راه رفتن خداوند در آسمانها

 روایاتی در صحاح وجود دارد که برای خداوند حرکت را ثابت می‌کند. یعنی خدواند از جایی به جایی می‌رود. در حالی که حرکت از ویژگیهای جسم است. در صحیح بخاری آمده است: «… یَنْزِلُ الله إلى السَّمَاءِ الدُّنْیَا کُلَّ لَیْلَهٍ حین یَمْضِی ثُلُثُ اللَّیْلِ الْأَوَّلُ فیقول أنا الْمَلِکُ أنا الْمَلِکُ من ذَا الذی یَدْعُونِی فَأَسْتَجِیبَ ...»؛[۱] یعنی خداوند هر شب هنگامی که ثلث شب گذشته باشد به زمین آسمان نزول می‌کند و می‌گوید من پادشاهم کیست که مرا بخواند و من خواستۀ او را اجابت کنم… .

در اینجا چیزی که قابل توجه است این است که آیا از نظر اهل سنت خداوند مانند انسان راه می رود و طی مسافت می کند؟ آیا این عقیده، توحید ذاتی خداوند را مورد خدشه قرار نمی دهد؟ آیا لازمه این عقیده تجسیم و تشبیه نیست؟ اینها سوالاتی است که دامن گیر اهل سنت در این حوزه می شود.

[۱] . مسلم بن حجاج، صحیح مسلم، ج۱، ص۵۲۲. دار إحیاء التراث العربی – بیروت، تحقیق: محمد فؤاد عبد الباقی.