شهادت على بن حسن مثلّث در زندان منصور دوانقى 26 محرم

در 26 محرم ، سال 146 هجرى قمرى

منصور دوانقى، دومين خليفه عباسى به خطر قيام هاى محمد و ابراهيم، فرزندان عبدالله بن حسن مثنّى در مدينه و بصره و مخالفت هاى عده اى ديگر از بنى الحسن(ع) با دستگاه جور بنى عباس، نسبت به نوادگان امام حسن مجتبى(ع) كه از علويان مبارز و ذى نفوذان عصر خود بودند، سخت گيرى هاى زيادى اعمال مى كرد و زندگى را بر آنان بسيار دشوار مى نمود.

وى، علاوه بر سركوب قيام هاى بنى الحسن(ع) و كشتن تعدادى از آنان، از جمله محمد (نفس زكيه) و ابراهيم (قتيل باخمرى)، بسيارى از آنان را دستگير و در سياه چال هاى مخوف زندانى كرد.

منصور، در سال 140 قمرى وارد مدينه شد و افراد سرشناس بنى الحسن(ع)، مانند عبدالله بن حسن مثنّى، ابراهيم بن حسن مثنّى، ابوبكر بن حسن مثنّى، حسن بن جعفر بن حسن مثنّى، عبدالله بن داوود بن حسن مثنّى، على بن داوود بن حسن مثنّى، عباس بن داوود بن حسن مثنّى، محمد بن ابراهيم بن حسن مثنّى، اسحاق بن ابراهيم بن حسن مثنّى، عباس بن حسن مثلّث، على عابد بن حسن مثلث و على بن محمد نفس زكيه را دستگير كرد و به مدت سه سال در مدينه زندانى كرد. در سال 144 قمرى نيز محمد ديباج (برادر مادرى عبدالله بن حسن مثنّى) را بر آنان افزود و مأموران حكومتى، بر بدنش چندان تازيانه زدند كه لباسش با پوست بدنش به هم آميخت.

در همين سال، تمامى آنان را در بندهاى آهنين كره و با وضعيت رقت بارى به سوى عراق حركت دادند و در زندان هاشميه (در حوالى كوفه) در سردابى نمور و تاريك زندانى نمودند و بر آنان بسيار سخت گرفتند.

آن زندان مخوف و هولناك، بلاى جان نوادگان امام حسن مجتبى(ع) شد و بر اثر سوء تغذيه، تاريكى و غير بهداشتى بودن محيط، آزارهاى روحى و جسمى مأموران بر زندانيان، اين عده، يكى پس از ديگرى به بيمارى هاى گوناگون و طاقت فرسا مبتلا شده و مظلومانه در همان جا به شهادت مى رسيدند و بدون اين كه امكان تغسيل و تكفين آنان وجود داشته باشد، بر روى هم انباشته شده و مرگ سايرين را تسريع مى نمودند.

نخستين كسى كه از آن جمع به ديار باقى شتافت، على بن حسن مثلث بن حسن مثنّى بن امام حسن مجتبى(ع) بود.

وى از عابدان و زاهدان عصر خود و به “عليّ الخير” و “عليّ العابد” معروف بود و در عبادت و بندگى، به ويژه در نماز و تهجّد، حالت خشوع و حضور قلب كامل داشت. وى، در حالى جان داد كه سرش در سجده عبادت بود. على بن حسن مثلث، به هنگام شهادت، چهل و پنج سال داشت و داراى پنچ پسر و چهار دختر بود. يكى از فرزندانش حسين بن على، معروف به شهيد فخ است كه سال هاى بعد، بر ضد بنى عباس قيام كرد و در سرزمين فخ، همانند ابا عبدالله الحسين(ع) مظلومانه به شهادت رسيد و اهل بيتش به اسارت دشمن در آمدند.(1)

1- نك: منتهى الآمال (شيخ عباس قمى)، ج1، از ص 250 تا 278؛ وقايع الايام (شيخ عباس قمى)، ص 167