حاتم بخشی امیر المومنین علیه السلام 24 ذی الحجه

انگشتربخشي حضرت علي عليه السلام به مستمند و نزول آيه ولايت 24 ذي الحجه 10 هجري

حذيفة بن يمان از ياران معروف رسول خدا صلي الله عليه و آله روايت كرد: پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله، دامادش حضرت علي عليه السلام را به يمن اعزام نموده بود و چون خودش قصد حجة الوداع كرد به علي عليه السلام پيام داد كه او نيز براي انجام حج به مكه رود.

آن دو در مكه معظمه به يكديگر رسيدند و ما در آن هنگام همراه رسول خدا صلي الله عليه و آله بوديم. روزي حضرت علي عليه السلام به جانب كعبه رفت و در آن جا به نماز مشغول بود و در آن هنگام مستمندي از راه رسيد و از مردم درخواست كمك مي كرد و چون به حضرت علي عليه السلام رسيد، آن حضرت در حال ركوع بود پس در همان حال انگشتر خود را از دستش بيرون آورد و آن را به مستمند بخشيد.

ما كه در حضور رسول خدا صلي الله عليه و آله بوديم، مشاهده نموديم كه بر آن حضرت آيه اي نازل گرديد و آن حضرت آيه جديدالنزول را براي ما قرائت كردند و آن عبارت بود از: «اِنَّما وَليكُمُ اللهَ وَ رَسُولُهُ وَالَّذينَ يقيمُونَ الصَّلاةَ وَ يؤتُونَ الزَّكاةَ وَ هُم راكِعُونَ».(1)

پيامبر صلي الله عليه و آله براي نزول آيه، تكبير گفت و سپس به ما فرمود: برخيزيد برويم ببينيم اين صفاتي را كه خداوند متعال در اين آيه بيان كرده است، درباره چه كسي مي باشد؟ چون پيامبر صلي الله عليه و آله وارد مسجدالحرام گرديد، فرد مستمندي را ديد و از او پرسيد: از كجا مي آيي؟ گفت: از نزد آن مرد نمازگذار مي آيم كه حلقه انگشتري خود را در حال ركوع به من بخشيد. پيامبر صلي الله عليه و آله بار ديگر تكبير گفت و جلوتر رفت تا به علي عليه السلام رسيد كه در حال خواندن نماز بود. از او پرسيد: اي علي! امروز بر تو چه گذشت؟

حضرت علي عليه السلام داستان مرد نيازمند و انگشتربخشيدن خود به وي را براي رسول خدا صلي الله عليه و آله بازگو كرد و پيامبر صلي الله عليه و آله با شنيدن آن داستان براي بار سوم تكبير گفت.(2)

اين فضيلت ديگري براي مولاي متقيان اميرمومنان عليه السلام است كه در قرآن مجيد بيان گرديد و خداوند متعال با نزول چنين آيه هايي، زمينه معرفي آن حضرت را براي جانشين رسول خدا صلي الله عليه و آله فراهم مي كرد تا پس از رحلت رسول خدا صلي الله عليه و آله امت اسلام بدون رهبر و پيشوا نمانند.

پي نوشتها:

(1). سوره مائده، آيه 55.

(2). مسارالشيعه شيخ مفيد، ص 23؛ الاقبال بالاعمال الحسنة سيد بن طاووس، ج 2، ص 241 و ص 368 و ص 371.