وفات ابراهيم پسر حضرت محمد(ص) 18 رجب

سال هشتم قمرى

پيامبراكرم(صلی الله علیه و آله و سلم) داراى دو پسر به نام هاى: عبدالله و قاسم، معروف به طيب و طاهر و چهار دختر به نام هاى:

زينب، رقيه، ام كلثوم و حضرت فاطمه زهرا(سلام الله علیها) بود، كه همگى از خديجه كبرى(سلام الله علیها) بودند و در مكه معظمه ديده به جهان گشوده بودند.(1)

از همسران ديگر، فرزندى نداشت مگر از ماريه قبطيه.

مقوقس پادشاه مصر در سال هفتم قمرى به همراه پاسخ نامه پيامبر(صلی الله علیه و آله و سلم)، كنيزى به نام “ماريه” را براى آن حضرت ارسال نمود.

اين كنيز كه به همسرى پيامبراكرم(صلی الله علیه و آله و سلم) افتخار يافت، در سال هشتم قمرى، فرزندى پسر براى آن حضرت به ارمغان آورد.(2)

پيامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) نام مولود خويش را ابراهيم گذاشت و وى را بسيار دوست مى داشت. اما اين كودك خردسال و محبوب پيامبر(صلی الله علیه و آله و سلم)، عمر چندانى نكرد و در كمتر از دو سالگى وفات يافت. وى به مدت يك سال و ده ماه و هشت روز و به روايتى ديگر، يكسال و شش ماه و چند روز زندگى كرد و سپس بيمار شد و در همان بيمارى، در 18 رجب سال دهم قمرى بدرود حيات گفت.

پيامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) در مرگ وى، بسيار اندوهگين شد. از امام جعفرصادق(ع) روايت شد: هنگامى كه ابراهيم رحلت كرد، اشك از ديدگان پيامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) جارى شد و در آن حال فرمود: ديده مى گريد و دل اندوهناك است، ولى چيزى كه باعث خشم پروردگار گردد، نمى گوييم. سپس به فرزندش ابراهيم فرمود: اى ابراهيم! در مرگ تو ما اندوهگين هستيم.(3)

برخى از صحابه پيامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) كه شاهد حالت اندوه و گريه رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) بودند، تعجب كرده و زبان به اعتراض گشودند و به آن حضرت عرض كردند: شما ما را از گريه بر مردگان نهى مى نموديد، اكنون چگونه در سوگ فرزند خود اشك مى ريزيد؟

پيامبراكرم(صلی الله علیه و آله و سلم) در پاسخ آنان فرمود: من هرگز نگفته ام كه در مرگ عزيزان خود گريه نكنيد، زيرا اين احساسات نشانه دلسوزى و مهربانى و ترحم است و شخصى كه دلش بر حال ديگران نسوزد، مورد رحمت الهى قرار نمى گيرد. من گفته ام كه در مرگ عزيزان، شيون نكنيد و سخنان كفرآميز و يا سخنانى كه بوى اعتراض مى دهد نگوييد و از شدت اندوه، لباس هاى خود را پاره ننماييد.(4)

اميرمؤمنان على بن ابى طالب(ع) به دستور رسول اكرم(صلی الله علیه و آله و سلم)، بدن ابراهيم را غسل داد و كفن نمود. آن گاه گروهى از اصحاب پيامبر(صلی الله علیه و آله و سلم)، جنازه ابراهيم را تشييع كرده و در قبرستان بقيع به خاك سپردند.(5)

1- زندگانى چهاره معصوم(ع) (ترجمه اعلام الورىعلامه طبرسى)، ص 211

2- همان، ص 220 و فرازهايى از تاريخ پيامبراسلام(صلی الله علیه و آله و سلم) (جعفر سبحانى)، ص 492

3- منتهى الآمال (شيخ عباس قمى)، ج1، ص 109؛ وقايع الايام (شيخ عباس قمى)، ص 314

4- فرازهايى از تاريخ اسلام، ص 492

5.همان