تلفن و نوجوان دوست يا دشمن؟ ‌

 شما هم دختر و پسر نوجوان در خانه داريد؟ حتما شما نيز با جمله معروف ؛بسه! گوشى سوخت، تركيد، آخر ماه نمي‌تونم اين پول‌ها رو پرداخت كنم ! آشنايى داريد. نوجوان شما هم به محض آن‌كه به خانه مي‌رسد، خود را در اتاقش زندانى مي‌كند و ساعت‌ها مي‌نشيند پاى تلفن و با دوستانش از همه چيز مي‌گويد و از نظر شما هيچ نمي‌گويد! تعجب نكنيد…

اين وضع كاملا طبيعى است و حتى از نظر بسيارى روان‌شناسان، صحبت كردن بيش از حد با تلفن نشانه نوجوان شدن كودكان است.

پيش از اختراع تلفن، نوجوانان حراف‌ترين افراد خانواده بودند و پدر و مادر از دست آنها سرسام مي‌گرفتند. با اختراع تلفن و روانه شدن آن به بازار، نوجوانان تبديل به طرفداران پروپا قرص آن شدند و كم‌كم از فضاى خانه دور شدند. متاسفانه در چند دهه اخير نيز با تبديل شدن تلفن‌هاى همراه به يك وسيله شخصى و همگانى، اين موضوع شدت بيشترى يافت. درحقيقت تلفن و به ويژه تلفن همراه براى نوجوانان كاربردى دوجانبه و در تضاد هم دارد. از يك سو، با اين وسيله والدين مي‌توانند فرزند خود را كنترل كرده و زير نظر بگيرند و از سوى ديگر، تلفن ابزارى است كه نوجوان با استفاده از آن با اجتماع و فضاى خارج به راحتى ارتباط برقرار مي‌كند و آزادتر است.

فراموش نكنيد كه همين روابط، نوجوان را از شر افسردگى نجات مي‌دهند. او با برقرارى دوستي‌هاى تازه از طريق تلفن به اين نتيجه مي‌رسد كه تنها و بي‌فايده نيست و مورد علاقه ديگران است.

نوجوانى سن حساسى است. هر گونه جدايى براى او ناراحت كننده است و از نظر او، حرف زدن تنها عامل اطمينان‌بخش در مورد تداوم يك رابطه است. نوجوانان تمايل زيادى دارند كه از خود و علايق‌شان حرف بزنند.

آگهى

نگاه ديگران براى آنان بسيار سنگين است. در نتيجه تلفن ابزارى بسيار مناسب است كه نوجوان در عين صحبت كردن، خود را از چشم مخاطب پنهان مي‌كند. شايد از نظر شما صحبت‌هاى تلفنى نوجوان بيهوده و عبث باشد ولى بايد بدانيد كه اين صحبت‌ها براى ساخته شدن شخصيت‌ او بسيار مهم و ضرورى است.

نوجوان ساعت‌ها با تلفن با هم شاگردى كه فردا در مدرسه او را خواهد ديد، صحبت مي‌كند و اگر از او بپرسيد چه مي‌گفتيد، به ياد نخواهد آورد چون وى درواقع پشت گوشى تلفن ديالوگى انجام نمي‌دهد. در بيشتر مواقع او تك‌گويي‌هاى طولانى مدت درونى دارد. در عين حال كه ارتباطش را با مخاطب حفظ مي‌كند ولى به صحبت‌هاى او گوش نمي‌دهد.

درواقع در مَنِ درونى خود غرق مي‌شود. قبوض سنگين تلفن و بيهوده‌گويي‌هاى نوجوان از يك سو و فرار از والدين و رازگويي‌هاى او با دوستانش از سوى ديگر، براى تمامى والدين عذاب‌آور است. تلفن براى تمامى خانواده‌هايى كه نوجوانى در منزل دارند، موضوع دعوا و مرافعه است. تنها راه خاتمه دادن به اين جنجال‌ها نيز صحبت كردن با نوجوان و تعيين حد و حدود براى گفتگو با تلفن است. نبايد اجازه داد تلفن به مانعى براى ارتباط نوجوان با خانواده تبديل شود.

براى گفتگو با تلفن در منزل‌تان قوانينى وضع كنيد. به طور مثال، زنگ زدن و جواب دادن به تلفن در هنگام صرف غذا براى خانواده ممنوع است.

مطمئن باشيد با هوشمندى مي‌توانيد تلفن را به ابزارى براى ارتقا و پيشرفت فرزندان‌تان تبديل كنيد. نبايد با اجبار وارد خلوتگاه درونى يك نوجوان شويد، در عين حال بايد گاهى به او اجازه دهيد با هر كه مي‌خواهد درد دل كند.

منبع : پايگاه ايران سلامت