دعاى پانزدهم :دعاي آن حضرت به وقت بيماري

الدعاء الخامس عشر

(وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ إِذَا مَرِضَ أَوْ نَزَلَ بِهِ كَرْبٌ أَوْ بَلِيَّةٌ)

اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى مَا لَمْ أَزَلْ أَتَصَرَّفُ فِيهِ مِنْ سَلَامَةِ بَدَنِي، وَ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى مَا أَحْدَثْتَ بِي مِنْ عِلَّةٍ فِي جَسَدِي فَمَا أَدْرِي، يَا إِلَهِي، أَيُّ الْحَالَيْنِ أَحَقُّ بِالشُّكْرِ لَكَ، وَ أَيُّ الْوَقْتَيْنِ أَوْلَى بِالْحَمْدِ لَكَ أَ وَقْتُ الصِّحَّةِ الَّتِي هَنَّأْتَنِي فِيهَا طَيِّبَاتِ رِزْقِكَ، وَ نَشَّطْتَنِي بِهَا لِابْتِغَاءِ مَرْضَاتِكَ وَ فَضْلِكَ، وَ قَوَّيْتَنِي مَعَهَا عَلَى مَا وَفَّقْتَنِي لَهُ مِنْ طَاعَتِكَ أَمْ وَقْتُ الْعِلَّةِ الَّتِي مَحَّصْتَنِي بِهَا، وَ النِّعَمِ الَّتِي أَتْحَفْتَنِي بِهَا، تَخْفِيفاً لِمَا ثَقُلَ بِهِ عَلَيَّ ظَهْرِي مِنَ الْخَطِيئَاتِ، وَ تَطْهِيراً لِمَا انْغَمَسْتُ فِيهِ مِنَ السَّيِّئَاتِ، وَ تَنْبِيهاً لِتَنَاوُلِ التَّوْبَةِ، وَ تَذْكِيراً لِمَحْوِ الْحَوْبَةِ بِقَدِيمِ النِّعْمَةِ وَ فِي خِلَالِ ذَلِكَ مَا كَتَبَ لِيَ الْكَاتِبَانِ مِنْ زَكِيِّ الْأَعْمَالِ، مَا لَا قَلْبٌ فَكَّرَ فِيهِ، وَ لَا لِسَانٌ نَطَقَ بِهِ، وَ لَا جَارِحَةٌ تَكَلَّفَتْهُ، بَلْ إِفْضَالًا مِنْكَ عَلَيَّ، وَ إِحْسَاناً مِنْ صَنِيعِكَ إِلَيَّ.

اللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ حَبِّبْ إِلَيَّ مَا رَضِيتَ لِي، وَ يَسِّرْ لِي مَا أَحْلَلْتَ بِي، وَ طَهِّرْنِي مِنْ دَنَسِ مَا أَسْلَفْتُ، وَ امْحُ عَنِّي شَرَّ مَا قَدَّمْتُ، وَ أَوْجِدْنِي حَلَاوَةَ الْعَافِيَةِ، وَ أَذِقْنِي بَرْدَ السَّلَامَةِ، وَ اجْعَلْ مَخْرَجِي عَنْ عِلَّتِي إِلَى عَفْوِكَ، وَ مُتَحَوَّلِي عَنْ صَرْعَتِي إِلَى تَجَاوُزِكَ، وَ خَلَاصِي مِنْ كَرْبِي إِلَى رَوْحِكَ، وَ سَلَامَتِي مِنْ هَذِهِ الشِّدَّةِ إِلَى فَرَجِكَ ) إِنَّكَ الْمُتَفَضِّلُ بِالْإِحْسَانِ، الْمُتَطَوِّلُ بِالِامْتِنَانِ، الْوَهَّابُ الْكَرِيمُ، ذُو الْجَلَالِ وَ الْإِكْرَامِ.

نيايش پانزدهم

دعاى آن حضرت است به هنگام بيمارى و محنت و بلا.

اى خداوند،حمد باد تو را،به سبب آن مايه از تندرستى كه همچنان از آن بر خوردارم.

و نيز حمد باد تو را به سبب اين بيمارى كه در تن من پديد آورده اى.

اى خداوند،ندانم كدام يك از اين دو حالت سزاوارتر به سپاسگزارى توست و كدام يك از اين دو وقت به شكر تو اولى است،آياآن روزگاران تندرستى كه مرا از نعم پاكيزه و گواراى خود روزى من ساختى و به طلب خشنودى و فضل خويش به تلاش وا مى داشتى وبراى فرمانبردارى خود توفيق مى دادى و نيرو مى بخشيدى،يا اكنون كه بيمارم و مرا به اين بيمارى آزموده اى و اين دردها را چونان نعمتى برمن ارمغان داشته اى،تا بار گناهانم را كه بر پشتم سنگينى مى كند سبك گردانى و از گناهانى كه در آن غرقه گشته ام پاكيزه سازى و مرا به توبه هشدار دهى و ياد كرد نعمت قديم را سبب زدودن گناهان كنى؟

اى خداوند،در خلال اين احوال بسا اعمال پسنديده است كه آن دوفرشته در نامه عمل من نوشته اند،اعمالى كه نه هيچ دلى در آن انديشيده و نه هيچ زبانى از آن سخن گفته و نه هيچ اندامى براى آن تحمل رنجى كرده است،بلكه همه اينها فضل و بخشايش تو بوده است در حق من واحسان و انعام تو بوده است براى من.

بار خدايا،بر محمد و خاندانش درود بفرست و در دل من بياراى آنچه را كه تو خود براى من خواسته اى و بر من آسان ساز آنچه را كه توخود بر سر من فرستاده اى.

مرا از لوث گناهان پيشين پاك گردان وبديهايى را كه زين پيش مرتكب شده ام از من بزداى و حلاوت عافيت رادر من پديد آور و خنكى سلامت را به من بچشان و اكنون كه مرا شفاعنايت مى كنى بهبود مرا با عفو خويش دمساز كن و برخاستن از بسترم را با اغماض و گذشت خويش توأم فرماى و بيرون شدن از چنبراندوهم را با رحمت خود قرين گردان و رهاييم را از اين محنت باگشايش خويش همراه كن.

تويى تو كه به فضل خويش احسان مى كنى و نعمتهاى بى كران مى بخشى.

تويى تو بخشاينده كريم و صاحب جلال و بزرگوارى.