نماز جعفر طیار

و از جمله نمازها نماز حضرت جعفر علیه السلام که اکسیر اعظم و کبریت احمر است و به سندهاى بسیار معتبره با فضیلت بسیار که عمده آمرزش گناهان عظیمه است وارد شده و افضل اوقات آن صدر نهار جمعه است و آن چهار رکعت است به دو تشهد و دو سلام در رکعت اول بعد از سوره حمد إذا زلزلت مى‏خواند و در رکعت دوم سوره و العادیات و در رکعت سوم إذا جاء نصر الله و در رکعت چهارم قل هو الله أحد و در هر رکعت بعد از فراغ از قرائت پانزده مرتبه مى‏گوید:«سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَ اللَّهُ أَکْبَرُ»

و در رکوع همین تسبیحات را ده مرتبه مى‏گوید و چون سر از رکوع بر مى‏دارد ده مرتبه و در سجده اول ده مرتبه و بعد از سر برداشتن ده مرتبه و در سجده دوم ده مرتبه و بعد از سر برداشتن پیش از آنکه برخیزد ده مرتبه در هر چهار رکعت چنین مى‏کند که مجموع سیصد مرتبه شود.[۱]

شیخ کلینی از ابو سعید مدائنی روایت کرده که حضرت صادق علیه السلام به من فرمود آیا تعلیم نکنم ترا چیزى که بگویى آن را در نماز جعفر گفتم بلى تعلیم فرما فرمود چون در سجده آخر چهار رکعت نماز رسیدى و از تسبیحات فارغ شدى بگو:

سُبْحَانَ مَنْ لَبِسَ الْعِزَّ وَ الْوَقَارَ

 منزه است خدایى که لباس عزت و وقار در بر اوست

سُبْحَانَ مَنْ تَعَطَّفَ بِالْمَجْدِ وَ تَکَرَّمَ بِهِ‏

 منزه است خدایى که به بزرگى خود بر ما کرم و احسان مى‏فرماید

سُبْحَانَ مَنْ لاَ یَنْبَغِی التَّسْبِیحُ إِلاَّ لَهُ‏

 منزه است خدایى که تسبیح روا نیست مگر براى او

سُبْحَانَ مَنْ أَحْصَى کُلَّ شَیْ‏ءٍ عِلْمُهُ‏

 منزه است خدایى که علمش به هر چیز محیط است

سُبْحَانَ ذِی الْمَنِّ وَ النِّعَمِ سُبْحَانَ ذِی الْقُدْرَهِ وَ الْکَرَمِ‏

 منزه است خداى صاحب نعمت و منت منزه است خداى صاحب قدرت و مکرمت

اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ بِمَعَاقِدِ الْعِزِّ مِنْ عَرْشِکَ وَ مُنْتَهَى الرَّحْمَهِ مِنْ کِتَابِکَ‏

 خدایا از تو درخواست میکنم به عهدهاى عزت عرش تو (که اسرار علم توست) و منتهاى رحمت کتاب تو (که حقایق توحید و معرفت است)

وَ اسْمِکَ الْأَعْظَمِ وَ کَلِمَاتِکَ التَّامَّهِ الَّتِی تَمَّتْ صِدْقاً وَ عَدْلاً

 و به اسم اعظم تو و به کلمات تام و کامل تو (که انبیاء و اولیاء تواند) که از جهت صدق و راستى و عدالت به حد کمال رسید

صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَیْتِهِ وَ افْعَلْ بِی کَذَا وَ کَذَا

 که بر محمد (ص) و آل محمد (ع) درود فرستى و حاجتهاى مرا برآورى.

بجاى این کلمه حاجات خود را بخواهد شیخ و سید از مفضل بن عمر روایت کرده‏اند که گفت دیدم روزى حضرت امام جعفر صادق علیه السلام را که نماز جعفر بجا آوردند پس دستها را بلند کردند و این دعا خواندند

یَا رَبِّ یَا رَبِ‏

* * *

به قدرى که یک نفس وفا کند

یَا رَبَّاهْ یَا رَبَّاهْ‏

* * *

به قدر یک نفس‏

رَبِّ رَبِ‏

* * *

باز به قدر یک نفس‏

یَا اللَّهُ یَا اللَّهُ‏

* * *

باز به قدر یک نفس‏

یَا حَیُّ یَا حَیُ‏

* * *

به قدر یک نفس‏

یَا رَحِیمُ یَا رَحِیمُ‏

* * *

باز به قدر یک نفس‏

یَا رَحْمَانُ یَا رَحْمَانُ‏

* * *

هفت مرتبه‏

یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ‏

* * *

هفت مرتبه‏

پس خواندند

اللَّهُمَّ إِنِّی أَفْتَتِحُ الْقَوْلَ بِحَمْدِکَ وَ أَنْطِقُ بِالثَّنَاءِ عَلَیْکَ وَ أُمَجِّدُکَ وَ لاَ غَایَهَ لِمَدْحِکَ‏

 خدایا من به حسن ستایش تو افتتاح سخن مى‏کنم و زبان به ثناى تو مى‏گشایم و مجد و بزرگوارى تو را مدح مى‏گویم در صورتى که مدح و ثناى تو را حد و نهایت نیست

وَ أُثْنِی عَلَیْکَ وَ مَنْ یَبْلُغُ غَایَهَ ثَنَائِکَ وَ أَمَدَ مَجْدِکَ وَ أَنَّى لِخَلِیقَتِکَ کُنْهُ مَعْرِفَهِ مَجْدِکَ‏

 و کیست که به منتهاى مجد و ثناى تو تواند رسید و مخلوق تو را کجا یاراى آنکه به کنه معرفت و مجد و بزرگى تو رسد

وَ أَیَّ زَمَنٍ لَمْ تَکُنْ مَمْدُوحاً بِفَضْلِکَ مَوْصُوفاً بِمَجْدِکَ عَوَّاداً عَلَى الْمُذْنِبِینَ بِحِلْمِکَ‏

 چه زمانى بوده که تو ممدوح به فضل و احسان موصوف به مجد و کرامت نبوده‏اى تو بر گنهکاران به حلم و بردبارى بسیار احسان کنى

تَخَلَّفَ سُکَّانُ أَرْضِکَ عَنْ طَاعَتِکَ فَکُنْتَ عَلَیْهِمْ عَطُوفاً بِجُودِکَ جَوَاداً بِفَضْلِکَ عَوَّاداً بِکَرَمِکَ‏

 و هر چه ساکنان زمین از اطاعتت سرپیچى کنند باز تو بر آنها از لطف مهربان خواهى بود و به فضل و احسان بخشش خواهى کرد و به کرم عطا خواهى فرمود

یَا لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ الْمَنَّانُ ذُو الْجَلاَلِ وَ الْإِکْرَامِ‏

 اى که به جز تو خدایى نیست که نعمت بخشنده و صاحب جلال و کرامتى.

پس حضرت فرمود که اى مفضل هر گاه تو را حاجت ضرورى بوده باشد نماز جعفر را بکن و این دعا را بخوان و حوائج خود را از خدا طلب کن که برآورده مى‏شود ان شاء الله تعالى‏[۲]

[۱] . مفاتیح الجنان، ص ۴۶

[۲] . همان.