میلاد مسعود امام موسى کاظم (ع)۷ صفر

سال ۱۲۸ هجرى قمرى

امام موسى کاظم(علیه السلام) در هفتم صفر سال ۱۲۸ هجرى قمرى در أبوا (محلى میان مکه و مدینه) دیده به جهان گشود و با نور خود جهان هستى را روشن کرد.

پدرش امام جعفرصادق(علیه السلام) امام ششم شیعیان، و مادرش حمیده بربریه، معروف به حمیده مصفاه است.

امام موسى بن جعفر(علیه السلام) ملقب به کاظم، صابر، صالح، امین و عبدصالح است و کنیه شریف او، ابوابراهیم، ابوالحسن و ابوعلى است که در میان محدثان به ابوالحسن اوّل معروف است.(۱)

امام کاظم(علیه السلام) در مکتب علمى و معنوى پدرش امام جعفر صادق(علیه السلام) پرورش یافت و در میان علویان که نخبگان امت اسلام و پاک ترین ریشه هاى انسانى بودند، به بزرگى و شرافت نایل آمد.

به طورى که پس از شهادت پدرش امام جعفر صادق(علیه السلام) در شوال ۱۴۸ قمرى، به مقام عظماى ولایت و امامت رسید و اکثر یاران و اصحاب پدرش به امامتش اقرار و اعتراف کردند.

امام کاظم(علیه السلام) در عصر حکومت مروان بن محمد اموى (معروف به مروان حمار) که آخرین خلیفه امویان بود، به دنیا آمد و در مدت عمر شریف خویش، علاوه بر حکومت مروان بن محمد اموى، حکومت ستم گرانه پنج تن از عباسیان (یعنى: سفاح، منصور، مهدى، هادى و هارون) را تحمل کرد.

آن حضرت چند بار در عصر مهدى، هادى و هارون از مدینه به بغداد فراخوانده شد و مورد آزار و شکنجه هاى حکومتى قرارگرفت.

امام موسى کاظم(علیه السلام) در ۲۰ سالگى به امامت رسید. مدت امامت آن حضرت، ۳۵ سال بود و امامت آن حضرت مصادف بود با خلافت و حکومت هاى پى درپى منصور، مهدى، هادى و هارون الرشید.

آن حضرت جمعاً به مدت ۱۴ سال، به روایتى ۷ سال و به روایت دیگر ۴ سال از عمر شریف خود را در زندان هاى عباسیان گذرانید.

سرانجام در ۵۵ سالگى، در بیست و پنجم رجب سال ۱۸۳ قمرى در زندان سندى بن شاهک در بغداد، به دستور هارون مسموم گردید و بر أثر این مسمومیت به شهادت نایل آمد.

بدن شریف آن حضرت را پس از شهادت، از زندان بیرون آورده و در مقابر قریش در حوالى بغداد، که هم اکنون معروف به کاظمین است، دفن نمودند.(۲)

  1. بحارالانوار (علامه مجلسى)، ج۴۸، ص ۱؛ زندگانى چهارده معصوم (علیهم السلام) ( ترجمه اعلام الورى(، ص ۴۰۱ و الارشاد (شیخ مفید)، ص ۵۵۹
  2. همان