چهل حدیث عزاداری

1-«گریه بر مصایب حسین»

قال الرّضا علیه السّلام :
انَ اَبی اِذا دَخَلَ شَهْرُ الْمُحَرَّمِ لا یُری ضاحِکاً وَ کانَتِ الْکِاَّبَةُ تَغْلِبُ عَلَیْهِ حَتّی یَمْضِیَ مِنْهُ عَشْرَةُ اَیّامٍ ، فَاِذا کانَ الْیَوْمُ العْاشِرُ کانَ ذلِکَ الْیَوْمُ یَوْمَ مُصیبَتِهِ وَ حُزْنِهِ وَ بُکائِهِ . . . .
امام رضا علیه السّلام فرمود :
هرگاه ماه محرّم فرا می رسید ، پدرم (موسی بن جعفرعلیه السّلام ) دیگر خندان دیده نمی شد و غم و افسردگی بر او غلبه می یافت تا آن که ده روز از محرّم می گذشت ، روز دهم محرّم که می شد ، آن روز ، روز مصیبت و اندوه و گریه پدرم بود .
«امالی صدوق ، ص 111»

2-«حرارت وعشق حسینی»

قالَ رَسُولُ اللّهِ صلّی اللّه علیه و آله :

اِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَیْنِ علیه السّلام حَرارَةً فی قُلُوبِ الْمُؤ منینَ لا تَبْرَدُ اَبَداً .

پیامبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله فرمود :

برای شهادت حسین علیه السلام ، حرارت و گرمایی در دلهای مؤ منان است که هرگز سرد و خاموش نمی شود .

«جامع احادیث الشیعه ، ج 12 ، ص 556»

3-«مصیبت عاشورا»

قال الرّضا علیه السّلام :

مَنْ کانَ یَوْمُ عاشورا یَوْمَ مُصیبَتِهِ وَ حُزْنِهِ وَ بُکائِهِ جَعَلَ اللّهُ عَزّوَجَلّ یَوْمَ القیامَةِ یَوْمَ فَرَحِهِ وَ سُرُورِهِ .

امام رضا علیه السّلام فرمود :

هر کس که عاشورا ، روز مصیبت و اندوه و گریه اش باشد ، خداوند روز قیامت را برای او روز

شادی و سرور قرار می دهد .

«بحارالانوار ، ج 44 ، ص 284»

4-«چشمان گریان»

قالَ رسولُ اللّه صلّی اللّه علیه و آله :
یا فاطِمَةُ ! کُلُّ عَیْنٍ باکِیَهٌ یَوْمَ الْقیامَةِ اِلاّ عَیْنٌ بَکَتْ عَلی مُصابِ الْحُسَینِ فَاِنِّها ضاحِکَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ بِنَعیمِ الْجَنّةِ .
ترجمه :
پیامبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله فرمود :
فاطمه جان ! روز قیامت هر چشمی گریان است ؛ مگر چشمی که در مصیبت و عزای حسین گریسته باشد ، که آن چشم در قیامت خندان است و به نعمتهای بهشتی مژده داده می شود .
«بحارالانوار ، ج 44 ، ص 293»

5-«شبانه روز در عزای حسین»

عَنِ الصّادق علیه السّلام :
نیحَ عَلَی الْحُسَینِ بْنِ عَلی سَنَةً فی کُلِّ یَوْمٍ وَ لَیْلَةٍ وَ ثلاثَ سِنینَ مِنَ الْیَوْمِ الَّذی اُصیبَ فیهِ .
ترجمه :
حضرت صادق علیه السّلام فرمود :
یک سال تمام ، هر شب و روز بر حسین بن علی علیه السّلام نوحه خوانی شد و سه سال ، در روز شهادتش سوگواری برپا گشت .
«بحارالانوار ، ج 79 ، ص 102»

6-«بهشت پاداش شعر گفتن برای حسین علیه السّلام»

