وفات عباس بن عبدالمطلب ۱۴ رجب

ابوالفضل عباس، فرزند عبدالمطلب، عموى پیامبراکرم(صلی الله علیه و آله)، سه سال پیش از عام الفیل در مکه معظمه دیده به جهان گشود.(۱) مادرش “نُتیله” همسر عبدالمطلب بود.(۲)

وى سه سال، به روایتى چهار سال و به روایتى دو سال(۳)، از پیامبراکرم(صلی الله علیه و آله) بزرگتر بود. مقام سقایت (آب رسانى) حاجیان مکه با وى بود و او در جنگ بدر مسلمان شد و در زمره مسلمانان و یاران پیامبر(صلی الله علیه و آله) درآمد.

همسرش لبابه، معروف به ام الفضل از زنان بزرگ و متقدم در اسلام بود و پس از خدیجه کبرى(سلام الله علیها)، نخستین زنى بود که دین اسلام ا پذیرفت.(۴)

عباس بن عبدالمطلب پس از هجرت به مدینه و پیروى از برادرزاده اش حضرت محمد(صلی الله علیه و آله)، مقامى والا یافت و پس از رحلت پیامبر(صلی الله علیه و آله) وى شیخ بنى هاشم بود و همگان با دیده احترام به وى مى نگریستند.

عباس، داراى ده پسر و سه دختر بود(۵) و پسرانش مانند عبدالله، عبیدالله، فضل، قثم هم در زمان رسول خدا(صلی الله علیه و آله) و هم در زمان خلافت امام على(علیه السلام) و خلافت امام حسن مجتبى(علیه السلام) نقش مهمى بر عهده داشتند. به ویژه عبدالله بن عباس در خلافت امیرمؤمنان(علیه السلام) نقش مؤثر و سازنده اى بر عهده داشت و همیشه مورد مشور امام على(علیه السلام) قرار مى گرفت.

به هر روى، عباس بن عبدالمطلب، عمرى دراز یافت و پس از رحلت پیامبر(صلی الله علیه و آله)، خلافت سه خلیفه نخستین، یعنى: ابوبکر، عمر بن خطاب و عثمان بن عفان را درک کرد و سرانجام در ۸۸ سالگى، در عصر خلافت عثمان بن عفان در مدینه وفات یافت و در قبرستان بقیع، در مقبره بنى هاشم به خاک سپرده شد.(۶)

گفتنى است که سلسله بنى عباس که از سال ۱۳۲ تا ۶۵۶ قمرى بر عالم اسلام خلافت و حکومت نمودند، همگى از نسل عبدالله بن عباس بودند و چون معروفترین و بزرگترین شخصیت نیاکان آن ها، پس از اسلام، عباس بن عبدالمطلب بود، به بنى عباس و یا عباسیان شهرت یافتند.

۱- تاریخ مدینه دمشق (ابن عساکر)، ج ۶۲، ص ۳۷۹

۲- منتهى الآمال (شیخ عباس قمى)، ج ۱، ص ۱۱۰

۳- المغازى (واقدى)، ج ۱، ص ۷۰؛ تاریخ مدینه دمشق، ج ۶۲، ص ۳۷۹

۴- منتهى الآمال، ج ۱، ص ۱۱۰

۵- همان

۶- تاریخ مدینه دمشق، ج۶۲، ص ۳۷۹؛ وقایع الایام (شیخ عباس قمى)، ص ۳۰۱