جرعه ای از سخنان امام جعفر صادق عليه السلام

این مقاله به چهل حدیث از امام صادق در موضوعاتی مانند: مسائل حلال و حرام ؛

1– قالَ الإمامُ
جَعْفَرُ بنُ محمّد الصّادقُ (عليه السلام) :
حَديثي حَديثُ أبى، وَ
حَديثُ أبى حَديثُ جَدى، وَ حَديثُ جَدّى حَديثُ الْحُسَيْنِ، وَ حَديثُ
الْحُسَيْنِ حَديثُ الْحَسَنِ، وَ حَديثُ الْحَسَنِ حَديثُ أميرِالْمُؤْمِنينَ، وَ
حَديثُ أميرَالْمُؤْمِنينَ حَديثُ رَسُولِ اللهِ (صلى الله عليه وآله وسلم)، وَ
حَديثُ رَسُولِ اللهِ قَوْلُ اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ.[1]
حضرت امام جعفر صادق
(عليه السلام) فرمود: سخن و حديث من همانند سخن پدرم مى باشد، و سخن پدرم همچون
سخن جدّم، و سخن جدّم نيز مانند سخن حسين و نيز سخن او با سخن حسن يكى است و سخن
حسن همانند سخن اميرالمؤمنين علىّ و كلام او از كلام رسول خدا مى باشد، كه سخن
رسول الله به نقل از سخن خداوند متعال خواهد بود.
2– قالَ(عليه السلام):
مَنْ حَفِظَ مِنْ شيعَتِنا أرْبَعينَ حَديثاً بَعَثَهُ اللهُ يَوْمَ الْقيامَةِ
عالِماً فَقيهاً وَلَمْ يُعَذِّبْهُ.[2]
فرمود: هركس از شيعيان
ما چهل حديث را حفظ كند ـ و به آن ها عمل نمايد ـ، خداوند او را دانشمندى فقيه در
قيامت محشور مى گرداند و عذاب نمى شود.
3- قالَ (عليه
السلام): قَضاءُ حاجَةِ الْمُؤْمِنِ أفْضَلُ مِنْ ألْفِ حَجَّة مُتَقَبَّلة
بِمَناسِكِها، وَ عِتْقِ ألْفِ رَقَبَة لِوَجْهِ اللهِ، وَ حِمْلانِ ألْفِ فَرَس
فى سَبيلِ اللهِ بِسَرْجِها وَ لَحْمِها.[3]
فرمود: برآوردن حوائج
و نيازمندى هاى مؤمن از هزار حجّ مقبول و آزادى هزار بنده و فرستادن هزار اسب
مجهّز در راه خدا، بالاتر و والاتر است.
4- قالَ (عليه
السلام): أَوَّلُ ما يُحاسَبُ بِهِ الْعَبْدُ الصَّلاةُ، فَإنْ قُبِلَتْ قُبِلَ
سائِرُ عَمَلِهِ، وَ إذا رُدَّتْ، رُدَّ عَلَيْهِ سائِرُ عَمَلِهِ.[4]
فرمود: اوّلين محاسبه
انسان در پيشگاه خداوند پيرامون نماز است، پس اگر نمازش قبول شود بقيه عبادات و
اعمالش نيز پذيرفته مى گردد وگرنه مردود خواهد شد.
5- قالَ (عليه
السلام): إذا فَشَتْ أرْبَعَةٌ ظَهَرَتْ أرْبَعَةٌ: إذا فَشا الزِّنا كَثُرَتِ
الزَّلازِلُ، وَ إذا اُمْسِكَتِ الزَّكاةُ هَلَكَتِ الْماشِيَةُ، وَ إذا جارَ
الْحُكّامُ فِى الْقَضاءِ اُمْسِكَ الْمَطَرُ مِنَ السَّماءِ، وَ إذا ظَفَرَتِ
الذِّمَةُ نُصِرُ الْمُشْرِكُونَ عَلَى الْمُسْلِمينَ.[5]
فرمود: هنگامى كه چهار
چيز در جامعه شايع و رايج گردد چهار نوع بلا و گرفتارى پديد آيد:
چنانچه زنا رايج گردد
زلزله ـ و مرگ ناگهانى ـ فراوان شود.
چنانچه زكات و خمسِ
اموال پرداخت نشود حيوانات نابود شود.
اگر حاكمان جامعه و
قُضات ستم و بى عدالتى نمايند باران ـ رحمت خداوند ـ نمى بارد.
