پاسخ قرآن به سؤال از زمان قيامت

کفار از پيامبر مى پرسيدند چه وقت روز قيامت خواهد بود؟ تاريخش را به من بگو، مثلا چندهزار سال ديگر يا چند ميليون سال ديگر و چند ماه و چند روز و چند ساعت ديگر خواهد بود؟ مثل اينکه بخواهند پيامبر اکرم را عاجز کنند، کسى بگويد که بيا تاريخ دقيقش را به من بگو. واضح است که اين حرف جواب ندارد. چرا جواب ندارد؟ اولا پيغمبر هميشه فرموده است که وقت قيامت را جز خدا کسى نمى داند. حال فرض کنيم خدا بخواهد به پيغمبر بگويد.

مثلا اگر گفتند در يک ميليون و صد و پنجاه هزار سال و چند صد و چند سال و چند روز و چند ساعت و چند دقيقه و چند ثانيه بعد واقع خواهد شد؛ به چه دليل تو مى توانى قبول کنى يا مى توانى رد کني؟ يک چيزى را بايد سؤال کرد که تو خودت بتوانى آن را بفهمى. بلاتشبيه، که اگر راست باشد بفهمى اگر هم دروغ باشد بفهمى. بلاتشبيه، همان مثل معروف ملانصرالدين است: از ملانصرالدين پرسيدند که وسط دنيا کجاست؟ گفت همين جا که من ايستاده ام. اگر مى گوييد نه، برويد قدم کنيد (و اندازه بگيريد،) ببينيد چنين هست يا نيست. کيست که بگويد نه؟! پس اگر کسى اين جور سؤالها را جواب بدهد ملانصرالدين است. مى گوييد روز قيامت کى است؟ حال ببينيد قرآن چگونه جواب مى دهد.

پاسخ قرآن به سؤال از زمان قيامت

«فاذا برق البصر» آن وقتى که اين چشمها برق مى زند يعنى خيره مى شود (ديگر به زمان قيامت کار ندارد)، آن وقتى که اين چشمها خيره مى ماند، وضعى مى بيند که وقتى اين چشمها را نگاه کنى اضطراب و خيره شدن را در آنها مى بينى. آن وقتى است که ماه از نور خواهد افتاد، چهره ماه ديگر بى نور خواهد شد. آن وقتى که ماه و خورشيد که اين همه با هم فاصله دارند و در مدارهاى مختلف حرکت مى کنند در يک جا گرد آورده خواهند شد و تمام اين نظامها بهم خواهد خورد. آن روزى که انسان فرياد بکشد فرارگاه کجاست؟

«فاذا برق البصر» آنگاه که چشم خيره و مضطرب گردد «و خسف القمر» و ماه منخسف و بى نور شود «و جمع الشمس والقمر» و ماه و خورشيد در کنار يکديگر قرار بگيرند (يعنى اين نظامها در هم بريزد) آن وقت است که انسان (يعنى همين انسان، اين گونه انسان که چنين سخنى بر زبان مى آورد) مى گويد فرارگاه کجاست؟ «کلا لا وزر» بس کن، پناهگاهى نيست جز يک چيز: «الى ربک يومئذ المستقر» قرارگاه همه بارگاه پروردگار و قضاى حتم پروردگار است.

قيامت چه وقت است؟ اين وقت:«فاذا برق البصر* و خسف القمر* و جمع الشمس والقمر* يقول الانسان يومئذ اين المفر* کلا لاوزر* الى ربک يومئذ المستقر» (قيامت/ 7 تا 12).

بارگاه پروردگارت قرارگاه همه است. همه بازگشت به ذات او مى کنند. «يقول الانسان يومئذ اين المفر» انسان در آن روز مى گويد فرارگاه کجاست؟ «کلا لا وزر» پناهگاهى نيست. «الى ربک يومئذ المستقر» قرارگاه به سوى پروردگارت است، وعده گاه آنجاست؛ يعنى سخن از پناهگاه نگوييد، سخن از وعده گاه و قرارگاه بگوييد. قرارگاه، بارگاه پروردگار است.

منبع :آشنايى با قرآن 10، صفحه 196-195