فرهنگ و تمدن شیعه » شخصیتها » عالمان دین »

شیخ محمد باقر اصفهانى(ره)

اشاره:

محمد باقر در سال ۱۲۳۴ هـ. ق چشم به جهان گشود و هنوز به سن ‏بلوغ نرسیده بود که گرد یتیمى بر چهره ‏اش نشست و پدرش را از دست داد و از آن پس مادرش که زنى فاضل و دانشمند و دختر شیخ جعقر کاشف ‏الغطا بود سر پرستى او را به عهده گرفت. و پس از ورود به سن بلوغ (حدود سال ۱۲۵۰) جهت ادامه تحصیل ‏راهى نجف شد و در کلاس درس اساتید بزرگ به ‏تلمذ پرداخت و بعد از پایان تحصیلات به ‏اصفهان مراجعت نمود.

اساتید:

شیخ محمد باقر اصفهانى از محضر اساتیدى چون : شیخ ‏حسن کاشف ‏الغطا (دایى) و شیخ ‏محمد حسن نجفى (صاحب جواهر) و شیخ مرتضى انصارى کسب فیض نموده است.

شاگردان:

دانش ‏پژوهان بسیارى در محفل درس شیخ شرکت مى‏ کردند که از آن ‏جمله مى‏ توان به : سید اسماعیل صدر، سید کاظم یزدى و شیخ ‏الشریعه اشاره کرد که همگى از مراجع تقلید بودند.

تألیفات:

تالیفات ایشان ‏عبارت است از: ۱ ـ رساله فى حجیه ‏الظن ‏الطریقى. ۲ ـ لب ‏الاصول . ۳ ـ لب ‏الفقه .

فعالیت:

شیخ محمد باقر اصفهانى بعد از مراجعت از نجف اشرف به اصفهان برگشت و به جاى پدر در مسجد شاه اصفهان (مسجد امام ‏خمینى کنونى) به اقامه نماز جماعت و ترویج ‏شعایر دینى پرداخت و پس ‏از فوت دیگر علماى اصفهان ریاست و رهبرى دینى شهر به او واگذار شد. او براى حاکمانى که از طرف شاهان قاجار براى شهر تعیین مى‏شدند ارزشى قائل نبود و خود به قضاوت بین مردم و اجراى احکام صادره ‏مى ‏پرداخت.

وفات:

شیخ محمد باقر اصفهانى در سال ۱۳۰۱ هـ .ق به قصد اقامت در مشاهد مشرفه راهى نجف اشرف شد و چند روز پس از ورود ایشان به نجف روح مبارکش به ملکوت اعلا پیوست و جسم شریفش را در کنار مرقد امیر المؤمنین (علیه السلام) اقامت گزید.