و اگر اهل ذمّه تقويت
شوند مشركين بر مسلمين پيروز آيند.
6- قالَ (عليه
السلام): مَنْ عابَ أخاهُ بِعَيْب فَهُوَ مِنْ أهْلِ النّارِ.[6]
فرمود: هركس برادر ـ
ايمانى خود را برچسبى بزند و او ـ را متّهم كند از اهل آتش خواهد بود.
7- قالَ (عليه
السلام): الصَّمْتُ كَنْزٌ وافِرٌ، وَ زَيْنُ الْحِلْمِ، وَ سَتْرُالْجاهِلِ.[7]

فرمود: سكوت همانند
گنجى پربهاء، زينت بخش حلم و بردبارى است; و نيز سكوت، سرپوشى بر آبروى شخص نادان
و جاهل مى باشد.
8- قالَ (عليه
السلام): اِصْحَبْ مَنْ تَتَزَيَّنُ بِهِ، وَ لا تَصْحَبْ مَنْ يَتَزَّيَنُ
لَكَ.[8]
فرمود: با كسى دوستى و
رفت و آمد كن كه موجب عزّت و سربلندى تو باشد، و با كسى كه مى خواهد از تو بهره
ببرد و خودنمائى مى كند همدم مباش.
9- قالَ (عليه
السلام): كَمالُ الْمُؤْمِنِ فى ثَلاثِ خِصال: الْفِقْهُ فى دينِهِ، وَ الصَّبْرُ
عَلَى النّائِبَةِ، وَالتَّقْديرُ فِى الْمَعيشَةِ.[9]
فرمود: شخصيّت و كمال
مؤمن در سه خصلت است: آشنا بودن به مسائل و احكام دين، صبر در مقابل شدايد و
ناملايمات، زندگى او همراه با حساب و كتاب و برنامه ريزى دقيق باشد.
10- قالَ (عليه
السلام): عَلَيْكُمْ بِإتْيانِ الْمَساجِدِ، فَإنَّها بُيُوتُ اللهِ فِى الاْءرْضِ،
و مَنْ أتاها مُتَطَهّراً طَهَّرَهُ اللهُ مِنْ ذُنُوبِهِ، وَ كُتِبَ مِنْ
زُوّارِهِ.[10]
فرمود: بر شما باد به دخول در مساجد، چون كه آن ها خانه خداوند بر روى زمين است; و هر كسى كه با طهارت
وارد آن شود خداوند متعال او را از گناهان تطهير مى نمايد و در زمره زيارت
كنندگانش محسوب مى شوند.
11- قالَ (عليه
السلام): مَن قالَ بَعْدَ صَلوةِ الصُّبْحِ قَبْلَ أنْ يَتَكَلَّمَ: «بِسْمِ اللهِ
الرَّحْمنِ الرَّحيمِ، وَ لا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ إلاّ بِاللهِ الْعَلىّ
الْعَظيمِ» يُعيدُها سَبْعَ مَرّات، دَفَعَ اللهُ عَنْهُ سَبْعينَ نَوْعاً مِنْ
أنْواعِ الْبَلاءِ، أهْوَنُهَاالْجُذامُ وَالْبَرَصُ.[11]
فرمود: هر كسى بعد از
نماز صبح پيش از آن كه سخنى مطرح كند، هفت مرتبه بگويد: «بسم الله الرّحمن
الرّحيم، لا حول و لا قوّة إلاّ بالله العليّ العظيم» خداوند متعال هفتاد نوع بلا
از او دور گرداند كه ساده ترين آن ها مرض پيسى و جذام باشد.
12- قالَ (عليه
السلام): مَنْ تَوَضَّأَ وَ تَمَنْدَلَ كُتِبَتْ لَهُ حَسَنَةٌ، وَ مَنْ تَوَضَّأَ
وَلَمْ يَتَمَنْدَلْ حَتّى يَجُفَّ وُضُوئُهُ، كُتِبَ لَهُ ثَلاثُونَ
حَسَنَةً.[12]
فرمود: هركس وضو بگيرد
و با حوله خشك نمايد يك حسنه دارد و چنانچه خشك نكند سى حسنه خواهد داشت.
13- قالَ (عليه السلام): لاَفْطارُكَ فى مَنْزِلِ أخيكَ أفْضَلُ مِنْ صِيامِكَ سَبْعينَ
ضِعْفاً.[13]
فرمود: اگر افطارى روزه ات را در منزل برادر – مؤمنت – ، انجام بدهى ثوابش هفتاد برابر اصل روزه است.

