ارتباط فرزندان با والدین

 نکات کلیدى براى رابطه نوجوانان با والدین

۱٫ وقتى که والدین تان غیر منطقى هستند با آن ها بحث استدلالى نکنید، لبخنده زده و موافقت کنید. این کار باعث مى شود تا احساس خجالت و گناه کنند. هنگامى که آن ها سرگرم صحبت با شما هستند، به کار دیگرى مشغول نشوید زیرا این کار آن ها را عصبانى مى کند.

۲٫ هنگامى که والدین منطقى هستند (یعنى درباره انتظارات خود و یا یک تصمیم با شما صحبت مى کنند) به آن ها گوش دهید تا سخن خود را به پایان برسانند، سپس دلایل و انتقادات خودتان را مطرح کنید. آن ها انتظار ندارند که شما سخن شان را قطع کنید لذا از این کار عصبانى مى شوند و دیگر به شما احترام نخواهند گذاشت.

۳٫ اگر والدین تان درخواست شما را رد کردند یا اجازه انجام کارى را به شما ندادند یا آزادى شما را محدود کردند، نپرسید «چرا؟» زیرا با «نه» دیگرى مواجه مى شوید. به جاى آن بگویید «چه کارى مى توانم انجام دهم تا به درخواستم پاسخ دهید یا به آزادى من احترام بگذارید؟» سؤال «چه باید بکنم؟» به شما نشان خواهد داد که براى جلب رضایت والدین خود چه کارى باید انجام دهید.

۴٫ اگر والدین شما عصبانى شدند بر اعصاب خود مسلط باشید و آن را کنترل کنید. بسیارى از مواقع، عواملى چون رئیس، همسایه و مغازه دار باعث ناراحتى آن ها شده اند نه شما. با آن ها آرام باشید و اگر فایده اى نداشت کارى به کارشان نداشته باشید تا به حالت عادى باز گردند.

۵٫ والدین گاهى بى انصاف هستند و این کار آن ها شما را عصبانى مى کند. هنگامى که یکى از شما عصبانى هستید، هیچ گاه به بى انصافى آن ها انتقاد و اشاره نکنید و صبور باشید.

۶٫ وقتى که عقاید، خواسته ها و یا شکایات خود را مطرح مى سازید، صدایتان را بلند نکنید و آرام باشید. اگر فریاد بزنید، آن ها فقط صدایتان را مى شنوند ولى اگر آرام باشید سخنان شما را نیز مى فهمند.

۷٫ هیچ گاه خود را در موقعیتى قرار ندهید که یکى از شما برنده یا بازنده باشید. شما یک بچه هستید، لذا شکست خواهید خورد و یا تنبیه خواهید شد. سعى کنید مصالحه و تفاهم کنید تا موقعیتى ایجاد شودکه هر دو شما در آن پیروز باشید.

۸٫ اگر نمى توانید با والدین خود صحبت کنید یا آن ها از صحبت کردن شما عصبانى مى شوند، سخنان خود را بنویسید و به آن ها بدهید. و یا از واسطه کمک بگیرید.

۹٫ گاهى اوقات با پدر یا مادر خود به تنهایى بیرون بروید. به آن ها بگویید دوست دارید گاهى با آن ها تنها باشید. آن ها ابتدا از شنیدن این موضوع نگران مى شوند و گمان مى کنند که مى خواهید خبر ناگوارى به آن ها بدهید، حتى ممکن است از شنیدن سخنان شما احساساتى شده و شما را در آغوش بگیرند. تحمل داشته باشید.

۱۰٫ وقتى که والدین شما مشغول مطالعه و یا تماشاى تلویزیون هستند، گاهى آن ها را همراهى کنید. درباره موضوعاتى چون مدرسه، دوستان و دیگر مسائل مورد علاقه شان صحبت کنید. آن ها ممکن است در آغاز تصور کنند که تغییر رفتار شما دلیل خاصى دارد ولى این احساس را به تدریج از دست داده و شخصیت جدید شما را خواهند پذیرفت.

۱۱٫ بدیهى است شما حاضر نیستید به افرادى که با شما مشاجره مى کنند یا همکارى ندارند کمک کنید. اگر شما نیز با والدین خود چنین برخوردى داشته باشید آن ها به شما کمک نکرده و با درخواست هاى تان موافقت نخواهند کرد. سعى کنید با آن ها درگیر نشوید و روحیه همکارى داشته باشید؛ مطمئن باشید نتیجه این رفتار به سود شما خواهد بود.

۱۲٫ هر روز از والدین خود بپرسید «چه کمکى مى توانم به شما بکنم؟» بیشتر اوقات آن ها از شما تشکر کرده و کارى به شما واگذار نخواهند کرد یا گاهى انجام کارهایى را از شما خواهند خواست که ممکن است فقط چند دقیقه وقت شما را به خود اختصاص دهد. والدین از این رفتار شما خشنود شده و آن ها نیز با شما همکارى خواهند کرد. شما مى توانید با انجام برخى کارها به طور داوطلبانه و بدون این که آن ها از شما درخواست کنند، موجب خوشحالى و شگفتى آنان شوید. آن ها به همه خواهند گفت که شما بهترین فرزندى هستید که یک پدر و مادر مى توانند داشته باشند.

۱۳٫ اگر پدر و مادر شما با هم به مشاجره پرداختند، آن ها را تنها بگذارید زیرا اگر شاهد بگو مگوى آن ها باشید، با شما نیز برخورد خواهند کرد.

۱۴٫ گاهى اوقافت انجام دادن کارهایى ساده و ناچیز مثل خاموش کردن لامپ ها، تمیز کردن اتاق خواب و یا آویزان کردن حوله پس از حمام گرفتن، موجب مى شود شما بتوانید امتیازات مهمى را از آن ها بگیرید مثل رفتن به منزل دوستان، استفاده از اتومبیل آن ها یا استفاده بیشتر از تلفن.

۱۵٫ با والدین خود صبور باشید. به یاد داشته باشید که دوران نوجوانى شما مرحله اى سخت براى آن هاست، بنابر این به آن ها کمک کنید تا با آرامش و روحیه همکارى با این مرحله از زندگى شما برخورد کنند. آن ها یک روز از شما تشکر خواهند کرد.

منبع :کلیدهای رفتار با نوجوانان- ترجمه مسعود حاجی زاده، ص۱۹۴