غذاى حرام مانع استجابت دعا‏

 غذاى حرام، يكى از مؤثّرترين عواملى است كه مانع قبولى عبادات و استجابت دعا می‌شود. سفارش به كسب روزى حلال و پرهيز از غذاى حرام، در كلام گهربار اهل‏بيت عليهم السلام ظهور برجسته‌اى دارد و آن ذوات مقدّس براى اين موضوع اهميت ويژه‌اى قائل بوده‌اند. از اهل بیت معصومین نقل شده که «أَطِبْ كَسْبَكَ تُسْتَجَبْ دَعْوَتُكَ فَإِنَّ الرَّجُلَ يَرْفَعُ اللُّقْمَةَ إِلَي فِيهِ حَرَاماً فَمَا تُسْتَجَابُ لَهُ أَرْبَعِينَ يَوْماً».[1] یعنی کسبت را پاک گردان تا دعایت مستجاب شود همانا کسی که لقه حرام وارد دهنش می کند تا چهل روز دعایش مستجاب نمی شود.

فقهاى وارسته و علماى گرانقدر نيز همواره مراقب حليت غذاى خود و خانواده و اطرافيان خود بوده ‏اند. نقل مى ‏كنند مرحوم آيت الله العظمى سيد محمد باقر درچه اى (رحمه الله) كه از مفاخر اصفهان به شمار می‌رفت، با اصرار فراوان دعوت به يك ميهمانى را مى ‏پذيرد. بعد از صرف غذا، صاحب منزل قباله‏ اى نزد آيت الله العظمى درچه‌اى (رحمه الله) مى ‏آورد كه وى امضاء يا تأييد نمايد. مرحوم آيت الله درچه‌اى (رحمه الله) درمى‏ يابد كه غذايى كه خورده است شبهۀ رشوه داشته است. بنابراين مثل انسان مار گزيده به خود مى‌لرزد و رنگ او تغيير مى‌كند و به صاحب منزل مى‌گويد: من با تو چه كرده بودم كه اين زهرمار را به خورد من دادى؟ بعد هم از جلسه خارج مى ‏شود و غذاى خورده شده را برمى ‏گرداند. ولى تا مدّتى در اثر خوردن اين غذاى شبهه ‏ناك آرام نمى ‏گيرد و اظهار پريشانى و ناراحتى مى ‏كند. نگرانى اين مرد متّقى، از درك والايى كه از اثر سوء غذاى حرام دارد، سرچشمه مى ‏گيرد.

كسى كه غذاى حرام مى‏خورد، نه تنها توفيق سير و سلوك و عروج به مقامات عرفانى پيدا نمى ‏كند، بلكه ممكن است در اعتقادات خود سست و بى‌دين شود. لقمۀ حرام، اثرات سوء فراوانى دارد و آفات بى ‏شمارى به همراه خواهد داشته، كه از آن جمله مى ‏توان به تجمّل گرايى اشاره كرد. بسيارى از مردم به زندگى تجمّلى مبتلا شده ‏اند و با اين استكبار و خودخواهى كه مى ‏ورزند، انتظار استجابت دعا هم دارند. دعاى آنان در اثر مال ‏اندوزى حرام و خودگرايى مستجاب نمى ‏شود و بدبختى بدتر اين است كه خداوند متعال را در گرفتارى ‏ها و مستجاب نشدن دعاى خود، مقصر مى ‏دانند.

عدم پرداخت ديون شرعى نظير خمس و زكات، رشوه خوارى، رباخوارى، كم‏ كارى در اداره، غش در معامله و عدم رعايت انصاف در خريد و فروش، غذاى انسان را حرام مى ‏كند و مانع استجابت دعا مى ‏شود.

[1]. مكارم الاخلاق، ص 275

منبع: مظاهرى، حسين، سير و سلوك؛ مقدمه: سلوك معنوى در پرتو قرآن و عترت.