شیعه شناسی » اعتقادات » امام شناسی »

لزوم برترى امام از دیدگاه اهل سنّت

اشاره:

چکیده مسئله خلافت (جانشینی پیامبر صلی الله علیه و آله) بعد از ارتحال رسول الله مورد اختلاف صحابه قرار گرفت. جمعی از آنان، یعنی اهل سنّت، امامت را تابع انتخاب دانسته و آن را امری فقهی می دانند که به خود مسلمانان واگذار شده است و جمعی دیگر، یعنی شیعیان ، قائل به نص و انتصاب امامت شده و آن را از مسائل کلامی دانسته اند. و با مراجعه به روایات فریقین پى مى بریم که تأکید فراوانى بر موضوع امامت شخص برتر شده است.

الف) روایات عامه

۱ . پیامبر اکرم(صلى الله علیه وآله) فرمود:

«هر کس شخصى را بر ده نفر بگمارد در حالى که مى داند در میان آن ده نفر، برتر از او وجود دارد، خدا و رسول و آن جماعت مسلمانان را فریب داده است.»(۱)

۲ . احمد بن حنبل به سند خود از ابن عباس روایت کرده که گفت: «هرکس فردى را سرپرست جماعتى قرار دهد در حالى که مى داند در میان آنان کسى وجود دارد که بیشتر مورد رضاى خداوند است، به خدا و رسول او و مؤمنین خیانت کرده است.»(۲)

۳ . باقلانى در حدیثى از پیامبر اکرم(صلى الله علیه وآله) نقل کرده که فرمود: «افضل مردم باید امامت را بر عهده گیرد.»(۳)

ب) روایات اهل بیت(علیه السلام)

امام رضا(علیه السلام) در حدیثى طولانى مى فرماید:

« إنّ الأنبیآء و الأئمه یوفّقهم اللّه و یؤتیهم من مخزون علمه و حکمه ما لا یؤتیه غیرهم فیکون علمهم فوق کّل علم أهل زمانهم فى قوله . عزوجل .( أَ فَمَنْ یَهْدی إِلَى الْحَقِّ…)»؛(۴) «همانا پیامبران و پیشوایان را خداوند موفق مى گرداند و آنان را از علم و حکمت هاى مخزونش به مقدارى عطا مى کند که به دیگران عطا نمى کند، پس علم آنان فوق علم اهل زمانشان است. این مطلب در قول خداوند . عزّ وجلّ . ( أَ فَمَنْ یَهْدی إِلَى الْحَقِّ…) اشاره شده است….».

امام باقر(علیه السلام) فرمودند:

(جَعَلَهُمُ اللّهُ عَزَّوَجلَّ اَرکانَ الاَْرضِ أنْ تَمیدَ بِأَهْلِها وَ عُمُدَ الاِسْلامِ وَ رابِطَهً عَلى سَبیل هُداهُ….)(۵)، «خداوند عزوجل ائمه را ارکان زمین قرار داد تا اینکه مردم دچار اظطراب نباشند و آنها را ستونهاى اسلام و وسیله هدایت مردم به راه خویش قرار داد که هیچ هدایت شده اى بدون هدایت آنها هدایت نمى شود».(۶)

پی نوشت:

۱ . کنز العمال، ج ۶، ص ۱۹، ح ۱۴۶۵۳٫

۲ . مسنداحمد، ج ۱، ص ۱۶۵٫

۳ . نصوص الفکر السیاسى، ص ۵۴٫

۴ . عیون اخبار الرضا(علیه السلام)، ج ۱، ص ۱۷۴، باب ۲۰٫

۵ . کافى، ج ۱، ص ۱۹۷٫

۶ . على اصغر رضوانى، امام شناسى و پاسخ به شبهات (۱)، ص ۱۳۳٫