قال الصّادق علیه السّلام :
ما مِنْ اَحَدٍ قالَ فی الحُسَینِ شِعْراً فَبَکی وَ اَبکْی بِهِ اِلاّ اَوْجَبَ اللّهُ لَهُ الْجَنّةً وَ غَفَرَ لَهُ .
ترجمه :
امام صادق علیه السّلام به جعفربن عفان فرمود :
هیچ کس نیست که درباره حسین علیه السّلام شعری بسراید و بگرید و با آن بگریاند مگر آن که خداوند ، بهشت را بر او واجب می کند و او را می آمرزد .
«رجال شیخ طوسی ، ص 289»

7-«وقف برعزاداری»

قالَ الصّادق علیه السّلام :

قالَ لی اَبی : یا جَعْفَرُ ! اَوْقِفْ لی مِنْ مالی کَذا وکذا النّوادِبَ تَنْدُبُنی عَشْرَ سِنینَ بِمنی اَیّامَ مِنی .

امام صادق علیه السّلام می فرماید :

پدرم امام باقر علیه السّلام به من فرمود :

ای جعفر ! از مال خودم فلان مقدار وقف نوحه خوانان کن که به مدّت ده سال در (منا) در ایام حجّ ، بر من نوحه خوانی و سوگواری کنند .

«بحارالانوار ، ج 46 ، ص 220»

8-«نوحه خوانی درمزار سیدالشهدا(ع)»

عَن اَبی هارونَ المکفوفِ قال :

دَخَلْتُ عَلی ابی عَبْدِاللّه علیه السّلام فَقالَ لی : اَنْشِدْنی ، فَاءَنْشَدْتُهُ فَقالَ : لا ، کَما تُنْشِدوُنَ وَ کَما تَرْثیهِ عِنْدَ قَبْرِه . . .

ابو هارون مکفوف می گوید :

خدمت حضرت صادق علیه السّلام رسیدم . امام به من فرمود : (برایم شعر بخوان ) . پس برایش اشعاری خواندم . فرمود : اینطور نه ، همان طور که (برای خودتان ) شعرخوانی می کنید و همانگونه که نزد قبر حضرت سیدالشهدا مرثیه می خوانی .

«بحارالانوار ، ج 44 ، ص 287»

9-« پاداش سرودن برای اهل بیت علیهم السّلام»

قال الصّادق علیه السّلام :
مَنْ قالَ فینا بَیْتَ شِعْرٍ بَنَی اللّهُ لَهُ بَیْتاً فیِ الْجَنَّةِ .
ترجمه :
امام صادق علیه السّلام فرمود :
هرکس در راه ما و برای ما یک بیت شعر بسراید ، خداوند برای او خانه ای در بهشت ، بنا می کند .
«وسائل الشیعه ، ج 10 ، ص 467»

10-«خواندن شعر دراندوه اهل بیت(ع)»

قالَ الرّضا علیه السّلام :
یا دِعْبِلُ ! اُحِبُّ اَنْ تُنْشِدَنی شِعْراً فَاِنَّ هذِهِ الا یّامَ اَیّامُ حُزْنٍ کانتْ عَلَینا اَهْلِ الْبَیْتِ علیهم السّلام .
ترجمه :
امام رضا علیه السّلام به دعبل (شاعر اهل بیت ) فرمود .
ای دعبل ! دوست دارم که برایم شعری بسرایی و بخوانی ، چرا که این روزها (ایام عاشورا) روز اندوه و غمی است که بر ما خاندان رفته است .
«جامع احادیث الشیعه ، ج 12 ، ص 567»

11-«پیروان ائمه(ع)»

قال علیُّ علیه السّلام :
اِنَّ اللّهَ . . . اِخْتارَ لَنا شیعَةً یَنْصُرُونَنا وَ یَفْرَحُونَ بِفَرَحِنا وَ یَحْزَنُونَ لِحُزْنِنا .
ترجمه :
علی علیه السّلام فرمود :
خداوند برای ما ، شیعیان و پیروانی برگزیده است که ما را یاری می کنند ، با خوشحالی ما خوشحال می شوند و در اندوه و غم ما ، محزون می گردند .
«غررالحکم ، ج 1 ، ص 235»

12-«یاران مدیحه سرا»

قال الصّادق علیه السّلام :

اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذی جَعَلَ فیِ النّاسِ مَنْ یَفِدُ اِلَیْنا وَ یَمْدَحُنا وَ یَرْثی لَنا .

