شیعه شناسی » اخلاق و عرفان » عوامل رشد »

فصلى در بیان فضیلت کربلا و تربت‏

امام صادق (علیه السّلام) فرموده است، محل مرقد امام حسین (علیه السّلام) از روزى که در آن دفن شده است، روضه‏یى از روضه‏هاى بهشت است و از آنجا اعمال زائران آن حضرت به آسمان برده مى‏شود و هیچ فرشته‏یى در آسمان و زمین نیست مگر اینکه از خداوند زیارت مرقد امام حسین را مسألت مى‏کند، گروهى فرود مى‏آیند و گروهى به آسمان بازمى‏گردند[۱].

همان حضرت فرموده‏اند: مرقد امام حسین بیست ذراع در بیست ذراع در بیست ذراع، روضه‏یى از روضه‏هاى بهشت است‏[۲].

امام باقر (علیه السّلام) فرموده است، خداوند کربلا را بیست و چهار هزار سال پیش از آنکه کعبه را بیافریند، آفریده است و آن را پاکیزه فرمود و بر آن برکت افزوده است و پیش از آنکه خداوند خلق را بیافریند، آن را قرار داده است و همواره چنین خواهد بود و خداوند آن را در بهشت هم بهترین زمین‏ها قرار داده است‏[۳].

همان حضرت فرموده است، نماز واجب کنار مرقد امام حسین معادل با حج، و نماز مستحبى معادل با عمره است‏[۴].

و فرموده است، در خاک مرقد امام حسین (علیه السّلام) شفاى هر درد است و آن داروى بزرگ است‏[۵].

باز همان حضرت فرموده است، کام نوزادان خود را با تربت امام حسین (علیه السّلام) بردارید که امان از هر درد است‏[۶].

و فرموده است تربت مرقد امام حسین (علیه السّلام) از کنار مرقد تا هفتاد ذراع است‏[۷].

امام کاظم (علیه السّلام) فرموده است، شیعیان ما از چهار چیز بى‏نیاز نیستند، حصیرى که بر آن نماز بگزارند و انگشترى که در دست کنند و مسواکى که با آن مسواک کنند و تسبیح از تربت سید الشهداء (علیه السّلام) که داراى سى و سه دانه باشد، هر گاه با آن ذکر بگویند خداوند برایشان در قبال هر دانه آن چهار حسنه مى‏نویسد و هر گاه بدون اینکه ذکر بگویند، با آن تسبیح بازى کنند، خداوند براى آنان بیست حسنه مرقوم مى‏دارد[۸].

 

[۱] . به نقل از کتابهاى مختلف در بحار الانوار، ص ۱۱۰، ج ۱۰۱، آمده است. م.

[۲] . به نقل از تهذیب طوسى، ص ۷۲، ج ۶، و منابع دیگر در صفحه ۱۱۱ همان کتاب آمده است. م.

[۳] . به نقل از کامل الزیارات با اندکى افزونى در آخر روایت و از منابع دیگر در همان جلد بحار الانوار، ص ۱۰۷، آمده است. م.

[۴] . کامل الزیارات، ص ۲۵۱٫ م.

[۵] . همان کتاب، ص ۲۷۵٫ م.

[۶] . همان کتاب، ص ۲۷۸٫ م.

[۷] . همان کتاب، ص ۲۷۹٫ م.

[۸] . تهذیب الاحکام، شیخ طوسى، ص ۷۵، ج ۶٫ م.