لب های شیعه جایگاه ذکر خدا

 انسان در زندگی با لب و دهان سخنانی و اصواتی  به وجود می آورد. ممکن است برای ایجاد بدترین سخنان از لبهایش استفاده کند و لی بهترین چیزی که می توان از لب و  دهن برای آن استفاده شود ذکر خداوند است. خداوند در قرآن کریم می فرماید: «الَّذینَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُ‏ قُلُوبُهُمْ بِذِکْرِ اللَّهِ أَلا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُ‏ الْقُلُوبُ»[۱] با ذکر و یاد خداوند قلبها مطمئن می شوند و هیچ اضطراب و ترسی در آن راه پیدا نمی کند. از این رو یکی از ویژگی های شیعه این است که با لب و دهن ذکر خدا را انجام بدهد. امام علی علی علیه السلام در ضمن خصوصیات دیگر شیعه به این امر اشاره فرموده است:

عَنْ أمِیر الْمؤمِنِینَ عَلَیْهِ السَّلامُ  قال: «یا نَوْفُ! أتَدْرِی یا نَوْفٌ مَنْ شِیعَتِی؟ قالَ: لا واللهِ ، قالَ: شِیعَتِی الذُّبَّلُ الشِّفاهُ، الْخُمَّضُ الْبُطُونِ، الَّذینَ تُعْرَفُ الرُّهبانِیَّه فِی وُجُوهِهِمْ رُهْبانُ الَّیْلِ و اُسْدٌ بِالنَّهارِ».[۲] امیر المؤمنین علیه السلام به نوف بکالی فرمود: ای نوف! آیا می دانی که شیعه من کیست؟ نوف گفت: خیر، امام فرمود: لب های شیعه من گواه بر ذکر و یاد خدای اوست، شکم وی گواه پرهیز از شکم پرستی است و نیز عدم وابستگی به دنیا را سیمای آنان گواهی می دهد، آنان عابدان شب زنده دار و شیر مردان روزاند.

[۱] .رعد، ۲۸

[۲] . بحارالانوار، ج۷۸، ص۹۵.