

توجه و عمل به توصیه‌هاى زیر می‌تواند نیروهاى بالقوه یا احتکار شده زوج‌ها را در رسیدن به اهداف فوق آزاد کند و مهارت ارتباط را در آنان تقویت نماید. وجود چنین مهارتى در زوج‌ها، کاهش قابل توجه حجم نابسامانی‌هاى خانوادگى و اجتماعى را به دنبال دارد زیرا عشق و محبت همسران نسبت به یکدیگر، متغیرى اساسى در تأمین بهداشت روانى خانواده و جامعه است.

– گاهى اوقات کارى براى خشنودسازى همسرتان انجام دهید که وى را سخت متحیر و شگفت‌زده نماید.

– حتى‌الامکان در ارائه توجه و محبت به والدین یکدیگر حساس و فعال باشید و از اعمال هر گونه تبعیضى در این زمینه پرهیز کنید.

– بهتر است در طول سال چند روزى را به بهانه‌هاى مسافرت یا انگیزه مقبول دیگرى به دور از یکدیگر باشید و دلتنگی‌هاى شیرین روزهاى اول آشنایى را مجدداً تجربه کنید.

– همسرتان را از ابراز علاقه و محبت‌هاى کلامى و غیرکلامى خود محروم نسازید، زیرا هر انسانى دو نیاز اساسى دارد که عبارتند از: نیاز به ستودن (محبت کردن) و نیاز به ستوده شدن (محبت دیدن). این دو نیاز اساسى طراوت زندگى زناشویى را چند برابر مى‌کند.

– سعى کنید همیشه تصویر آراسته‌اى از خود در ذهن همسرتان ایجاد کنید زیرا این امر موجب می‌شود احساسات مطبوعى را نیز در حضور و غیاب یکدیگر تجربه نمایید.

– هیچ‌گاه روز پیوندتان را فراموش نکنید و در بزرگداشت هرچه با شکوه‌تر آن از حداکثر نبوغ و خلاقیت خویش بهره‌بردارى کنید.

– سعى کنید در ارائه توجهات عاطفى خود نسبت به همسرتان متنوع‌تر عمل کنید.

– روز تولد یا ایام مربوط به بزرگداشت همسرتان (روز پدر، روز زن، روز معلم، روز پرستار، روز کارگر و …) را به خاطر بسپارید و در بزرگداشت این گونه ایام گشاده‌دستى معقول و ظرافت طبع ویژه‌اى اعمال کنید.

– مسافرت‌هاى سالانه و دیدار با طبیعت و محیط‌هاى تفریحى و هنرى، زیارتى و … را در برنامه‌ریزی‌هاى خانوادگى‌تان قرار دهید و حتماً براى تعطیلات آخر هفته نیز برنامه‌ریزى کنید.

– در تعیین زمان پذیرایى از میهمانان مورد توجه خود، به نظرات و همچنین به میزان آمادگى جسمى و روانى و مالى یکدیگر توجه داشته باشیم.

اصل حل مشکلات در زمان و مکان مناسب را در خانواده نهادینه کنید و اجازه ندهید که هیجانات آنى و لحظه‌اى شما تعیین کننده زمان و مکان حل اختلافات باشد.

منبع: hegmataneh.org

تولد فرزند، پایان زندگی مشترک نیست

بسیاری از همسران در اوایل زندگی مشترک محبت و علاقه زیادی نسبت به یکدیگر دارند. با گذشت زندگی و ورود فرزندان به جمع خانواده چه بسا این علاقه و محبت افزایش هم پیدا کند اما واقعیت این است که در بسیاری از موارد ابراز آن و توجه خاصی به یکدیگر کاهش می‌یابد که این برای زندگی مشترک مفید نیست.

کارشناسان مسائل خانواده معتقدند که واقعیت این است که در آغاز زندگی مشترک ساعات زیادی وجود دارد که زوجین فارغ از کارهای دیگر صرفا با یکدیگر خلوت می‌کنند. این موضوع موجب توجه بیشتر به یکدیگر و ابراز محبت و علاقه نیز می‌شود اما پس از ورود فرزندان به دلیل افزایش حجم مسئولیت‌ها و مشغولیت‌ها وقت خود را با فرزندان می‌گذرانند و عموما یک یا نهایتا دو ساعت آن هم پس از خوابیدن فرزندان وقت برای خود دارند که در آن زمان نیز خسته از امور روزانه به استراحت می‌پردازند و توجه و زمان خاصی برای با هم بودن ندارند. همین امر موجب کاهش ابراز علاقه و بعضا توجه به یکدیگر می‌شود. اما می‌توان سعی کرد تا شادابی روابط هم چنان حفظ شود و زوجین توجهی را که از یکدیگر طلب می‌کنند به واقع نیز حق آنهاست دریافت کنند تا با انگیزه و رضایت بیشتری به کارها و مسئولیت‌های روزانه بپردازند.

چگونه وقت خاصی برای یکدیگر بگذارید؟

مهم نیست که هر دوی شما شاغل هستید یا خیر اما مطمئن باشید چنانچه با برنامه‌ریزی و زمان‌بندی صحیح به کارهایتان برسید خواهید توانست حداقل یک ساعت در شبانه‌روز برای همسرتان وقت بگذارید. راجع به مسائل و اتفاقات در طول روز با یکدیگر صحبت کرده و به مشورت و همدلی با هم بپردازید تا در پایان روز با احساس سبکی و علاقه بیشتر به خواب بروید. در ضمن از نیازها و احتیاجات یکدیگر نیز مطلع می‌شوید تا در صورت بروز رفتارها و گفتارهای حاکی از ناراحتی و خستگی با قضاوت نادرست و سوءتفاهم روبه رو نشوید و همسرتان را بیشتر و بهتر درک کنید.