14- قالَ (عليه السلام): إذا أفْطَرَ الرَّجُلُ عَلَى الْماءِ الْفاتِرِ نَقى كَبِدُهُ، وَ غَسَلَ
الذُّنُوبَ مِنَ الْقَلْبِ، وَ قَوىَّ الْبَصَرَ وَالْحَدَقَ.[14]
فرمود: چنانچه انسان
روزه خود را با آب جوش افطار نمايد كبدش پاك و سالم باقى مى ماند، و قلبش از كدورت
ها تميز و نور چشمش قوى و روشن مى گردد.
15- قالَ (عليه
السلام): مَنْ قَرَءَ الْقُرْآنَ فِى الْمُصْحَفِ مُتِّعَ بِبَصَرِهِ، وَ خُنِّفَ
عَلى والِدَيْهِ وَ إنْ كانا كافِرَيْنِ.[15]
فرمود: هر كه قرآن
شريف را از روى آن قرائت نمايد بر روشنائى چشمش افزوده گردد; و نيز گناهان پدر و
مادرش سبك شود گرچه كافر باشند.
16- قالَ (عليه
السلام): مَنْ قَرَءَ (قُلْ هُوَاللهُ أحَدٌ) مَرَّةً واحِدَةً فَكَأنَّما قَرَءَ
ثُلْثَ الْقُرآنِ وَ ثُلْثَ التُّوراةِ وَ ثُلْثَ الاْنْجيلِ وَ ثُلْثَ الزَّبُورِ.[16]

فرمود: هر كه يك مرتبه
سوره توحيد را تلاوت نمايد، همانند كسى است كه يك سوّم قرآن و تورات و انجيل و
زبور را خوانده باشد.
17- قالَ (عليه
السلام): إنَّ لِكُلِّ ثَمَرَة سَمّاً، فَإذا أتَيْتُمْ بِها فأمسُّوهَاالْماء،
وَاغْمِسُوها فِى الْماءِ.[17]
فرمود: هر نوع ميوه و
ثمره اى، مسموم و آغشته به ميكرب ها است; هر گاه خواستيد از آن ها استفاده كنيد با
آب بشوئيد.
18- قالَ (عليه
السلام): عَلَيْكُمْ بِالشَّلْجَمِ، فَكُلُوهُ وَأديمُوا أكْلَهُ، وَاكْتُمُوهُ
إلاّ عَنْ أهْلِهِ، فَما مِنْ أحَد إلاّ وَ بِهِ عِرْقٌ مِنَ الْجُذامِ،
فَأذيبُوهُ بِأكْلِهِ.[18]
فرمود: شلغم را اهميّت
دهيد و مرتّب آن را ميل نمائيد و آن را به مخالفين معرّفى نكنيد، شلغم رگ جذام را
قطع و نابود مى سازد.
19- قالَ (عليه
السلام): يُسْتَجابُ الدُّعاءُ فى أرْبَعَةِ مَواطِنَ: فِى الْوِتْرِ، وَ بَعْدَ
الْفَجْرِ، وَ بَعْدَالظُّهْرِ، وَ بَعْدَ الْمَغْرِبِ.[19]
فرمود: در چهار وقت
دعا مستجاب خواهد شد: هنگام نماز وِتر، بعد از نماز صبح، بعد از نماز ظهر، بعد از
نماز مغرب.
20- قالَ (عليه
السلام): مَنْ دَعا لِعَشْرَة مِنْ إخْوانِهِ الْمَوْتى لَيْلَةَ الْجُمُعَةِ
أوْجَبَ اللهُ لَهُ الْجَنَّةَ.[20]
فرمود: هركس كه در شب
جمعه براى ده نفر از دوستان مؤمن خود كه از دنيا رفته اند دعا و طلب مغفرت نمايد،
از اهل بهشت قرار خواهد گرفت.
21- قالَ (عليه
السلام): مِشْطُ الرَّأسِ يَذْهَبُ بِالْوَباءِ، وَ مِشْطُاللِّحْيَةِ يُشَدِّدُ
الاْضْراسَ.[21]
فرمود: شانه كردن موى
سر موجب نابودى وَبا ـ و مانع ريزش مو ـ مى گردد، و شانه كردن ريش و محاسن ريشه
دندان ها را محكم مى نمايد.