امام صادق علیه السّلام فرمود :

خدا را سپاس که در میان مردم ، کسانی را قرار داد که به سوی ما می آیند و بر ما وارد می شوند و ما را مدح و مرثیه می گویند .

«وسائل الشیعه ، ج 10 ، ص 469»

13-«پاداش اشک»

قالَ الحسینُ علیه السّلام :
مَنْ دَمِعَتْ عَیناهُ فینا قَطْرَةً بَوَّاءهُ اللّهُ عَزَّوَجَلّ الجَنَّةَ .
ترجمه :
حسین بن علی علیه السّلام فرمود :
چشمان هر کس که در مصیبتهای ما قطره ای اشک بریزد ، خداوند او را در بهشت جای می دهد .
«احقاق الحق ، ج 5 ، ص 523»

14-«مومن بهشتی»

قال علی بن الحسین السجّاد علیه السّلام :
اَیُّما مُؤ مِنٍ دَمِعَتْ عَیْناهُ لِقَتْلِ الْحُسَیْنِ وَ مَنْ مَعَه حَتّی یَسیلَ عَلی خَدَّیْهِ بَوَّاءَهُ اللّهُ فیِ الْجَنَّةِ غُرَفاً .
ترجمه :
امام سجّاد علیه السّلام فرمود :
هر مؤ منی که چشمانش برای کشته شدن حسین بن علی علیه السّلام و همراهانش اشکبار شود و اشک بر صورتش جاری گردد ، خداوند او را در غرفه های بهشتی جای می دهد .
«ینابیع الموده ، ص 429»

15-«در مدح دعبل»

عَن الرّضا علیه السّلام :

یا دِعبِلُ ! اِرْثِ الحُسَیْنَعلیه السّلام فَاَنْتَ ناصِرُنا وَ مادِحُنا ما دُمْتَ حَیّاً فَلا تُقصِرْ عَنْ نَصْرِنا مَا اسْتَطَعْتَ .

امام رضا علیه السّلام فرمود :

ای دعبل ! برای حسین بن علی علیه السّلام مرثیه بگو ، تو تا زنده ای ، یاور و ستایشگر مایی ، پی تا می توانی ، از یاری ما کوتاهی مکن .

«جامع احادیث الشیعه ، ج 12 ، ص 567»

16-«کُشته اشک»

قال الحسینُ علیه السّلام :

اَنا قَتیلُ الْعَبْرَةِ

لا یَذْکُرُنی مؤ مِنٌ اِلاّ بَکی .

حسین بن علی علیه السّلام فرمود :

من کُشته اشکم . هیچ مؤ منی مرا یاد نمی کند مگر آنکه (بخاطر مصیبت هایم ) گریه می کند .

«بحارالانوار ، ج 44 ، ص 279»

17-«فرزندان فاطمه (س)»

قالَ السجّادُ علیه السّلام :
اِنّی لَمْ اَذْکُرْ مَصْرَعَ بَنی فاطِمَةَ اِلاّ خَنَقَتْنی لِذلِکَ عَبْرَةٌ .
امام سجاد علیه السّلام فرمود :
من هرگز شهادتِ فرزندان فاطمه علیها السّلام را به یاد نیاوردم ، مگر آنکه بخاطر آن ، چشمانم اشکبار گشت .
«بحارالانوار ، ج 46 ، ص 109»

18-«تشریح کربلا اززبان علی(ع)»

