وصول سر مقدس زيد بن على(ع) به مصر10 جمادى الثانيه

سال 122 هجرى قمرى

همان طورى كه در روز سوم صفر بيان كرديم، زيد بن على بن الحسين(علیه السلام)، كه يكى از علويان مبارز و از آمران به معروف و ناهيان از منكر بود، در عصر هشام بن عبدالملك (دهمين خليفه اموى) در كوفه بر ضد خلافت و حكومت جائرانه بنى اميه قيام كرد و در نبرد با سپاهيان خليفه به شهادت رسيد.

با اين كه ياران و فرزندانش، بدن مطهر وى را مخفيانه در تاريكى شب دفن نمودند، با اين حال يوسف بن عمر، عامل هشام در عراق، قبرش را يافت و بدنش را از قبر بيرون آورد. آن گاه سرش را از بدن جدا و به شام فرستاد و بدنش را در محله كناسه كوفه به دار آويخت.(1)

پس از شهادت زيد، دشمنى هاى هشام نسبت به آل على بن ابى طالب(علیه السلام) زيادتر شد و اين خليفه نابكار، فشارهاى سنگينى بر آنان وارد نمود.

هشام بن عبدالملك، پس از دريافت سر زيد و نصب آن در شام، دستور داد آن را به مدينه بفرستند.

حاكم مدينه به مدت هفت روز آن را در مسجد النبى(ص) آويخت و اهالى اين شهر را به ديدن آن و شنيدن خطبه هاى سخنرانان حكومتى كه بر ضد اهل بيت(علیه السلام) سخن پراكنى مى كردند، مجبور نمود. آن گاه، اين سر مطهر را به دستور هشام به مصر فرستاد.

ابوحكم بن ابى ابيض قيسى كه حامل سر زيد بود، در روز دهم جمادى الآخر، سال 122 قمرى، آن را وارد مصر گردانيد و اهالى اين منطقه را براى ديدار از سر مقدس زيد و ترساندن مخالفان حكومت، تحت فشار قرار داد.

هم اكنون در حد فاصل قاهره و بركه قارون، در نزديكى مسجد ابن طولون، زيارتگاهى است، كه گفته مى شود سر زيد در آن مدفون است.(2)

1- نك: تاريخ الطبرى، ج5، ص 503؛ الفتوح (ابن اعثم كوفى)، ج8، ص 122؛ تاريخ دمشق (ابن عساكر)، ج19، ص 456 و 476.

2- الكُنى و الألقاب (شيخ عباس قمى)، ج1، ص 231