نزول آيه اى در شأن امام على بن ابيطالب (ع) 1 ربيع الاول

 سال اوّل هجرى قمرى

خداوند متعال براى تحسين و تقدير از كاركرد اميرمؤمنان، على بن ابى طالب (ع) كه در شب هجرت پيامبر اكرم(ص) خطر را به جان خويش خريد و براى فريب مشركان قريش در بستر پيامبر(ص) آرميد، تا آن حضرت به راحتى از خانه خود و از شهر مكه بگريزد، آيه اى بر پيامبرش نازل كرد و جان نثارى، فداكارى، تعهّد و ايمان حضرت على (ع) را ستود.

خداوند متعال در اين آيه مباركه فرمود: وَ مِنَ النّاسِ مَنْ يَشْرى نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللّهِ، وَ اللّهُ رَئوُفٌ بِالْعِباد. (1)

يعنى: برخى از مردم )با ايمان و فداكار همچون على (ع) در ليلة المبيت، به هنگام خفتن در جايگاه پيامبر (ص) جان خود را در برابر خشنودى خدا مى فروشند و خداوند نسبت به بندگانش مهربان است.

تمامى مفسران شيعه و اكثر مفسران اهل سنت، معتقدند كه شأن نزول اين آيه، فداكارى حضرت على (ع) در ليلة المبيت و در بيان فضيلت و مقام آن حضرت است.

صاحب تفسير شريف ” مجمع البيان ” گفت: اين آيه در ميان راه مكه و مدينه، به هنگام هجرت پيامبر(ص) بر آن حضرت نازل گرديد.(2)

هم چنين اين مفسر گرانقدر روايت كرد: هنگامى كه حضرت على (ع) در بستر پيامبر (ص) خوابيد تا پيامبر(ص) از دسيسه مشركان بگريزد، جبرئيل در بالاى سر حضرت على (ع) و ميكائيل در پايين پاهايش قرار گرفته ( و او را محافظت مى نمودند ) و جبرئيل به آن حضرت، مى گفت: آفرين و خوشا به افرادى مانند تو، اى پسر ابى طالب كه خداوند متعال در ميان فرشتگانش به تو مباهات مى كند و به تو مى نازد. (3)

  1. سوره بقره (2)، آيه 207
  2. مجمع البيان فى تفسير القرآن، ج 1-2، ص 535؛ تفسير نمونه، ج 2، ص 47
  3. مجمع البيان فى تفسير القرآن، ج 1-2، ص 535؛ تفسير نمونه، ج 2، ص 46؛ تاريخ اليعقوبى، ج 1، ص 358