ازدواجی به پیشنهاد پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم)

مرد سیاه پوست و قصیرالقامه و زشت رویی به نام (جویبر) که هیچکس از حسب و نسب و زادگاه او اطلاعی نداشت به محضر پیغمبر اکرم (ص) شرفیاب شد و با اشتیاق و علاقه کامل، از حضرتش تقاضا کرد، اسلام را بر او عرضه فرماید: با گذشت اندک زمانی، جویبر در پیشگاه حضرت پیغمبر (ص) از لحاظ ایمان و تقوی و پرهیزگاری، موقعیت ممتازی را اکتساب کرد، و حضرت هم به خاطر تأمین رفاه و حصول آسایش او مقرر فرمود، پوشش و احتیاجات لازمه را در اختیارش بگذارند، و روزانه یک صاع (تقریباً سه کیلو) خوراک از محل بیت المال و اعانات مردم به او بدهند. برای اسکان او و سایر افراد غریب و بی خانمانی که مانند او بشرف اسلام نائل شده اند: در جنب مسجد النبی صفه ای بسازند، و لذا به همین مناسبت این عده به اصحاب صفه معروف شدند .
روزی حضرت پیغمبر (ص) در نهایت مرحمت، جویبر را مخاطب قرار داد و فرمود: چه خوب بود همسری انتخاب می کردی تا شریک زندگیت باشد. جویبر در نهایت ادب و احترام عرض کرد: کدام زن است که حاضر شود به همسری من درآید؟ زیرا من نه مال دارم نه جمال.
حضرت فرمود: این حرفها مربوط به زمان جاهلیت است، در عصر ما همه مردم اعم از سفید و سیاه، قرشی و حبشی، عرب و عجم برابرند. همه فرزندان آدم هستند و آدم را هم خدا از خاک آفریده است.
سپس او را نزد زیاد بن لبید که شریفترین مردم قبیله بنی بیاضه بود فرستاد و فرمود از قول من به زیاد بگو زلفا دخترش را به عقد تو درآورد.
جویبر حسب الامر راه خانه زیاد را در پیش گرفت، موقعیت به او وارد شد که با جمعی از مردم قبیله اش دَرِ خانه نشسته بودند . جویبر پس از عرض سلام و تحیت، زیاد را مخاطب قرار داد و گفت: من از طرف حضرت پیغمبر (ص) حامل پیامی هستم، که میل داری حضور این عده و می خواهی کناری رفته در خلوت پیام آن حضرت را با شما در میان بگذارم؟
زیاد که ارسال پیام از طرف بزرگترین شخصیت جهانی را برای خود افتخاری می دانست و حقاً هم افتخاری بود، خواهش کرد که پیام را با حضور آن عده ابلاغ و بازگو نماید .
جویبر گفت: حضرت پیغمبر (ص) پیغام داده که دخترت زلفا را به عقد من درآوری .
زیاد که با در نظر گرفتن شخصیت و موقعیت اجتماعی خود، قبول این پیشنهاد را نوعی ذلت و اهانت تلقی می کرد با تندی گفت: ما انصار دختران خود را به اشخاصی که هم شأن ما نیستند، تزویج نمی کنیم، برگرد عذر مرا بعرض حضرت برسان .
جویبر راه خود را در پیش گرفت و به سمت خانه حضرت رسول (ص) روانه شد ولی هنوز چند قدمی فاصله نگرفته بود که زلفا از پیام حضرت و جواب تند پدرش اطلاع حاصل کرد. بلا تأمل پدرش را به اندرون خواست و از جریان امر پرسش نمود. زیاد مطلب را بدون کم و کاست با او در میان گذاشت، زلفا در اثر ایمانی که به خدا و علاقه ای که به پیغمبر (ص) داشت پدرش را به تمکین در مقابل اوامر و فرامین حضرت وادار نمود، و لذا خواست که هر چه زودتر به حضور حضرت پیغمبر اکرم (ص) شرفیاب شود و ضمن عذرخواهی، آمادگی خود را جهت اجرای اوامر مبارکش اعلام نماید.