22- قالَ (عليه
السلام): أيُّما مُؤْمِن سَئَلَ أخاهُ الْمُؤْمِنَ حاجَةً وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلى
قَضائِها فَرَدَّهُ عَنْها، سَلَّطَ اللهُ عَلَيْهِ شُجاعاً فى قَبْرِهِ، يَنْهَشُ
مِنْ أصابِعِهِ.[22]
فرمود: چنانچه مؤمنى
از برادر ايمانيش حاجتى را طلب كند و او بتواند خواسته اش را برآورد و انجام ندهد،
خداوند در قبرش يك افعى بر او مسلّط گرداند كه هر لحظه او را آزار رساند.
23- قالَ (عليه
السلام): وَلَدٌ واحِدٌ يَقْدِمُهُ الرَّجُلُ، أفْضَلُ مِنْ سَبْعينَ يَبْقُونَ
بَعْدَهُ، شاكينَ فِى السِّلاحِ مَعَ الْقائِمِ (عَجَّلَ اللهُ تَعالى فَرَجَهُ
الشَّريف).[23]
فرمود: اگر انسانى يكى
از فرزندانش را پيش از خود ـ به عالم آخرت ـ بفرستد بهتر از آن است كه چندين فرزند
به جاى گذارد و در ركاب امام زمان (عليه السلام) با دشمن مبارزه كنند.
24- قالَ (عليه
السلام): إذا بَلَغَكَ عَنْ أخيكَ شَيْىءٌ فَقالَ لَمْ أقُلْهُ فَاقْبَلْ مِنْهُ،
فَإنَّ ذلِكَ تَوْبَةٌ لَهُ. وَ قالَ (عليه السلام): إذا بَلَغَكَ عَنْ أخيكَ
شَيْىءٌ وَ شَهِدَ أرْبَعُونَ أنَّهُمْ سَمِعُوهُ مِنْهُ فَقالَ: لَمْ أقُلْهُ،
فَاقْبَلْ مِنْهُ.[24]
فرمود: چنانچه شنيدى
كه برادرت ـ يا دوستت ـ چيزى بر عليه تو گفته است و او تكذيب كرد قبول كن. همچنين
فرمود: اگر چيزى را از برادرت بر عليه خودت شنيدى و نيز چهل نفر شهادت دادند، ولى
او تكذيب كرد و گفت: من نگفته ام، حرف او را بپذير.
25- قالَ (عليه
السلام): لا يَكْمُلُ إيمانُ الْعَبْدِ حَتّى تَكُونَ فيهِ أرْبَعُ خِصال: يَحْسُنُ
خُلْقُهُ، وَ سَيْتَخِفُّ نَفْسَهُ، وَ يُمْسِكُ الْفَضْلَ مِنْ قَوْلِهِ، وَ
يُخْرِجَ الْفَضْلَ مِنْ مالِهِ.[25]
فرمود: ايمان انسان
كامل نمى گردد مگر آن كه چهار خصلت در او باشد: اخلاقش نيكو باشد، نفس خود را سبك
شمارد، كنترل سخن داشته باشد، اضافى ثروتش ـ حقّ اللّه و حقّ النّاس ـ را بپردازد.

26-الَ (عليه السلام):
داوُوا مَرْضاكُمْ بِالصَّدَقَةِ، وَ ادْفَعُوا أبْوابَ الْبَلايا
بِالاْسْتِغْفارِ.[26]
فرمود: مريضان خود را
به وسيله پرداخت صدقه مداوا و معالجه نمائيد، و بلاها و مشكلات را با استغفار و
توبه دفع كنيد.
27- قالَ (عليه
السلام): إنَّ اللهَ فَرَضَ عَلَيْكُمُ الصَّلَواتِ الْخَمْسِ فى أفْضَلِ
السّاعاتِ، فَعَلَيْكُمْ بِالدُّعاءِ فى إدْبارِ الصَّلَواتِ.[27]
فرمود: خداوند متعال
پنج نماز در بهترين اوقات را بر شما واجب گرداند، پس سعى كنيد حوايج و خواسته هاى
خود را پس از هر نماز با خداوند مطرح و درخواست كنيد.
