ترك امر به معروف و نهى از منكر

ترك امر به معروف و نهى از منكر از موانع استجابت دعا

اگر فساد اخلاقى و گناه علنى جامعه ‏اى را فراگرفته باشد و در آن جامعه به «امر به معروف و نهى از منكر» اهميت داده نشود، دعاى هيچ كسى مستجاب نمى ‏گردد. بی ‏تفاوتى، موجب مى ‏شود دعاى افراد متّقى هم پذيرفته نشود. از پیامبر گرامی اسلام نقل شده که «إِذَا لَمْ يَأْمُرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ لَمْ يَنْهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ وَ لَمْ يَتَّبِعُوا الْأَخْيَارَ مِنْ أَهْلِ‏بَيْتِي سَلَّطَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ شِرَارَهُمْ فَيَدْعُوا خِيَارُهُمْ فَلَا يُسْتَجَابُ لَهُم»[1]؛ وقتى گناهكار در جامعه‏ اى گناه كند و افراد مؤمن و غير مؤمن جامعه، نسبت به گناه افراد خطاكار، بى‏ تفاوت باشند، نه تنها دعاى هيچ كدام مستجاب نمى ‏شود، بلكه افراد شرورى بر سر آنان مسلط مى‏ شوند و تر و خشك با هم مى‏ سوزند، راه گريزى هم ندارند به جز احياى امر به معروف و نهى از منكر در آن جامعه. لذا بايد امر به معروف و نهى از منكر در جامعه زنده باشد تا گنهكار جرأت گناه كردن پيدا نكند. متأسّفانه رفتار برخى از مردم به‏گونه ‏اى است كه گنهكار را نسبت به ارتكاب گناه خود تشويق مى ‏نمايد. مفاسد اخلاقى و علنى شدن گناه از اين گونه رفتار سرچشمه مى‏ گيرد. ولى اگر همه افراد، با گناهكار به گونه ‏اى رفتار كنند كه متوجّه گناه خود شود و نيز بفهمد كه بى ‏اعتنايى مردم به او به خاطر گناهى است كه مرتكب مى ‏شود، حتماً در رفتار خود تغيير رويه خواهد داد.

اگر جامعه فاسد شد، دود آن فساد در چشم همه می ‏رود. اگر افراد لاابالى و اراذل و اوباش، آتش گناه را برافروختند، آن آتش همه خانه ‏ها را مى‏ سوزاند و بين افراد گناهكار و بى ‏گناه تفاوت قائل نمى ‏شود.

منبع: سير و سلوك؛ مقدمه: سلوك معنوى در پرتو قرآن و عترت، ص: 132

 

[1] . الكافى، ج 2، ص 374.