معناى صفات ثبوتيه و سلبيه

 صفات خداى سبحان به صفات ثبوتيه و سلبيه تقسيم مى شود.

مقصود از اول، صفاتى است كه از كمال حكايت دارد، مثل اينكه خداوند، عالم و قادر است. و مقصود از صفات سلبيه، منزّه دانستن ذات خدا از صفاتى است كه از نياز و نقص و فقر حكايت مى كند.

به تعبير ديگر : خداوند، صفات جمال و صفات جلال دارد. صفات جمال حكايت از كمال ذات دارد و ذات خدا به آنها وصف مى شود، صفات جلال از كاستى حكايت دارد، پس از خدا نفى مى شود. با اين حساب، خداوند نه جسم است، نه جسمانى است، نه محلّ چيزى قرار مى گيرد و نه در چيزى حلول مى كند، چرا كه اين صفات، همراه با نقص و نياز است (مثل حلول در چيزى) يا مستلزم تركيب است (مثل آنكه محلّ چيزى باشد).(1)

1-سيماى عقايد شيعه، ص 65.