قالَ الباقر علیه السّلام :
بَلا فی اِثْنَیْنِ مِنْ اَصْحابِهِ قالَ : فَلمّا مَرَّبِها تَرَقْرَقَتْ عَیْناهُ لِلْبُکاءِ ثُمَّ قالَ : هذا مَناخُ رِکابِهِمْ وَ هذا مُلْقی رِحالِهِمْ وَهیهُنا تُهْراقُ دِماؤُهُمْ ، طوبی لَکِ مِنْ تُرْبَةٍ عَلَیْکِ تُهْراقُ دِماءُ الا حِبَّةِ .

امام باقر علیه السّلام فرمود :
امیرالمؤ منین علیه السّلام با دو تن از یارانش از (کربلا) گذر کردند ، حضرت ، هنگام عبور از آنجا ، چشمهایش اشک آلود شد ، سپس فرمود :
اینجا مرکبهایشان بر زمین می خوابد ، اینجا محلّ بارافکندنشان است و اینجا خونهایشان ریخته می شود ، خوشا به حال تو ای خاکی که خون دوستان برروی تو ریخته می شود !
«بحارالانوار ، ج 44 ، ص 258»

19-«گریه طولانی»

قالَ الصّادقُ علیه السّلام :
بَکی عَلیُّ بْنُ الحُسَینِ علیه السّلام عِشْرینَ سَنَةً وَ ما وُضِعَ بَیْنَ یَدَیْهِ طَعامٌ اِلاّبَکی .
امام صادق علیه السّلام فرمود :
امام زین العابدین علیه السّلام بیست ساله (به یاد عاشورا) گریست و هرگز طعامی پیش روی او نمی گذاشتند مگر اینکه گریه می کرد .
«بحارالانوار ، ج 46 ، ص 108»

20-«پیامبر در فراغ پسر»

قالَ الصّادقُ علیه السّلام :
لَمّا ماتَ اِبراهیمُ بْنُ رَسُولِاللّهِ صلّی اللّه علیه و آله حَمَلَتْ عَیْنُ رَسُولِاللّهِ بِالدُّمُوعِ ثُمَّقالَ النّبیُّصلّی اللّه علیه و آله :
تَدْمَعُ الْعَیْنُ وَ یَحْزَنُ الْقَلْبُ وَ لا نَقُولُ ما یُسْخِطُ الرَّبَّ وَ اِنّا بِکَ یا اِبراهیمُ لَمَحْزُونُونَ .
امام صادق علیه السّلام فرمود :
چون ابراهیم – پسر رسول خدا – از دنیا رفت ، چشم پیامبر پر از اشک شد . سپس پیامبر فرمود :
چشم ، اشکبار می شود و دل غمگین می گردد ، ولی چیزی نمی گوییم که خدا را به خشم آورد ، و ما در سوگ تو – ای ابراهیم – اندوهنا کیم .
«بحارالانوار ، ج 22 ، ص 157»

21-«جایگزین زیارت»

قال الباقرُ علیه السّلام :

ْکیهِ وَ یَاءْمُرُ مَنْ فی دارِهِ بِالْبُکاءِ عَلَیْهِ وَ یُقیمُ فی دارِهِ مُصیبَتَهُ بِاِظْهارِ الْجَزَعِ عَلَیْهِ وَ یَتَلاقُونَ بِالبُکاءِ بَعضُهُمْ بَعْضاً فِی البُیُوتِ وَ لِیُعَزِّ بَعْضُهُمْ بَعْضاً بِمُصابِ الْحُسَیْنِ علیه السّلام .

ترجمه :

امام باقر علیه السّلام نسبت به کسانی که در روز عاشورا نمی توانند به زیارت آن حضرت بروند ، اینگونه دستور عزاداری دادند و فرمودند :

علیه السّلام ندبه و عزاداری و گریه کند و به اهل خانه خود دستور دهد که بر او بگریند و در خانه اش با اظهار گریه و ناله بر حسین علیه السّلام ، مراسم عزاداری برپا کند و یکدیگر را با گریه و تعزیت و تسلیت گویی در سوگ حسین علیه السّلام در خانه هایشان ملاقات کنند .

