دعاى يازدهم :دعاي آن حضرت در عاقبت به خيري

الدعاء الحادي عشر

(وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ بِخَوَاتِمِ الْخَيْرِ)

يَا مَنْ ذِكْرُهُ شَرَفٌ لِلذَّاكِرِينَ، وَ يَا مَنْ شُكْرُهُ فَوْزٌ لِلشَّاكِرِينَ، وَ يَا مَنْ طَاعَتُهُ نَجَاةٌ لِلْمُطِيعِينَ، صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اشْغَلْ قُلُوبَنَا بِذِكْرِكَ عَنْ كُلِّ ذِكْرٍ، وَ أَلْسِنَتَنَا بِشُكْرِكَ عَنْ كُلِّ شُكْرٍ، وَ جَوَارِحَنَا بِطَاعَتِكَ عَنْ كُلِّ طَاعَةٍ.

فَإِنْ قَدَّرْتَ لَنَا فَرَاغاً مِنْ شُغْلٍ فَاجْعَلْهُ فَرَاغَ سَلَامَةٍ لَا تُدْرِكُنَا فِيهِ تَبِعَةٌ، وَ لَا تَلْحَقُنَا فِيهِ سَأْمَةٌ، حَتَّى يَنْصَرِفَ عَنَّا كُتَّابُ السَّيِّئَاتِ بِصَحِيفَةٍ خَالِيَةٍ مِنْ ذِكْرِ سَيِّئَاتِنَا، وَ يَتَوَلَّى كُتَّابُ الْحَسَنَاتِ عَنَّا مَسْرُورِينَ بِمَا كَتَبُوا مِنْ حَسَنَاتِنَا وَ إِذَا انْقَضَتْ أَيَّامُ حَيَاتِنَا، وَ تَصَرَّمَتْ مُدَدُ أَعْمَارِنَا، وَ اسْتَحْضَرَتْنَا دَعْوَتُكَ الَّتِي لَا بُدَّ مِنْهَا وَ مِنْ إِجَابَتِهَا، فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ اجْعَلْ خِتَامَ مَا تُحْصِي عَلَيْنَا كَتَبَةُ أَعْمَالِنَا تَوْبَةً مَقْبُولَةً لَا تُوقِفُنَا بَعْدَهَا عَلَى ذَنْبٍ اجْتَرَحْنَاهُ، وَ لَا مَعْصِيَةٍ اقْتَرَفْنَاهَا.

وَ لَا تَكْشِفْ عَنَّا سِتْراً سَتَرْتَهُ عَلَى رُءُوسِ الْأَشْهَادِ، يَوْمَ تَبْلُو أَخْبَارَ عِبَادِكَ.

إِنَّكَ رَحِيمٌ بِمَنْ دَعَاكَ، وَ مُسْتَجِيبٌ لِمَنْ نَادَاكَ.

نيايش يازدهم

دعاى آن حضرت است در طلب عاقبت خير.

اى خداوندى كه ذكر تو گويندگان ذكر را شرف و بزرگى است،اى خداوندى كه شكر تو شكرگزاران را رستگارى و پيروزى است،اى خداوندى كه فرمانبردارى از تو فرمانبرداران را سعادت رهايى است،درود بفرست بر محمد و خاندانش و دلهاى ما را از ياد هر چيز ديگر به يادخود و زبانهاى ما را از شكر هر كس ديگر به شكر خود و اعضاى ما را ازفرمانبردارى از هر كس ديگر به فرمانبردارى خود مشغول دار.

خداوندا،اگر ما را آسايشى مقدر فرموده اى،چنان كن كه به هنگام آسايش در امان مانيم:نه گناهى ما را گرفتار سازد و نه ملالتى به ما رسد،تا فرشتگانى كه گناهان ما را مى نويسند،با صحيفه اعمال ما بى آنكه درآن گناهى نوشته شده باشد از نزد ما بازگردند و فرشتگانى كه ثوابهاى ما را مى نويسند،شادمان با صحيفه اى نوشته از اعمال نيك ما به نزد توآيند.

چون روزهاى زندگى ما سپرى شد و مدت عمر ما سر آمد و صلاى دعوت تو ما را فراخواند همان دعوتى كه از آن گريزى و از اجابت آن گريزى نيست بر محمد و خاندانش درود بفرست و سرانجام آنچه را كه كاتبان اعمال ما براى ما رقم زده اند توبه اى پذيرفته شده قرار ده كه زان پس ما را به كيفر گناهى كه مرتكب شده ايم يا پادافره معصيتى كه كرده ايم باز ندارى.

و در آن روز كه بندگانت را مى آزمايى،پرده اى را كه بر گناه ما كشيده اى در برابر همگنان بر مگير.

تويى كه برهر كس كه تو را بخواند مهربانى و تويى كه به هر كس كه تو را ندا دهدپاسخ مى گويى.