28- قالَ (عليه
السلام): كُلُوا ما يَقَعُ مِنَ الْمائِدَةِ فِى الْحَضَرِ، فَإنَّ فيهِ شِفاءٌ
مِنْ كُلِّ داء، وَلا تَأكُلُوا مايَقَعُ مِنْها فِى الصَّحارى.[28]
فرمود: هنگام خوردن
غذا در منزل، آنچه كه اطراف سفره و ظرف مى ريزد جمع كنيد و ميل نمائيد كه در آن ها
شفاى دردهاى درونى است، ولى چنانچه در بيابان سفره انداختيد; اضافه هاى آن را رها
كنيد ـ براى جانوران ـ .
29- قالَ (عليه
السلام): أرْبَعَةٌ مِنْ أخْلاقِ الاْنْبياءِ: الْبِرُّ، وَ السَّخاءُ، وَ
الصَّبْرُ عَلَى النّائِبَةِ، وَ الْقِيامُ بِحَقِّ الْمُؤمِنِ.[29]
فرمود: چهار چيز از
اخلاق پسنديده پيغمبران الهى است: نيكى، سخاوت، صبر و شكيبائى در مصائب و مشكلات،
اجراء حقّ و عدالت بين مؤمنين.
30- قالَ (عليه
السلام): إمْتَحِنُوا شيعتَنا عِنْدَ ثَلاث: عِنْدَ مَواقيتِ الصَّلاةِ كَيْفَ
مُحافَظَتُهُمْ عَلَيْها، وَ عِنْدَ أسْرارِهِمْ كَيْفَ حِفْظُهُمْ لَها عِنْدَ
عَدُوِّنا، وَ إلى أمْوالِهِمْ كَيْفَ مُواساتُهُمْ لاِخْوانِهِمْ فيها.[30]
فرمود: شيعيان و
دوستان ما را در سه مورد آزمايش نمائيد:
1 ـ مواقع نماز، چگونه
رعايت آن را مى نمايند.
2 ـ اسرار يكديگر را
چگونه فاش و يا نگهدارى مى كنند.
3 ـ نسبت به اموال و
ثروتشان چگونه به ديگران رسيدگى مى كنند و حقوق خود را مى پردازند.
31- قالَ (عليه
السلام): مَنْ مَلَكَ نَفْسَهُ إذا رَغِبَ، وَ إذا رَهِبَ، وَ إذَااشْتَهى، وإذا
غَضِبَ وَ إذا رَضِىَ، حَرَّمَ اللهُ جَسَدَهُ عَلَى النّارِ.[31]
فرمود: هر كه در چهار
موقع، مالك نفس خود باشد: هنگام رفاه و توسعه زندگى، هنگام سختى و تنگ دستى، هنگام
اشتهاء و آرزو و هنگام خشم و غضب; خداوند متعال بر جسم او، آتش را حرام مى گرداند.

32- قالَ (عليه
السلام): إنَّ النَّهارَ إذا جاءَ قالَ: يَابْنَ آدَم، أعْجِلْ فى يَوْمِكَ هذا
خَيْراً، أشْهَدُ لَكَ بِهِ عِنْدَ رَبِّكَ يَوْمَ الْقيامَةِ، فَإنّى لَمْ آتِكَ
فيما مَضى وَلاآتيكَ فيما بَقِىَ، فَإذا جاءَاللَّيْلُ قالَ مِثْلُ ذلِكَ.[32]
فرمود: هنگامى كه روز
فرا رسد گويد: تا مى توانى در اين روز از كارهاى خير انجام بده كه من در قيامت در
پيشگاه خداوند شهادت مى دهم و بدان كه من قبلا در اختيار تو نبودم و در آينده نيز
پيش تو باقى نخواهم ماند، همچنين هنگامى كه شب فرارسد چنين زبان حالى را خواهد
داشت.
33- قالَ (عليه
السلام): يَنْبَغى لِلْمُؤْمِنِ أنْ يَكُونَ فيهِ ثَمان خِصال:
وَقُورٌ عِنْدَ
الْهَزاهِزِ، صَبُورٌ عِنْدَ الْبَلاءِ، شَكُورٌ عِنْدَ الرَّخاءِ، قانِعٌ بِما
رَزَقَهُ اللّهُ، لا يَظْلِمُ الاْعْداءَ، وَ لا يَتَحامَلُ لِلاْصْدِقاءِ،
بَدَنُهُ مِنْهُ فى تَعِبٌ، وَ النّاسُ مِنْهُ فى راحَة.[33]
فرمود: سزاوار است كه
هر شخص مؤمن در بردارنده هشت خصلت باشد: هنگام فتنه ها و آشوب ها باوقار و آرام،
هنگام بلاها و آزمايش ها بردبار و صبور، هنگام رفاه و آسايش شكرگزار، به آنچه
خداوند روزيش گردانده قانع باشد.