«کامل الزیارات ، ص 175»

22-«حرام شدن دوزخ»

قالَ الصّادقُ علیه السّلام :
مَنْ ذُکِرْنا عِنْدَهُ فَفاضَتْ عَیْناهُ حَرَّمَ اللّهُ وَجْهَهُ عَلَی النّارِ .
ترجمه :
امام صادق علیه السّلام فرمود :
نزد هر کس که از ما (و مظلومیت ما) یاد شود و چشمانش پر از اشک گردد ، خداوند چهره اش را بر آتش دوزخ حرام می کند.
«بحارالانوار ، ج 44 ، ص 285»

23-«اشک ، به اندازه ناچیز»

قال الباقر علیه السّلام :

ما مِنْ رَجُلٍ ذکَرَنا اَوْ ذُکِرْنا عِنْدَهُ یَخْرُجُ مِنْ عَیْنَیْهِ ماءٌ ولَوْ مِثْلَ جَناحِ الْبَعوضَةِ اِلاّ بَنَی اللّهُ لَهُ بَیْتاً فی الْجَنَّةِ وَ جَعَلَ ذلِکَ الدَّمْعَ حِجاباً بَیْنَهُ وَ بَیْنَ النّارِ .

ترجمه :

امام باقر علیه السّلام پس از شنیدن سروده های (کمیت ) درباره اهل بیت ، گریست و سپس فرمود :

هیچ کس نیست که ما را یاد کند ، یا نزد او از ما یاد شود و از چشمانش هر چند به اندازه بال پشه ای اشک آید ، مگر آنکه خداوند برایش در بهشت ، خانه ای بنا کند و آن اشک را حجاب میان او و آتش دوزخ قرار دهد .

«الغدیر ، ج 2 ، ص 202»

24-«اشکهای با برکت»

قال الصّادق علیه السّلام :
. . . رَحِمَ اللّهُ دَمْعَتَکَ ، اَما اِنَّکَ مِنَ الَّذینَ یُعَدُّوَنَ مِنْ اَهْلِ الْجَزَعِ لَنا وَالَّذینَ یَفْرَحُونَ لِفَرَحِنا و یَحْزَنُونَ لِحُزْنِنا ، اَما اِنّکَ سَتَری عِنْدَ مَوْتِکَ حُضُورَ آبائی لَکَ . . . .
امام صادق علیه السّلام ، به (مسمع ) که از سوگواران و گریه کنندگان بر عزای حسینی بود ، فرمود :
خدای ، اشک تو را مورد رحمت قرار دهد . آگاه باش ، تو از آنانی که از دلسوختگان ما به شمار می آیند ، و از آنانی که با شادی ما شاد می شوند و با اندوه ما غمگین می گردند .
آگاه باش ! تو هنگام مرگ ، شاهد حضور پدرانم بر بالین خویش خواهی بود .
«وسائل الشیعه ، ج 10 ، ص 397»

25-«احیاء حکوت اللهی»

قال الصّادق علیه السّلام :

تَزاوَرُوا وَ تَلاقُوا وَ تَذاکَرُوا و اَحْیُوا اَمْرَنا .

امام صادق علیه السّلام فرمود :

به زیارت و دیدار یکدیگر بروید ، با هم به سخن و مذاکره بنشینید و امر ما را ( : کنایه از حکومت و رهبری ) زنده کنید .

«بحارالانوار ، ج 71 ، ص 352»

26-«مجالس احیائ احادیث ائمه(ع)»

قال الصّادق علیه السّلام لِلفُضَیل :

تَجْلِسُونَ وَ تُحَدِّثُونَ ؟ فَقالَ : نَعَمْ ، قالَ : اِنَّ تِلْکَ الْمَجالِسَ اُحِبُّها فاءَحْیُوا اَمْرَنا ، فَرَحِمَ اللّهُ مَنْ اَحْیی اَمْرَنا .