همه جای خانه سرای کودکمان نیست

قرار نیست که اسباب بازی‌ها و امور و لباس‌های مخصوص کودک در تمام جاهای منزل پراکنده باشد. باید هر چیزی سرجایش باشد و بتوان در منزل به مطالعه یا استراحت هم پرداخت. در برخی از موارد چنان تمام خانه در اختیار کودک است که والدین وقتی برای امور مورد علاقه خود نمی‌یابند و صرفا مشغول رسیدگی به فرزندان می‌شوند. وقتی پدر خسته از کار روزانه به منزل می‌رسد اما هیچ استقبالی از او نمی‌شود در همه جا وسایل فرزندان است و حتی در آشپزخانه نیز چیزی سرجایش نیست و همه چیز به هم ریخته است. در چنین فضایی امکان آرامش و توجه همسران به یکدیگر وجود نخواهد داشت.

قدردانی و ابراز کلمات محبت‌آمیز در حضور فرزندان

بسیاری از همسران تصور می‌کنند اگر در حضور فرزندان از زحمات یکدیگر تشکر کنند یا یک جمله محبت آمیز به همسرشان بگویند در حالی که دست او را در دست می‌فشرند کار بدی انجام داده‌اند. در صورتی که این طور نیست.

فرزندان باید در خانواده قدردانی و سپاسگزاری و محبت را بیاموزند. وقتی والدین به یکدیگر محبت نکنند نمی‌توان انتظار داشت که فرزندان راه محبت و قدردانی از دیگران را نیز بیاموزند. وقتی فرزندان احساس کنند که والدینشان یکدیگر را دوست داشته و به هم اعتماد دارند احساس امنیت بیشتری در منزل کرده و خانه را محیطی امن برای زندگی می‌یابند.

لازم به ذکر است چنانچه هیچ محبتی را بین والدین احساس نکنند حس ناامنی وجودشان را گرفته و آمار نشان داده این فرزندان بیشتر به دنبال محبت در خارج از منزل و میان غریبه‌ها می‌گردند.

امور مربوط به فرزندان مهمترین امور نیست

بسیار خوب است که والدین، با محبت و دلسوزی به فرزندان رسیدگی کنند. اما نکته‌ای که صاحب نظران نیز به آن اشاره دارند این است که قرار نیست تمام صحبت‌ها و فعالیت‌ها پیرامون مسائل فرزندان باشد.

باید تمام افراد در خانواده حق و حقوقی داشته باشند و در مورد مسائل و نیازها و احساسات تمام اعضای خانواده صحبت و هم فکری شود.

همچنین در مورد مخارج نیز باید همگان حق داشته باشند. قرار نیست که همواره والدین کار کنند تا هزینه‌های مربوط به فرزندان را بپردازند.

قرار نیست که مرتب مادر یا پدر از خواسته‌های خود و هزینه‌های خود بگذرند تا فرزندان خرج کنند.

مادر یا پدر نیز حق دارند که هر ماهه بودجه‌ای مختص خود داشته باشند و آن را صرف نیازهای لازم خود کنند.

بدین ترتیب احساس شادی و رضایت بیشتری در خانواده ایجاد می‌شود و نیازهای والدین قربانی نیازها و یا خواسته‌های به حق یا بعضا نابجای فرزندان نمی‌شود.

در فعالیت‌های گروهی شرکت کنید

لازم نیست که مرتب مادر با فرزندان یا پدر با فرزندان بیرون یا به دنبال کارها باشند. بهتر است در صورت امکان همه افراد خانواده با هم باشند و این امر به خصوص در مورد تفریحات و گردش‌های دسته جمعی مهمتر می‌باشد.

بهتر است در تعطیلات با دوستان یا آشنایانی که هماهنگی بیشتری ازنظر روحی با خانواده دارند دسته جمعی برنامه‌های گردش و تفریح گذاشته شود تا تمام افراد خانواده در موقعیت‌های اجتماعی و دسته جمعی شرکت کنند و به تبادل افکار و نظرات بپردازند. بررسی‌ها نشان داده خانواده‌هایی که ارتباطات جمعی و اجتماعی بیشتری دارند از نظر امور داخلی نیز موفق‌تر عمل می‌کنند و شادابی بیشتری دارند.

در ضمن فرزندان نیز راضی‌تر خواهند بود. زیرا آنها نیز نیازمندند تا به جز والدین با افراد قابل اعتماد دیگری ارتباط سالم داشته باشند.

نوآوری را فراموش نکنید

برای خارج کردن زندگی از یک نواختی بهتر است با استفاده از رنگ‌های مختلف در گوشه و کنار منزل به خانه روح جدیدی بدهید یا حداقل با تغییر جای وسایل و به عبارتی تغییر دکوراسیون فضای خانه را تغییر دهید. گاهی اوقات قراردادن یک گلدان گل یا یک ظرف زیبا با رنگ شاد می‌تواند موجب روحیه بهتر در اعضای خانواده شود.

سعی کنید هر چند وقت یک بار وسایلی را که در انباری گذاشته‌اید با وسایل در حال استفاده داخل منزل عوض کنید تا احساس بهتری پیدا کنید و نهایتا این که سعی کنید در زمان حال زندگی کرده و از هر لحظه زندگی استفاده کرده و آن را زیباتر و لذت بخش‌تر نمایید!

پویا فخرآبادی

منبع: نورپرتال