دشمنان و مخالفان را
مورد ظلم و اذيّت قرار ندهد، بر دوستان برنامه اى را تحميل ننمايد، جسمش خسته; ولى
ديگران از او راحت و از هر جهت در آسايش باشند
34- قالَ (عليه
السلام): من ماتَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ عارِفاً بِحَقِّنا عُتِقَ مِنَ النّارِ وَ
كُتِبَ لَهُ بَرائَةٌ مِنْ عَذابِ الْقَبْرِ.[34]
فرمود: هركس كه در روز
جمعه فوت نمايد و از دنيا برود; و عارف به حقّ ما ـ اهل بيت عصمت و طهارت (عليهم
السلام) ـ باشد، از آتش سوزان دوزخ آزاد مى گردد; و نيز از عذاب شب اوّل قبر در
امان خواهد بود.
35- قالَ (عليه
السلام): إنَّ الرَّجُلَ يَذْنِبُ الذَّنْبَ فَيَحْرُمُ صَلاةَ اللَّيْلِ، إنَّ
الْعَمَلَ السَّيِّىءَ أسْرَعُ فى صاحِبِهِ مِنَ السِّكينِ فِى اللَّحْمِ.[35]
فرمود: چه بسا شخصى به
وسيله انجام گناهى از نماز شب محروم گردد، همانا تأثير گناه در ـ روان ـ انسان
سريع تر از تأثير چاقو در گوشت است.
36- قالَ (عليه
السلام): لا تَتَخَلَّلُوا بِعُودِالرَّيْحانِ وَ لا بِقَضيْبِ الرُّمانِ،
فَإنَّهُما يُهَيِّجانِ عِرْقَ الْجُذامِ.[36]
فرمود: به وسيله چوب
ريحان و چوب انار، دندان هاى خود را خلال نكنيد، زيرا كه تحريك كننده عوامل مرض
جذام و پيسى مى باشد.
37- قالَ (عليه
السلام): تَقْليمُ الأظْفارِ يَوْمَ الْجُمُعَةِ يُؤمِنُ مِنَ الْجُذامِ وَ
الْبَرَصِ وَ الْعَمى، وَ إنْ لَمْ تَحْتَجْ فَحَكِّها حَكّاً. وَ قالَ (عليه
السلام): أخْذُ الشّارِبِ مِنَ الْجُمُعَةِ إلَى الْجُمُعَةِ أمانٌ مِنَ
الْجُذامِ.[37]
فرمود: كوتاه كردن
ناخن ها در روز جمعه موجب سلامتى از جذام و پيسى و ضعف بينائى چشم خواهد شد و اگر
امكان كوتاه كردن آن نباشد سر آن ها را بتراش.
و نيز فرمود: كوتاه
كردن سبيل در هر جمعه سبب ايمنى از مرض جذام مى شود.
38- قالَ (عليه
السلام): إذا أوَيْتَ إلى فِراشِكَ فَانْظُرْ ماسَلَكْتَ فى بَطْنِكَ، وَ ما
كَسَبْتَ فى يَوْمِكَ، وَ اذْكُرْ أنَّكَ مَيِّتٌ، وَ أنَّ لَكَ مَعاداً.[38]
فرمود: در آن هنگامى
كه وارد رختخواب خود مى شوى، با خود بينديش كه در آن روز چه نوع خوراكى ها و
آشاميدنى ها از چه راهى به دست آورده اى و ميل نموده اى.
و در آن روز چه
چيزهائى را چگونه و از چه راهى كسب و تحصيل كرده اى; و در هر حال متوجّه باش كه
مرگ تو را مى ربايد; و سپس در صحراى محشر ـ جهت بررسى گفتار و كردارت ـ حاضر خواهى
شد.
39- قالَ (عليه
السلام): إنَّ لِلّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إثْنَيْ عَشَرَ ألْفَ عالَم، كُلُّ عالَم
مِنْهُمْ أكْبَرُ مِنْ سَبْعِ سَموات وَ سَبْعِ أرَضينَ، ما يُرى عالَمٌ مِنْهُمْ
أنّ لِلّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عالَماً غَيْرُهُمْ وَ أنَاالْحُجَّةُ
عَلَيْهِمْ.[39]
فرمود: همانا خداوند متعال، دوازده هزار جهان آفريده است كه هر يك از آن ها نسبت به آسمان ها و زمين
هاى هفت گانه بزرگ تر مى باشد; و من ـ و ديگر ائمّه دوازده گانه ـ از طرف خداوند
بر همه آن ها حجّت و راهنما هستيم.