امام صادق علیه السّلام از (فُضیل ) پرسید :

آیا (دور هم ) می نشینید و حدیث و سخن می گویید ؟

گفت : آری

فرمود : اینگونه مجالس را دوست دارم ، پس امرِ (امامت ) ما را زنده بدارید . خدای رحمت کند کسی را که امر و راه ما را احیا کند .

«وسائل الشیعه ، ج 10 ، ص 392»

27-«دعا بر سوگواران»

قال الصّادق علیه السّلام :
اَللّهم . . . وَ ارْحَمْ تِلْکَ الاَعْیُنَ الَّتی جَرَتْ دُمُوعُها رَحْمَةً لَنا وَ ارْحَمْ تِلْکَ الْقُلُوبَ الَّتی جَزَعَتْ وَ احْتَرَقَتْ لَنا وَ ارْحَمِ الّصَرْخَةَ الّتی کانَتْ لَنا .
امام صادق علیه السّلام بر سجّاده خود نشسته و بر زائران و سوگواران اهل بیت ، چنین دعا می کرد و می فرمود :
خدایا . . . آن دیدگان را که اشکهایش در راه ترحّم و عاطفه بر ما جاری شده و دلهایی را که بخاطر ما نالان گشته و سوخته و آن فریادها و ناله هایی را که در راه ما بوده است ، مورد رحمت قرار بده .
«بحارالانوار ، ج 98 ، ص 8»

28-«مجالس احیائ احادیث ائمه(ع)»

قال الصّادق علیه السّلام لِلفُضَیل :

تَجْلِسُونَ وَ تُحَدِّثُونَ ؟ فَقالَ : نَعَمْ ، قالَ : اِنَّ تِلْکَ الْمَجالِسَ اُحِبُّها فاءَحْیُوا اَمْرَنا ، فَرَحِمَ اللّهُ مَنْ اَحْیی اَمْرَنا .

امام صادق علیه السّلام از (فُضیل ) پرسید :

آیا (دور هم ) می نشینید و حدیث و سخن می گویید ؟

گفت : آری

فرمود : اینگونه مجالس را دوست دارم ، پس امرِ (امامت ) ما را زنده بدارید . خدای رحمت کند کسی را که امر و راه ما را احیا کند .

«وسائل الشیعه ، ج 10 ، ص 392»

29-«پاداش بی اندازه»

قالَ الصّادقُ علیه السّلام :
لِکُلّ شَیْئٍ ثَوابٌ اِلا الدَمْعَةٌ فینا .
امام صادق علیه السّلام فرمود :
هر چیزی پاداش و مزدی دارد ، مگر اشکی که برای ما ریخته شود (که چیزی با آن برابری نمی کند و مزد بی اندازه دارد) .
«جامع احادیث الشیعه ، ج 12 ، ص 548»

30-«نعمت نگاه»

قالَ الصّادقُ علیه السّلام :
ما مِنْ عَیْنٍ بَکَتْ لَنا اِلاّ نُعِّمَتْ بَالنَّظَرِ اِلَی الْکَوْثَرِ وَ سُقِیَتْ مِنْهُ .
امام صادق علیه السّلام فرمود :
هیچ چشمی نیست که برای ما بگرید ، مگر اینکه برخوردار از نعمتِ نگاه به (کوثر) می شود و از آن سیرابش می کنند .
«جامع احادیث الشیعه ، ج 12 ، ص 554»

31-«چهل روز گریه»

عَنِ الصّادقُ علیه السّلام :
یا زُرارَةُ ! اِنَّ السَّماءَ بَکَتْ عَلَی الْحُسَیْنِ اَرْبَعینَ صَباحاً .
امام صادق علیه السّلام فرمود :
ای زراره ! آسمان چهل روز ، در سوگ حسین بن علی علیه السّلام گریه کرد .
«جامع احادیث الشیعه ، ج 12 ، ص 552»

