وفات عباس بن عبدالمطلب 14 رجب

ابوالفضل عباس، فرزند عبدالمطلب، عموى پيامبراكرم(صلی الله علیه و آله)، سه سال پيش از عام الفيل در مكه معظمه ديده به جهان گشود.(1) مادرش “نُتيله” همسر عبدالمطلب بود.(2)

وى سه سال، به روايتى چهار سال و به روايتى دو سال(3)، از پيامبراكرم(صلی الله علیه و آله) بزرگتر بود. مقام سقايت (آب رسانى) حاجيان مكه با وى بود و او در جنگ بدر مسلمان شد و در زمره مسلمانان و ياران پيامبر(صلی الله علیه و آله) درآمد.

همسرش لبابه، معروف به ام الفضل از زنان بزرگ و متقدم در اسلام بود و پس از خديجه كبرى(سلام الله علیها)، نخستين زنى بود كه دين اسلام ا پذيرفت.(4)

عباس بن عبدالمطلب پس از هجرت به مدينه و پيروى از برادرزاده اش حضرت محمد(صلی الله علیه و آله)، مقامى والا يافت و پس از رحلت پيامبر(صلی الله علیه و آله) وى شيخ بنى هاشم بود و همگان با ديده احترام به وى مى نگريستند.

عباس، داراى ده پسر و سه دختر بود(5) و پسرانش مانند عبدالله، عبيدالله، فضل، قثم هم در زمان رسول خدا(صلی الله علیه و آله) و هم در زمان خلافت امام على(علیه السلام) و خلافت امام حسن مجتبى(علیه السلام) نقش مهمى بر عهده داشتند. به ويژه عبدالله بن عباس در خلافت اميرمؤمنان(علیه السلام) نقش مؤثر و سازنده اى بر عهده داشت و هميشه مورد مشور امام على(علیه السلام) قرار مى گرفت.

به هر روى، عباس بن عبدالمطلب، عمرى دراز يافت و پس از رحلت پيامبر(صلی الله علیه و آله)، خلافت سه خليفه نخستين، يعنى: ابوبكر، عمر بن خطاب و عثمان بن عفان را درك كرد و سرانجام در 88 سالگى، در عصر خلافت عثمان بن عفان در مدينه وفات يافت و در قبرستان بقيع، در مقبره بنى هاشم به خاك سپرده شد.(6)

گفتنى است كه سلسله بنى عباس كه از سال 132 تا 656 قمرى بر عالم اسلام خلافت و حكومت نمودند، همگى از نسل عبدالله بن عباس بودند و چون معروفترين و بزرگترين شخصيت نياكان آن ها، پس از اسلام، عباس بن عبدالمطلب بود، به بنى عباس و يا عباسيان شهرت يافتند.

1- تاريخ مدينه دمشق (ابن عساكر)، ج 62، ص 379

2- منتهى الآمال (شيخ عباس قمى)، ج 1، ص 110

3- المغازى (واقدى)، ج 1، ص 70؛ تاريخ مدينه دمشق، ج 62، ص 379

4- منتهى الآمال، ج 1، ص 110

5- همان

6- تاريخ مدينه دمشق، ج62، ص 379؛ وقايع الايام (شيخ عباس قمى)، ص 301