ده نشانه مهم وقوع قيامت از نظر رسول اکرم (ص)

صدوق (ره) در کتاب «خصال» روایت کرده است که او گفت: ما جماعتی بودیم که از شرائط و علامات قیام قیامت بحث و مذاکره می کردیم. رسول خدا (ص) که در غرفه ای نزدیک به ما بود، بر ما اشراف نموده و از بحث ما مطلع شد و سپس فرمود: «لا تقوم الساعة حتی تکون عشر ءایات: الدجال، و الدخان، و طلوع الشمس من مغربها، و دآبة الا رض، و یأجوج و مأجوج و ثلا ث خسوف: خسف بالمشرق و خسف بالمغرب و خسف بجزیرة العرب، و نار تخرج من قعر عدن تسوق الناس إلی المحشر، تنزل معهم إذا نزلوا و تقیل معهم إذا قالوا» («خصال» طبع حیدری ص 36 تا 42).
ساعت قیامت فرا نمی رسد مگر آنکه ده آیه از آیات الهیه به ظهور می پیوندد: دجال، و پیدایش دودی در آسمان، و طلوع خورشید از مغرب، و پیدا شدن دابة الارض، و خروج یأجوج و مأجوج، و سه شکاف و فرو رفتگی در زمین: یک فرو رفتگی در ناحیه مشرق و یک فرو رفتگی در ناحیه مغرب و یک فرو رفتگی در جزیرة العرب، و آتشی از آخر و نهایت عدن پیدا می شود که مردم را بسوی محشر سوق می دهد؛ هر جا که مردم پائین آیند آن هم با مردم پائین می آید، و هر جا که مردم قیلوله کنند (یعنی برای استراحت قبل از ظهر بیارمند) آن هم با آنان قیلوله می نماید و دهمی آن نزول حضرت عیسی (ع) است.
و شاهد دیگر آنکه در «خصال» صدوق با سند متصل خود روایت می کند از حذیفه می گوید: از رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم شنیدم که می فرمود: ده آیه قبل از قیامت به وقوع خواهد پیوست: پنج آیه در جانب مشرق، و پنج آیه در جانب مغرب و سپس رسول خدا قضیه دابه، و قضیة دجال، و طلوع خورشید از سمت مغرب و قضیه عیسی بن مریم (ع) و یأجوج و مأجوج را و اینکه بر ایشان غلبه پیدا میکند و آنها را در دریا غرق می سازد را ذکر فرمود؛ و بقیه آیات را ذکر نفرمود.
این روایتی را که با این اسناد ذکر کردیم، راجع به فقرات مختلفه آن درباره دجال و نزول عیسی بن مریم و آمدن یأجوج و مأجوج و انحلال زمین و غیرها، روایات بسیاری وارد شده است، با سندهای مختلف و مضامین متفاوت، و می توان اجمالا آنها را از آیات قرآن کریم نیز استنتاج کرد:
«هل ینظرون إلا أن تأتیهم الملائکة أو یأتی ربک أو یأتی بعض آیـ’ت ربک یوم یأتی بعض آیـ’ت ربک لا ینفع نفسا إیمـ’نها لم تکن آمنت من قبل أو کسبت فی إیمـ’نها خیرا قل انتظروا إنا منتظرون؛ چرا این مردم ایمان نمی آورند و منتظرند که فرشتگان آسمانی بسوی آنان فرود آید، و یا آنکه پروردگار تو بسوی آنان بیاید، و یا پاره ای از آیات پروردگار تو بسوی آنها بیاید و مشاهده این غرائب را بنمایند. در روزی که برخی از آیات پروردگار تو بیاید و بر مردم ظهور کند، در آن وقت که به علت مشاهده آن آیات خود را مضطر و مجبور به ایمان و اذعان و اعتراف می نگرند؛ در آن روز، برای نفوسی که سابقا ایمان نیاورده اند و یا ایمان آورده ولی با ایمان خود کسب فضیلت ننموده و کار خیری نکرده اند، ایمان هیچ فائده و اثری ندارد؛ ایمان اضطراری مثمر ثمر و مفید فائده نخواهد بود. ای پیامبر! به این دسته از مردم بگو: شما به انتظار آمدن چنین روزی باشید؛ ما هم در انتظار مواعید پروردگار و مشاهده آمدن چنین روزی که ایمان برای شما دردی را دوا نمی کند هستیم» (انعام/158).
در این آیه شریفه پیداشدن آیات پروردگار منحصر در این آیات ظاهریه که فعلا پیدا شده است از زمین و آسمان و باد و ابر و نزول باران و امثالها نیست؛ زیرا که اینها و مشابه اینها را مردم دیده و می بینند و ایمان نمی آورند، بلکه دنبال مشاهده یک نوع آیات خاصه خارق عادت می روند، و در جستجوی یک نوع عجائب و غرائبی هستند که آنها و امثال آنها را به چشم ندیده اند. بنابراین، آن آیات یک نوع آیات استثنائی است که قدرت حضرت پروردگار را در زاویه های خرق عادات و امور غیر متعارف و نامأنوس نشان می دهد، و دیگر در برابر ظهور چنین آیاتی، منکران و کافران و مشرکان و معاندان نمی توانند سرپیچی کنند. می توان این آیه شریفه را بر نزول حضرت عیسی علی نبینا و آله و علیه السلام و طلوع شمس از ناحیة مغرب و یا بعضی از نشانه ها و علائم خارق العاده تطبیق کرد.
منـبـع:سید محمد حسینی تهرانی- معادشناسی جلد 4- صفحه 69 تا 73