ميلاد مسعود امام محمدباقر(ع) 3 صفر

 سال 57 هجرى قمرى

امام محمدباقر(علیه السلام)، امام پنجم شيعيان بنا به روايتى در سوم صفر سال 57 در مدينه منوره ديده به جهان گشود.(1)

ولى اين تاريخ، مورد اتفاق تاريخ نگاران و سيره نويسان نيست. زيرا برخى از آنان، ميلاد با سعادت محمدباقر(علیه السلام) را اول ماه رجب سال 57 هجرى قمرى مى دانند.(2)

بيشتر مورخان گفته اند كه سال تولدش 57 قمرى بوده است. بنابراين وى چهار سال پيش از واقعه كربلا به دنيا آمد و همراه پدر بزرگوارش در اين واقعه جان سوز حضور داشت.

پدرش امام على بن الحسين(علیه السلام)، معروف به سجاد و زين العابدين، و مادرش فاطمه بنت الحسن المجتبى(علیها السلام)، معروف به امّ الحسن و امّ عبدالله مى باشند.

چون نَسَب شريف امام محمد باقر(علیه السلام)، هم از پدر و هم از مادر به امام اميرالمؤمنين(علیه السلام) و فاطمه زهرا(س) مى رسد، به ايشان علوى بين علويين و فاطمى بين فاطميين گفته مى شود.

امام محمد بن على(علیه السلام)، مكنّى به ابوجعفر و ملقب به باقرالعلم و باقرالعلوم مى باشد.

اين امام همام پس از شهادت پدر ارجمندش امام زين العابدين(علیه السلام) در سال 95 قمرى، به مقام عظماى ولايت و امامت شيعيان نايل شد و پيروان اهل بيت(علیه السلام) را در آن درياى مواج سياسى و نظامى عصر خويش و هرج ومرج هاى آخر حكومت امويان، به نيكى هدايت و رهبرى كرد. با اين كه ميان رحلت پيامبر(ص) و تولد امام محمدباقر(علیه السلام) به مدت 47 سال فاصله بود، در عين حال آن حضرت، سلام گرم و دلنشين پيامبر(ص) را از سوى جابر بن عبدالله انصارى دريافت كرد.

جابر بن عبدالله كه يكى از ياران رسول خدا(ص) و از محبان اهل بيت(علیه السلام) بود، در سنين كودكى و نوجوانى امام محمد باقر(علیه السلام)، وى را در آغوش گرفت و سلام پيامبر(ص) را به وى ابلاغ كرد.

امام محمد باقر(علیه السلام) از آغاز زندگى تا شهادت خويش با 11 تن از خلفا معاصر بود كه همه آنان، جز يكى از طايفه خبيثه بنى اميه بودند.

سرانجام اين امام همام در هفتم ذى الحجه، و به روايتى در ربيع الاول سال 114 قمرى در 57 سالگى به وسيله زهرى كه ابراهيم بن وليد بن عبدالملك، در ايام خلافت هشام بن عبدالملك، به آن حضرت خورانيده بود، به شهادت رسيد و در قبرستان بقيع، در كنار پدرش امام زين العابدين(علیه السلام) و جدّ مادرى اش امام حسن مجتبى(علیه السلام) به خاك سپرده شد.(3)

  1. بحارالأنوار (علامه مجلسى)، ج46، ص 217؛ كشف الغّمه (على بن عيسى اربلى)، ج2، ص 318 و منتهى الآمال (شيخ عباس قمى)، ج2، ص 86
  2. زندگانى چهارده معصوم ع )ترجمه اعلام الورى(، ص 368 و منتهى الآمال، ج2، ص 86
  3. نك: الارشاد (شيخ مفيد)، ص 507؛ كشف الغمه، ج2، ص 318؛ زندگانى چهارده معصوم (ترجمه اعلام الورى)، ص 368 و منتهى الآمال، ج2، ص86