32-«ناله زیبا»

قالَ الصّادقُ علیه السّلام :
کُلُّ الْجَزَعِ وَ الْبُکاءِ مَکْرُوهٌ سِوَی الْجَزَعُ وَ الْبُکاءُ عَلَی الحُسَینِ علیه السّلام
امام صادق علیه السّلام فرمود :
هر نالیدن و گریه ای مکروه است ، مگر ناله و گریه بر حسین علیه السّلام .
«بحارالانوار ، ج 45 ، ص 313»

33-«دو شهید همدم پیامبر»

قالَ الصّادقُ علیه السّلام :
اِنَّ النَّبیَّ لَمّا جائَتْهُ وَفاةُ جَعْفَرِ بنِ اَبی طالبٍ وَ زَیْدِ بنِ حارِثَةَ کانَ اَذا دَخَلَ بَیْتَهُ کَثُرَ بُکائُهُ عَلَیْهِما جِدّاً وَ یَقولُ : کانا یُحَدِّثانی وَ یُؤ انِسانی فَذَهَبا جَمیعاً .
امام صادق علیه السّلام فرمود :
وقتی خبر شهادت جعفر بن ابی طالب و زید بن حارثه به پیامبر خدا رسید ، از آن پس هرگاه وارد خانه می شد ، بر آن دو شهید بشدّت می گریست و می فرمود :
آن دو شهید ، با من هم سخن و همدم و انیس بودند ، و هر دو رفتند ! . . .
«من لایحضره الفقیه ، ج 1 ، ص 177»

34-«فرشتگان عزادار»

قالَ الصّادقُ علیه السّلام :
اَرْبَعَةُ الا فِ مَلَکٍ عِنْدَ قَبْرِ الْحُسَیْنِ علیه السّلام شُعْثٌ غُبْرٌیَبْکُونَهُ اِلی یَوْمِ القِیامَةِ .
امام صادق علیه السّلام فرمود :
چهار هزار فرشته نزد قبر سیدالشهدا علیه السّلام ژولیده و غبارآلود ، تا روز قیامت بر آن حضرت می گریند .
«کامل الزیارات ، ص 119»

35-«گریه برمظلومیّت ائمه اطهار (علیهما السلام)»

قالَ الصّادقُ علیه السّلام :

مَنْ دَمِعَتْ عَیْنُهُ فینَا دَمْعَةً لِدَمٍ سُفِکَ لَنا اَوْ حَقٍّ لَنا نُقِصْناهُ اَوْ عِرْضٍ اُنْتُهِکَ لَنا اَوْلاَِحَدٍ مِنْ شیعَتِنا بَوَّاءهُ اللّهُ تَعالی بِها فِی الْجَنَّةِ حُقُباً .

امام صادق علیه السّلام فرمود :

هر کس که چشمش در راه ما گریان شود ، بخاطر خونی که از ما ریخته شده است ، یا حقی که از ما گرفته اند ، یا آبرویی که از ما یا یکی از شیعیان ما برده و هتک حرمت کرده اند ، خدای متعال به همین سبب ، او را در بهشت جاودان ، برای ابد جای می دهد .

«امالی شیخ مفید ، ص 175»

36-«فقط حسین (ع)»

قالَ الرّضا علیه السّلام :
یَا ابنَ شَبیبٍ ! اِنْ کُنْتَ باکِیاً لِشَئٍ فَاْبکِ لِلْحُسَیْنِ بْنِ عَلیّ بْنِ اَبی طالبٍ علیه السّلام فَاِنَّهُ ذُبِحَ کَما یُذْبَحُ الْکَبْشُ .
امام رضا علیه السّلام به (ریّان بن شبیب ) فرمود :
ای پسر شبیب ! اگر بر چیزی گریه می کنی ، بر حسین بن علی بن ابی طالب علیه السّلام گریه کن ، چرا که او را مانند گوسفند سر بریدند .
«بحارالانوار ، ج 44 ، ص 286»