40- قالَ (عليه
السلام): حَديثٌ فى حَلال وَ حَرام تَأخُذُهُ مِنْ صادِق خَيْرٌ مِنَ الدُّنْيا وَ
ما فيها مِنْ ذَهَب وَفِضَّة.[40]
فرمود: سخنى را درباره
مسائل حلال و حرام و احكام دين خدا، از راست گوى مؤمنى دريافت كنى; بهتر و
ارزشمندتر است از تمام دنيا و ثروت هاى آن.

پاورقى ها:
[1]
– جامع الاحاديث الشيعه: ج 1 ص 127 ح 102، بحارالأنوار: ج 2، ص 178، ح 28.
[2]
– أمالى الصدوق: ص 253.
[3]
– أمالى الصدوق: ص 197.
[4]
– وسائل الشيعه: ج 4 ص 34 ح 4442.
[5]
– وسائل الشيعة: ج 8 ص 13.
[6]
– اختصاص: ص 240، بحارالأنوار: ج 75، ص 260، ح 58.
[7]
– مستدرك الوسائل: ج 9 ص 16 ح 4.
[8]
– وسائل الشيعه: ج 11 ص 412.
[9]
– أمالى طوسى: ج 2 ص 279.
[10]
– وسائل الشيعة: ج 1 ص 380 ح 2.
[11]
– امالى طوسى: ج 2 ص 343.
[12]
– وسائل الشيعة: ج 1 ص 474 ح 5.
[13]
– من لايَحضره الفقيه: ج 2 ص 51 ح 13.
[14]
– وسائل الشيعه: ج 10 ص 157 ح 3.
[15]
– وسائل الشيعه: ج 6 ص 204 ح 1.
[16]
– وسائل الشيعه: ج 6 ص 225 ح 10.
[17]
– وسائل الشيعه: ج 25 ص 147 ح 2.
[18]
– وسائل الشيعه: ج 25 ص 208 ح 4.
[19]
– جامع احاديث الشيعة: ج 5 ص 358 ح 12.
[20]
– جامع احاديث الشيعة: ج 6 ص 178 ح 78.
[21]
– وسائل الشيعة: ج 2 ص 124 ح 1.
[22]
– أمالى طوسى: ج 2، ص 278، س 9، وسائل الشيعة: ج 16، ص 360، ح 10.
[23]
– شيخ صدوق ،ثواب الأعمال ص 196.
[24]
– مصادقة الاخوان: ص 82.
[25]
– امالي طوسى: ج 1 ص 125.
[26]
– مستدرك الوسائل: ج 7 ص 163 ح 1.
[27]
– مستدرك الوسائل: ج 6 ص 431 ح 6.
[28]
– مستدرك الوسائل: ج 16 ص 288 ح 1.
[29]
– أعيان الشّيعة: ج 1، ص 672، بحارالأنوار: ج 78، ص 260، ذيل ح 108 .
[30]
– وسائل الشيعة: ج 4 ص 112.
[31]
– وسائل الشيعة: ج 15 ص 162 ح 8.
[32]
– وسائل الشيعة: ج 16 ص 93 ح 2.
[33]
– اصول كافى: ج 2، ص 47، ح 1، ص 230، ح 2، و نزهة النّاظر حلوانى: ص 120، ح 70.
[34]
– مستدرك الوسائل: ج 6 ص 66 ح 22.
[35]
– اصول كافى: ج 2 ص 272.
[36]
– أمالى صدوق: ص 321، بحارالأنوار: ج 66، ص 437، ح 3 .
[37]
– وسائل الشيعة: ج 7 ص 363 و 356.
[38]
– دعوات راوندى ص 123، ح 302، بحارالأنوار: ج 71، ص 267، ح 17.
[39]
– خصال: ص 639، ح 14، بحارالأنوار: ج 27، ص 41، ح 1.
[40]
– الإمام الصّادق (عليه السلام): ص 143.
منبع : عبداللّه صالحى؛چهل داستان و چهل حديث از امام جعفر صادق عليه السلام