رابطه زن و مرد از ديدگاه چند روايت

 رابطه آزادانه بين مرد و زن موجب بر افروخته‌شدن احساسات و تحريکات جنسى است و غالبا به گناه کشيده مى شود. لذا دين مقدس اسلام تا حد ممکن از ارتباطات غيرضرورى بين زن و مرد مى کاهد. در اين زمينه به چند روايت اشاره مى شود:

رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود:«اگر زن بدون اجازه شوهرش از خانه بيرون برود تمام فرشتگان آسمان او را لعنت مى کنند تا وقتى به خانه‌اش برگردد.»

و نيز فرمود:« اگر زنى آرايش کند و عطر بزند و شوهرش به چنين وضعيتى براى همسرش راضى باشد، براى هر قدمى که زن بردارد، براى شوهرش خانه‌اى در آتش ساخته مى شود؛ آن زن نيز مورد لعن خداوند است تا زمانى که به خانه بازگردد.» و نيز فرمود:

«جايز نيست زنى با غير شوهر يا غير محرم خود بيش از پنج کلمه، آن‌هم در موارد ضرورى، سخن بگويد.»

اميرالمومنين عليه السلام تمايل نداشت به زنان جوان سلام کند و مى فرمود:«نگرانم که گناه احتمالى آن بيش از ثوابش باشد.»

امام باقر عليه السلام فرمود:«زنان نبايد با صداى بلند، اذان و اقامه بگويند، و نيز شرکت در نماز جماعت و نماز جمعه و تشييع جنازه براى زنان ضرورى نيست. زنان نبايد در حج صداى خود را به لبيک بلند کنند و نيز نبايد در قضاوت وارد شوند.»

منابع:

1.بحار الانوار، ج 103، باب 61 و 62 از ص 240 تا 263.
2.بحار الانوار، ج 104، باب 91 از ص 31 تا 42.