شهادت امام محمد باقر (ع) 7 ذی الحجه

7 ذيحجه ، سا ل114هجرى قمرى

امام محمدبن على بن الحسين(علیه السلام)، معروف به “امام محمد باقر”و”باقرالعلوم” در اول رجب و به قولى در سوم صفر سال 57قمرى،در مدينه منوره ديده به جهان گشود.

تولد مبارك آثار وى، در حيات جد بزرگوارش حضرت اباعبدالله الحسين(علیه السلام) واقع گرديد و موجب خوشحالى و خرسندى آن حضرت شد.

امام محمد باقر (علیه السلام)، قريب به چهار سال ،حيات جدّش امام حسين (علیه السلام)و به مدت 38 سال حيات پدرش حضرت امام على بن الحسين(علیه السلام)،معروف به”امام زين العابدين(علیه السلام)” را درك نمود و پس از شهادت پدرش امام زين العابدين(علیه السلام)، در ماه محرم سال 95

قمرى، به مدت بيست سال امامت شيعيان را بر عهده گرفت و آن را با صلابت و زيبايى ادامه داد.

آن حضرت ، در واقعه كربلا و شهادت اباعبدالله الحسين(علیه السلام) و يارانش به دست سپاه يزيد بن معاويه، چهار ساله بود و به همراه خانواده اش در آن حضور داشت و پس از حادثه جانسوز عاشورا، بسان ساير باز ماندگان آن واقعه، اسير گرديد و در شهرهاى كوفه و دمشق و مناطق متعدد ديگر، به اسارت برده شد.

مادر مكرمه اش حضرت فاطمه بنت الحسن(علیه السلام) مكنّى به”امّ عبدالله”بود.

بدين جهت،جد پدرى امام محمد باقر(علیه السلام)،امام حسين(علیه السلام)و جد مادرى اش امام حسن مجتبى(علیه السلام)و هر دوى آنها، فرزندان حضرت على(علیه السلام)و فاطمه زهرا(س)بودند. بدين لحاظ آن حضرت را “ابن الخيرتين” و “علوّى ٌبين علوّيين” مى گفتند.زيرا وى از نژاد خاص و خالص حضرت على(علیه السلام) و فاطمه زهرا(س) بود.

امام محمد باقر(علیه السلام) پيش از امامتش با حكومت هاى معاوية بن ابى سفيان ،يزيد بن معاويه ،معاوية بن يزيد،عبدالله بن زبير ، مروان بن حكم، عبدالملك بن مروان،و وليد بن عبد الملك و پس از امامتش با سليمان بن عبد الملك، عمر بن عبدالعزيز، يزيد بن عبد الملك و هشام بن عبد الملك معاصر بود و از اكثر آنان، رنج ها و آزارهاى فراوانى متحمل شد.

سر انجام در عصر هشام بن عبدالملك، به دسيسه و دستور وى و مباشرت ابراهيم بن وليد، حاكم مدينه مسموم گرديد و در هفتم ذى حجّه سال 114 و به قولى در ربيع الاول و يا ربيع الثانى سال114 به شهادت رسيد.

بدن شريفش در كنار قبر مطهر پدرش امام زين العابدين(علیه السلام) و قبر مطهر جد بزرگوارش امام حسن مجتبى(علیه السلام) در قبرستان بقيع به خاك سپرده شد.(1)

1- نك: تاريخ الأئمه (علیه السلام) ،ابن ابى الثلج بغدادى ، ص 9 ؛ المستجاد ،علامه حلى ،ص168؛ الارشاد ، شيخ مفيد ، ص 507،منتهى الآمال ، شيخ عباس قمى ،ج2، ص86؛ وقايع الايام ، شيخ عباس قمى ،ص110