وفات اُم سلمه (س) 10 محرم

اُم سلمه در سال چهارم هجرى قمرى با پيامبر(صلى الله عليه وآله) ازدوج نمود و در دهم محرم سال 62 يا 63 هجرى قمرى از دنيا رحلت فرمود. نام او هند، پدرش ابى اُميه، و مادرش عاتکه دختر عبدالمطلب بود.

اُم سلمه فضايلى دارد که او را از ديگر همسران پيامبر(صلى الله عليه وآله) به جز خديجه کبرى(عليها السلام) متمايز کرده است: بارها عايشه را در پيروى از على بن ابيطالب(عليه السلام) نصيحت مى کرد ولى او نمى پذيرفت ـ حديث «نحن معاشر الانبياء لانورِّث…» را که ابوبکر آن را به دروغ به رسول خدا(صلى الله عليه وآله) نسبت داد بود تکذيب کرد ـ هنگامى که اميرالمؤمنين(عليه السلام) براى جنگ جمل حرکت کردند، ام سلمه پسرش عمر بن ابى سلمه را براى يارى آن حضرت فرستاد و به آن حضرت پيغام داد: که «اگر پيامبر(عليه السلام) همسرانش را به ملازمت خانه ها امر نفرموده بود، مى آمدم و در نصرت و يارى شما کوتاهى نمى کردم» ـ هنگام حرکت امام حسين(عليه السلام) از مدينه به مکه اُم سلمه آمد و خبر شهادت آن حضرت را که از پيامبر(صلى الله عليه وآله) شنيده بود با اندوهى فراوان بازگو کرد. امام حسين(عليه السلام) محل شهادت و موضع دفن خود اصحابش و… را به معجره به او نشان دادند. سپس مقدارى از خاک آن بقعه طيبه را به اُم سلمه دادند، آن خاک نزد ام سلمه بود تا روز عاشورا که پيامبر(صلى الله عليه وآله) را با حالتى ناراحت در خواب ديد، عرض کرد: يا رسول اللّه، اين چه حالتى است که در شما مى نگرم؟

فرمودند، «اى ام سلمه، حسين مرا کشتند…»، و قتى از خواب بيدار شد، ديد خاکى که به او داده بودند به خون تبديل شده است. و غيره فضايلى که براى اُم سلمه بيان شده است.(1)

پي نوشت:
1-تقويم شيعه، صفحه 25.