زیاد که به شدت تحت تأثیر گفته های دخترش قرار گرفته بود، به حضورِ حضرت شرفیاب شد، و با نهایت ادب و احترام، عرض کرد: جویبر پیامی از طرف حضرتت آورده که من نه تنها به آن پیام جواب مساعد و موافق ندادم، بلکه لحن کلامم تا حدی تند بود، اینک شخصاً خدمت رسیده ام تا ضمن پوزش، بعرض برسانم که: جویبر از لحاظ حسب و نسب هم شأن و هم سطح ما نیست، و در صورتی که دخترم را به ازدواج او درآورم، موقعیت فامیلی و خانوادگیم دستخوش طعن و سرزنش قرار می گیرد. حضرت پیغمبر فرمود: ای زیاد، جویبر مردی مسلمان و با ایمان است، مرد مؤمن هم شأن زن مؤمنه و مرد مسلمان هم شأن زن مسلمان است. دخترت را به همسری او درآورد و از دامادی او ننگ مدار.
زیاد حسب الامر جویبر را به دامادی پذیرفت و صداق و جهیزیه و هزینه عروسی را نیز شخصاً بعهده گرفت و خانه ای هم با تمام لوازم زندگی اشرافی در اختیارش گذاشت.
در اندک زمانی جویبر با وضعی آراسته و لباسی که شایسته دامادی آن عصر بود (آنهم دامادی که با دختر یکی از اشراف ازدواج کرده باشد) در حالیکه خود را با بهترین عطرها معطر نموده بود، روانه حجله عروس، عروسی که از لحاظ زیبایی مورد توجه جوانان شهر و از لحاظ حسب و نسب هم دختر یکی از بزرگترین اشراف قبیله خزرج که از قبایل نامدار عرب بود، گردید .
مشاهده عروسی به آن زیبایی و خانه ای با آن عظمت و شکوه و تجملاتی تا آن حد خیره کننده جویبر صفه نشین، جویبر غریب، جویبر بی کس و بی سرمایه را به شکرگذاری واداشت .
لذا گوشه ای از اطاق را اختیار کرد و تا صبح به نماز و عبادت پرداخت، چون صبح شد، به قصد اداء نماز صبح، راه مسجد را در پیش گرفت، زلفا هم وضو گرفت و به نماز مشغول شد .
صبحگاه که طبق معمول زنها به حجله عروس رفتند و جویای حالش شدند، زلفا جریان شب گذشته را برای آنها شرح داد و گفت: داماد جز نماز و عبادت به موضوع دیگری توجه نداشته است، شب دوم و سوم هم به همین نحوگذشت.
لذا زنها جریان را به اطلاع زیاد رسانیدند، زیاد به خدمت حضرت پیغمبر (ص) شرفیاب شد و عرض کرد: یا رسول الله! امر فرمودی جویبر را به دامادی بپذیرم، پذیرفتم. وسیله زندگی مرفه و آبرومندی هم برایش تهیه و تدارک دیدم، ولی او به دخترم بی اعتنایی نموده و احساساتش را به شدت جریحه دار نموده است، گویی اصلاً تمایلی به جنس زن نداشته و یا فاقد غریزه جنسی و تمایلات نفسانی است.
حضرت بلافاصله جویبر را احضار و مورد استیضاح قرار داد.
جویبر عرض کرد که به شکرانه این همه نعمت، رهایی از نوانخانه و دست یافتن به بهترین خانه و زندگی و ازدواج به بهترین دختران شهر روزها را به روزه داری و شبها را به شکرگذاری مصروف می نمایم.
حضرت او را به مهربانی با همسرش امر فرمود و جویبر سیاه پوست، جویبر بی نام و نشان، در سایه مساوات و تعالیم درخشان اسلام در کنار زلفا که دختر یکی از رجال و اشراف عرب بود، زندگی خوش و مرفهی را آغاز و سرانجام هم در رکاب حضرت پیغمبر (ص) به افتخار شهادت نائل گردید و سعادت ابدی یافت.

منبع: علامه مجلسی؛ بحارالانوار؛ ج۲۲ص۱۱۸