نماز پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله)

«سيّد بن طاووس» به سند معتبر از امام رضا(عليه السلام) روايت كرده است كه از آن حضرت سؤال كردند از نماز جعفر طيّار(رحمه الله)؛ امام(عليه السلام)فرمود: چرا از نماز رسول خدا(صلى الله عليه وآله) غافل هستى؟!

آن مرد عرض كرد: آن نماز را به من تعليم فرما. حضرت فرمود:

نماز پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله) دو ركعت است كه در هر ركعت يك مرتبه سوره «حمد» و پانزده مرتبه سوره «قدر» (انّا انزلناه) را مى خوانى؛ همچنين در ركوع – پس از ذكر ركوع – و همچنين پس از سر برداشتن از ركوع – آنگاه كه ايستاده اى – و در سجده اوّل – پس از ذكر سجده – و همچنين پس از سر برداشتن از سجده – آنگاه كه نشسته اى – و در سجده دوم – پس از ذكر سجده – و همچنين پس از سر برداشتن از سجده نيز در هر يك از اين موارد، پانزده مرتبه سوره «قدر» را مى خوانى. پس از اتمام نماز، خداوند گناهانت را مى آمرزد و حاجتت را روا مى سازد، و آنگاه اين دعا را مى خوانى:

لا اِلـهَ اِلاَّ اللهُ، رَبُّنا وَ رَبُّ آبآئِنَا الأَوَّلينَ، لا اِلـهَ اِلاَّ اللهُ، اِلهاً واحِداً

معبودى نيست جز خدا پروردگار ما و پروردگار پدران پيشين ما معبودى نيست جز خدا معبود يگانه

وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ، لا اِلهَ اِلاَّ اللهُ، لا نَعْبُدُ اِلاَّ اِيّاهُ، مُخْلِصينَ لَهُ الدِّينَ وَ لَوْ

و ما تسليم اوييم معبودى نيست جز خدا و نپرستيم جز او را و دينمان خالص براى اوست اگرچه

كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ، لااِلـهَ اِلاَّ اللهُ، وَحْدَهُ وَحْدَهُ ]وَحْدَهُ[، اَنْجَزَ وَعْدَهُ، وَ نَصَرَ

ناخوش دارند مشركان معبودى نيست جز خداى يگانه يكتاى يكتا كه به وعده اش وفا كرد و بنده اش را

عَبْدَهُ، وَ اَعَزَّ جُنْدَهُ، وَ هَزَمَ الأَحْزابَ وَحْدَهُ، فَلَهُ الْمُلْكُ وَ لَهُ الْحَمْدُ، وَ هُوَ

يارى نمود و سپاه خويش را عزيز گردانيد و احزاب (دشمن) را به تنهايى منهزم ساخت پس سلطنت خاص اوست و ستايش از آن اوست

عَلى كُلِّ شَىْء قَديرٌ، اَللّـهُمَّ اَنْتَ نُورُ السَّمواتِ وَ الاَْرْضِ وَ مَنْ فيهِنَّ،

و اوست بر هر كارى توانا خدايا تويى روشنى بخش آسمانها و زمين و آنچه در آنهاست

فَلَكَ الْحَمْدُ، وَ اَنْتَ قَيّامُ السَّمواتِ وَ الاَْرْضِ وَ مَنْ فيهِنَّ، فَلَكَ الْحَمْدُ،

پس ستايش خاص توست و تويى برپا دارنده آسمانها و زمين و آنچه در آنهاست پس (باز هم) ستايش خاص توست

وَاَنْتَ الْحَقُّ وَوَعْدُكَ الْحَقُّ،فَقَوْلُكَ حَقٌّ،وَاِنْجازُكَ حَقٌّ،وَالْجَنَّةُ حَقٌّ،وَالنّارُ

و تو خود حقى و وعده ات حق است پس گفتارت حق است و وفاى تو حق است و بهشت حق است و دوزخ

حَقٌّ، اَللّهُمَّ لَكَ اَسْلَمْتُ، وَ بِكَ آمَنْتُ، وَ عَلَيْكَ تَوَكَّلْتُ، وَ بِكَ خاصَمْتُ،

حق است خدايا در برابرت تسليمم و به تو ايمان دارم و بر تو توكل كنم و به اميد تو با خصم روبه رو شوم

وَاِلَيْكَ حاكَمْتُ، يا رَبِّ يا رَبِّ يا ربِّ، اِغْفِرْ لى ما قَدَّمْتُ وَمااَخَّرْتُ،

و به سوى تو قضاوت را آورم پروردگارا پروردگارا پروردگارا بيامرز برايم گناهانى كه از پيش كردم و از اين پس كنم

وَ مااَسْرَرْتُ وَاَعْلَنْتُ، اَنْتَ اِلـهى لا اِلـهَ اِلاَّ اَنْتَ، صَلِّ عَلى مُحَمَّد

و آنچه در پنهان كردم و آنچه آشكار كردم تو معبود منى خدايى جز تو نيست درود فرست بر محمّد

وَ آلِ مُحَمَّد، وَ اغْفِرْ لى وَارْحَمْنى، وَ تُبْ عَلَىَّ اِنَّكَ اَنْتَ التَّوابُ الرَّحيمُ.(1)

و آلش و بيامرز مرا و به من رحم كن و توبه ام بپذير كه براستى تويى توبه پذير مهربان.

«علاّمه مجلسى» پس از ذكر اين نماز مى گويد: اين نماز از نمازهاى مشهور است كه علماى شيعه در كتب خود روايت كرده اند.(2)

  1. جمال الاسبوع، صفحه 246.
    2.
    بحارالانوار، جلد 88، صفحه 169، حديث 1.