شهادت امام محمد باقر (ع) ۷ ذی الحجه

۷ ذیحجه ، سا ل۱۱۴هجرى قمرى

امام محمدبن على بن الحسین(علیه السلام)، معروف به “امام محمد باقر”و”باقرالعلوم” در اول رجب و به قولى در سوم صفر سال ۵۷قمرى،در مدینه منوره دیده به جهان گشود.

تولد مبارک آثار وى، در حیات جد بزرگوارش حضرت اباعبدالله الحسین(علیه السلام) واقع گردید و موجب خوشحالى و خرسندى آن حضرت شد.

امام محمد باقر (علیه السلام)، قریب به چهار سال ،حیات جدّش امام حسین (علیه السلام)و به مدت ۳۸ سال حیات پدرش حضرت امام على بن الحسین(علیه السلام)،معروف به”امام زین العابدین(علیه السلام)” را درک نمود و پس از شهادت پدرش امام زین العابدین(علیه السلام)، در ماه محرم سال ۹۵

قمرى، به مدت بیست سال امامت شیعیان را بر عهده گرفت و آن را با صلابت و زیبایى ادامه داد.

آن حضرت ، در واقعه کربلا و شهادت اباعبدالله الحسین(علیه السلام) و یارانش به دست سپاه یزید بن معاویه، چهار ساله بود و به همراه خانواده اش در آن حضور داشت و پس از حادثه جانسوز عاشورا، بسان سایر باز ماندگان آن واقعه، اسیر گردید و در شهرهاى کوفه و دمشق و مناطق متعدد دیگر، به اسارت برده شد.

مادر مکرمه اش حضرت فاطمه بنت الحسن(علیه السلام) مکنّى به”امّ عبدالله”بود.

بدین جهت،جد پدرى امام محمد باقر(علیه السلام)،امام حسین(علیه السلام)و جد مادرى اش امام حسن مجتبى(علیه السلام)و هر دوى آنها، فرزندان حضرت على(علیه السلام)و فاطمه زهرا(س)بودند. بدین لحاظ آن حضرت را “ابن الخیرتین” و “علوّى ٌبین علوّیین” مى گفتند.زیرا وى از نژاد خاص و خالص حضرت على(علیه السلام) و فاطمه زهرا(س) بود.

امام محمد باقر(علیه السلام) پیش از امامتش با حکومت هاى معاویه بن ابى سفیان ،یزید بن معاویه ،معاویه بن یزید،عبدالله بن زبیر ، مروان بن حکم، عبدالملک بن مروان،و ولید بن عبد الملک و پس از امامتش با سلیمان بن عبد الملک، عمر بن عبدالعزیز، یزید بن عبد الملک و هشام بن عبد الملک معاصر بود و از اکثر آنان، رنج ها و آزارهاى فراوانى متحمل شد.

سر انجام در عصر هشام بن عبدالملک، به دسیسه و دستور وى و مباشرت ابراهیم بن ولید، حاکم مدینه مسموم گردید و در هفتم ذى حجّه سال ۱۱۴ و به قولى در ربیع الاول و یا ربیع الثانى سال۱۱۴ به شهادت رسید.

بدن شریفش در کنار قبر مطهر پدرش امام زین العابدین(علیه السلام) و قبر مطهر جد بزرگوارش امام حسن مجتبى(علیه السلام) در قبرستان بقیع به خاک سپرده شد.(۱)

۱- نک: تاریخ الأئمه (علیه السلام) ،ابن ابى الثلج بغدادى ، ص ۹ ؛ المستجاد ،علامه حلى ،ص۱۶۸؛ الارشاد ، شیخ مفید ، ص ۵۰۷،منتهى الآمال ، شیخ عباس قمى ،ج۲، ص۸۶؛ وقایع الایام ، شیخ عباس قمى ،ص۱۱۰