تعريف توحيد عبادى

توحيد در عبادت، اصل مشترك و پايه مورد اتفاق ميان همه اديان آسمانى است. در يك سخن، والاترين هدف بعثت پيامبران الهى، يادآورى همين اصل است، خداوند مى فرمايد:

(وَ لَقَدْ بَعَثْنا فِي كُلِّ أُمَّة رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللهَ وَ اجْتَنِبُوا الطّاغُوتَ)(1)

«ما در هر امّتى پيامبرى برانگيختيم (تا بگويد 🙂 خدا را بپرستيد و از طاغوت پرهيز كنيد.»

همه مسلمانان در نمازهاى روزانه خود به اين اصل اعتراف مى كنند (إِيّاكَ نَعْبُدُ)(2). بر اين اساس، وجوب پرستش تنها خدا و دورى از پرستش جز او، امرى مسلّم است كه سخنى در آن نيست و كسى در اين قاعده كلّى مخالفتى ندارد. سخن در اين است كه آيا برخى كارها و برنامه ها مصداق پرستش غير خدا است، يا نه؟

براى رسيدن به سخن آخر در اين زمينه، بايد مفهوم و محدوده «عبادت» به دقت و وضوح مشخصّ شود و تعريفى منطقى از آن ارايه شود، تا آنچه تحت اين عنوان قرار مى گيرد و پرستش شمرده مى شود، از آنچه چنين نيست و از روى تكريم و بزرگداشت انجام مى شود متمايز گردد.(3)

1 . نحل : 36.
2 . فاتحه : 5.
3-سيماى عقايد شيعه، ص 62.