حاتم بخشی امیر المومنین علیه السلام ۲۴ ذی الحجه

انگشتربخشی حضرت علی علیه السلام به مستمند و نزول آیه ولایت ۲۴ ذی الحجه ۱۰ هجری

حذیفه بن یمان از یاران معروف رسول خدا صلی الله علیه و آله روایت کرد: پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله، دامادش حضرت علی علیه السلام را به یمن اعزام نموده بود و چون خودش قصد حجه الوداع کرد به علی علیه السلام پیام داد که او نیز برای انجام حج به مکه رود.

آن دو در مکه معظمه به یکدیگر رسیدند و ما در آن هنگام همراه رسول خدا صلی الله علیه و آله بودیم. روزی حضرت علی علیه السلام به جانب کعبه رفت و در آن جا به نماز مشغول بود و در آن هنگام مستمندی از راه رسید و از مردم درخواست کمک می کرد و چون به حضرت علی علیه السلام رسید، آن حضرت در حال رکوع بود پس در همان حال انگشتر خود را از دستش بیرون آورد و آن را به مستمند بخشید.

ما که در حضور رسول خدا صلی الله علیه و آله بودیم، مشاهده نمودیم که بر آن حضرت آیه ای نازل گردید و آن حضرت آیه جدیدالنزول را برای ما قرائت کردند و آن عبارت بود از: «اِنَّما وَلیکُمُ اللهَ وَ رَسُولُهُ وَالَّذینَ یقیمُونَ الصَّلاهَ وَ یؤتُونَ الزَّکاهَ وَ هُم راکِعُونَ».(۱)

پیامبر صلی الله علیه و آله برای نزول آیه، تکبیر گفت و سپس به ما فرمود: برخیزید برویم ببینیم این صفاتی را که خداوند متعال در این آیه بیان کرده است، درباره چه کسی می باشد؟ چون پیامبر صلی الله علیه و آله وارد مسجدالحرام گردید، فرد مستمندی را دید و از او پرسید: از کجا می آیی؟ گفت: از نزد آن مرد نمازگذار می آیم که حلقه انگشتری خود را در حال رکوع به من بخشید. پیامبر صلی الله علیه و آله بار دیگر تکبیر گفت و جلوتر رفت تا به علی علیه السلام رسید که در حال خواندن نماز بود. از او پرسید: ای علی! امروز بر تو چه گذشت؟

حضرت علی علیه السلام داستان مرد نیازمند و انگشتربخشیدن خود به وی را برای رسول خدا صلی الله علیه و آله بازگو کرد و پیامبر صلی الله علیه و آله با شنیدن آن داستان برای بار سوم تکبیر گفت.(۲)

این فضیلت دیگری برای مولای متقیان امیرمومنان علیه السلام است که در قرآن مجید بیان گردید و خداوند متعال با نزول چنین آیه هایی، زمینه معرفی آن حضرت را برای جانشین رسول خدا صلی الله علیه و آله فراهم می کرد تا پس از رحلت رسول خدا صلی الله علیه و آله امت اسلام بدون رهبر و پیشوا نمانند.

پی نوشتها:

(۱). سوره مائده، آیه ۵۵.

(۲). مسارالشیعه شیخ مفید، ص ۲۳؛ الاقبال بالاعمال الحسنه سید بن طاووس، ج ۲، ص ۲۴۱ و ص ۳۶۸ و ص ۳۷۱.