37-«زنده بودن دل»

قالَ الرّضا علیه السّلام :
مَنْ جَلَسَ مَجْلِساً یُحْیی فیهِ اَمْرُنا
لَمْ یَمُتْ قَلْبُهُ یَوْمَ تَمُوتُ الْقُلُوبُ .
امام رضا علیه السّلام فرمود :
هر کس در مجلسی بنشیند که در آن ، امر (و خطّ و مرام ما) احیا می شود ، دلش در روزی که دلها می میرند ، نمی میرد .
«بحارالانوار ، ج 44 ، ص 278»

38-«اندوه برمظلومیت»

قالَ الصّادقُ علیه السّلام :

نَفَسُ الْمَهْمُومِ لِظُلْمِنا تَسْبیحٌ

وَ هَمُّهُ لَنا عِبادَةٌ وَ کِتْمانُ سِرّنا جِهادٌ فی سَبیلِ اللّهِ . ثَمَّ قالَ اَبُو عَبدِاللّهِ علیه السّلام :

یَجِبُ اَنْ یُکْتَبَ هذا الْحَدیثُ بِالذَّهَبِ .

امام صادق علیه السّلام فرمود :

نَفَس کسی که بخاطر مظلومیّت ما اندوهگین شود ، تسبیح است و اندوهش برای ما ، عبادت است و پوشاندن راز ما جهاد در راه خداست .

سپس امام صادق علیه السّلام افزود :

این حدیث را باید با طلا نوشت !

«امالی شیخ مفید ، ص »338

39-«آمرزش گناهان»

قالَ الرّضا علیه السّلام :

فَعَلی مِثْلِ الْحُسَینِ فَلْیَبْکِ الْباکُونَ

فَاِنَّ البُکاءَ عَلَیهِ یَحُطُّ الذُّنُوبَ الْعِظامَ .

امام رضا علیه السّلام فرمود :

گریه کنندگان باید بر کسی همچون حسین علیه السّلام گریه کنند ، چرا که گریستن برای او ، گناهان بزرگ را فرو می ریزد .

«بحارالانوار ، ج 44 ، ص 284»

40-«درجات بالای بهشت»

قالَ الرّضا علیه السّلام :
اِنْ سَرَّکَ اَنْ تَکُونَ مَعَنا فیِ الدَّرَجاتِ الْعُلی مِنَ الجِنانِ فَاحْزَنْ لِحُزْنِنا وَ افْرَحْ لِفَرَحِنا .
ترجمه :
امام رضا علیه السّلام به ریّان بن شبیب فرمود :
اگر تو را خوشحال می کند که در درجات والای بهشت با ما باشی ، پس در اندوه ما غمگین باش و در شادی ما خوشحال باش .
«حسین و آمرزش گناه»

قالَ الرّضا علیه السّلام :

یَا بْنَ شَبیبٍ ! اِنْ بَکَیْتَ عَلَی الحُسَینِ علیه السّلام حَتّی تَصیرَ دُمُوعُکَ عَلی خَدَّیْکَ غَفَرَ اللّهُ لَکَ کُلَّ ذَنْبٍ اَذْنَبْتَهُ صَغیرا کانَ اَوْ کَبیراً قَلیلا کانَ اَوْ کثیراً .

امام رضا علیه السّلام فرمود :

ای پسر شبیب ! اگر بر حسین علیه السّلام آن قدر گریه کنی که اشگهایت بر چهره ات جاری شود ، خداوند همه گناهانت را که مرتکب شده ای می آمرزد؛ کوچک باشد یا بزرگ ، کم باشد یا زیاد .

«امالی صدوق ، ص 112»«جامع احادیث الشیعه ، ج 12 ، ص 549»