على بن حسین عاملى‏

 اشاره:

عالم بزرگوار، على بن حسین بن محى الدین بن ابى جامع عاملى حدود ۱۰۷۰ هجرى و وفات ایشان حدود ۱۱۳۵ هجرى ذکر شده است. ایشان محدثى بزرگوار، مفسرى ارجمند و فقیه و اصولى دقیق النظرى بوده که تبار وى به علماى بزرگوار جبل عامل مى ‏رسد. جدّاول ایشان محى الدین، شیخ الاسلام تستر( شوشتر) بوده و محدث نورى در خاتمه مستدرک مى‏ فرماید: والد او شیخ حسین بن محى الدین را به فضل و علم ستوده‏ اند.

مفسر مدتى در شهر« خلف آباد»( از شهرهاى استان خوزستان) مقیم بوده و وظایف شرعى را که پدران ایشان انجام مى‏ داده، به عهده گرفته است، ایشان از پدرش حسین از جدش محى الدین و او از پدر خود عبد اللطیف از شیخ بهائى روایت نقل کرده و اجازه روایت داشته ‏اند.

کثرت تألیفات و وفور آثار ارزنده‏اش بر بسیارى علم و فضیلت وى گواهى مى‏ دهد. علامه بزرگوار، شیخ آقا بزرگ تهرانى در مقدمه خود بر این تفسیر درباره مؤلف آن مى ‏نویسد:« تألیفات گرانقدر او، نامش را زنده نگه داشته و آثار به جا مانده از وى، دلالت بر فضل و دانش او دارد و مى‏ رساند که وى علامه‏ اى بوده است جامع منقول و معقول که در تفسیر، حدیث، فقه، اصول، نحو، منطق، ریاضى، هیأت، ادب و شعر، زبردستى و مهارت بسیار داشته است.»

تألیفات‏

۱. الوجیز فى التفسیر( تفسیر مورد بحث)

۲. شرح اربعین حدیث در طهارت( حاوى شرح ۲۱ حدیث)

۳. توقیف السائل على دلائل المسائل( در فقه).

۴. الافاده السنیه فى فهم الصلوات الیومیه

۵. ارجوزه فى اصول الفقه‏

۶. ارجوزه فى النحو

۷. تحفه المبتدى فى المنطق( منظوم همراه با شرح مؤلف)

۸. ارشاد المتعلم الى الطریق( در منطق)

۹. شرح حاشیه مولى عبد الله شاه آبادى‏

۱۰. رساله فى ان النسبه ثلاثیه اورباعیه

۱۱. أرجوزه فى علم الفلک به نام« تبصره المبتدى»