خانواده شیعی » تربیت فرزند » نوجوان و جوان »

جوانان قرآنى

 روح الله قمى

«اِذ اَوَى الفِتیَه اِلَى الکَهفِ فَقالُوا رَبَّنا اِتنا مِن لَدُنکَ رَحمَهً وَ هیِّئ لَنا مِن أَمرِنا رَشَداً؛

[و بیاد بیاور اى پیامبر] آن زمان که آن جوانان به غار پناه بردند و گفتند: پروردگارا، به ما از نزد خویش، بخشایشى ارزانى دار و براى ما در کارمان رهیابى [به صلاح و کمال] را فراهم ساز». (سوره کهف، آیه۱۰)

جوان کیست؟

همان طور که می‌دانید در قرآن کریم دو بار(و هر دو بار در سورهٔ کهف) کلمه فتیه (جوانان) بکار رفته است، در روایتى این چنین آمده است:  امام صادق(علیه السلام) «از مردى پرسیدند: «فتی» به نظر شما کیست؟ آن شخص جواب داد: جوان. امام صادق(علیه السلام) فرمودند: خیر، مراد از «فتی» مؤمن است. مگر نمی‌دانى اصحاب کهف مردان کاملى بودند، پس خداوند آنان را جوان نامید به خاطر ایمانشان».٭

بنابراین از دید قرآن «جوان» به قدرت بازو و سن و سال نیست؛ بلکه به قدرت ایمان می‌باشد و در احادیث دیگرى آمده است: «همه آنها جوان نبودند و لیکن قرآن آنها را جوان نامید (براى این که جوان با قدرت ایمان است که توانایى تغییر و انقلاب را دارد و می‌تواند راه و روش خود را عوض کند) قرآن تعبیر به «فتیه» کرد تا برساند که آنان جوانان عادى بودند نه پیغمبر، رسول و ولى خاص».

پیامها

۱ـ توانایى جوان، بر جانفشانى در راه حق، ترجیح دادن حقیقت از غیر حقیقت، شناخت عقیده درست از نادرست، ترک لذتها و زیبایی‌هاى دنیوى از سایرین افزون است.

۲ ـ همواره در فتنه‌ها، باید به جایى مطمئن و دور از خطر پناه برد.

۳- در سخت‌تـرین مـوقعیت‌هـا، اولیـن گفتـار نیـایش با پـروردگار جهانیان می‌باشد: (فَقالُوا رَبَّنا).

۴ـ با نجات و امنیت یافتن، نباید خدا را از یاد برد، بلکه باید از پیشگاه او درخواست رحمت و گشایش کرد. (اِتنا مِن لَدُنکَ رَحمَهً).

۵ ـ جوان مؤمن، با وجود فراهم بودن اسباب و وسایل ظاهرى دل به آنها نمی‌بندد و تنها برحمت خداوند امیدوار و به قدرت او اتکا دارد. (از مقدم شدن «مِن لَدُنکَ» بر «رَحمَهً» این نکته را مى فهمیم).

۶ ـ جوان، آنگاه خداوند را با فطرت سلیم خویش درمی‌یابد که همه معبودهاى دروغین را نفى کند و خود را با تمام وجود از آنها دور سازد (آنان همه چیز را رها کردند و سپس گفتند «رَبَّنا»).

۷ ـ جوان باید همواره حقیقت‌جو باشد. (وَ هیِّئ لَنا مِن أَمرِنا رَشَداً).

۸ ـ جوان نسبت به شناخت جریان‌هاى اجتماعى نباید بی‌تفاوت باشد، بلکه باید به طور دقیق حق را از باطل جدا کرده و آن را بشناسد. (آنان از قوم و جامعه باطل به غار پناه بردند).

۹ـ جوان هیچگاه هضم در فضاى نا‌سالم نمی‌شود، بلکه خود را از جو جامعه فاسد با هجرت نجات می‌دهد.

۱۰ـ اهل حق و حقیقت با یکدیگر سازگارند و می‌توانند جمعى عمل کنند و از تک روى پرهیز دارند. (آنان با هم هجرت کردند و براى گشایش یک صدا گفتند: «قالُوا رَبَّنا»).

 منبع: مجله بشارت؛ نشریه قرآنى ویژه جوانان