مولا

نوشته‌ها

غدیریه امیر ابو فراس الحمدانی.

اشاره:

ابوفراس حمدانی (۹۳۲- ۹۶۷) (نسب: ابوالعلاء حارث بن سعید بن حمدان بن حمدون بن حارث) شاعر و نظامی-سیاسی عرب در سدهٔ چهارم قمری بود. گفته‌اند سخن سهل و ممتنع در عربی خاص ابوفراس حمدانی و در فارسی خاص فرخی سیستانی است. زندگی زادهٔ ۳۲۰ در موصل بود. یتیم بزرگ شد چرا که ناصرالدوله برادر سیف‌الدوله، پدرش را کشت و سیف‌الدوله او را سرپرستی می‌کرد. مادر ابوفراس در موصل، آمِد، میافارقین، ماردین و رقه جابجا می‌شد تا اینکه در منبج به نزدیکی حلب ساکن گشت.

در شعرا- شخصیت‌ها و رجال- غدیر خم- نام‌ها، القاب، کنیه‌ها و صفات- اعلام و واژگان- غدیریه

امیر ابو فراس الحمدانى، متولد ۳۲۰ یا ۳۲۱ ه، متوفى ۳۵۷ ه

الحقُّ مُهتضمٌ و الدینُ مُخترمُ                           و فی‏ءُ آلِ رسولِ اللَّه مُقتسَمُ‏

و الناسُ عندَکَ لا ناسٌ فیحفظَهمْ «۱»             سَوْمُ الرعاهِ و لا شاءٌ و لا نَعَمُ‏

إنّی أبِیتُ قلیلَ النومِ أرّقنی                            قلبٌ تَصارعَ فیه الهمُّ و الهِمَمُ‏

و عزمهٌ لا ینامُ اللیلَ صاحبُها                               إلّا على ظَفَرٍ فی طیِّهِ کَرَمُ‏

یُصان مُهری لأمرٍ لا أبوحُ به                          و الدرعُ و الرمحُ و الصمصامهُ الحذمُ «۲»

و کلّ مائرهِ الضبعین مسرحُها                      رِمْثُ الجزیرهِ و الخذرافُ و العَنَمُ «۳»

و فتیهٌ قلبهمْ قلبٌ إذا رکِبوا                          و لیس رأیهمُ رأیاً إذا عزموا

یالَلرِّجالِ أما للَّه مُنتصرٌ                                من الطغاهِ أما للَّه مُنتقمُ‏

بنو علیٍّ رعایا فی دیارهمُ                          و الأمرُ تملکه النسوان و الخدمُ‏

محلّؤون فأصْفَى شُرْبِهمْ وَشَلٌ                  عند الورود و أوفى وُدّهِم لَمَمُ «۱»

فالأرض إلّا على مُلّاکها                           سعهٌ و المال إلّا على أربابهِ دِیَمُ‏

فما السعید بها إلّا الذی ظَلموا                 و ما الغنی بها إلّا الذی حرموا «۲»

للمتّقین من الدنیا عواقبُها                        و إن تعجّلَ منها الظالمُ الأثِمُ‏

أ تفخرون علیهم لا أبا لکُمُ                          حتى کأنّ رسولَ اللَّه جدُّکمُ‏

و ما توازن فیما بینکم شرفٌ                       و لا تساوت لکم فی موطنٍ قدمُ‏

و لا لکم مثلُهم فی المجد متّصلٌ             و لا لجدِّکمُ معشار جدِّهمُ «۳»

و لا لعرقِکمُ من عرقِهم شَبَهٌ                       و لا نثیلتکم من أمِّهم أمَمُ «۴»

قام النبیُّ بها یومَ الغدیر لهم                    و اللَّه یشهدُ و الأملاکُ و الأممُ‏

حتى إذا أصبحتْ فی غیر صاحبِها             باتت تنازعها الذُّؤبان و الرخمُ‏

و صیّروا أمرهم شورى کأنّهمُ                         لا یعرفون ولاه الحقّ أیّهمُ‏

تاللَّه ما جَهِلَ الأقوامُ موضعَها                   لکنّهمْ ستروا وجهَ الذی علموا

ثمّ ادّعاها بنو العبّاس مُلکَهمُ                   و لا لهم قَدَمٌ فیها و لا قِدمُ‏

لا یُذْکَرون إذاما معشرٌ ذُکِروا                  و لا یُحَکَّمُ فی أمرٍ لهم حَکَمُ‏

و لا رآهم أبو بکرٍ و صاحبُهُ                       أهلًا لِما طَلبوا منها و ما زَعموا

فهل همُ مدّعوها غیرَ واجبهٍ                    أم هل أئمّتُهمْ فی أخذِها ظلموا

أمّا علیٌّ فأدنى من قرابتکم                      عند الولایه إن لم تُکفَرِ النِّعمُ‏

أ یُنکِرُ الحَبْرُ عبد اللَّه نعمتَهُ                        أبوکمُ أم عبیدُ اللَّهِ أَم قَثَمُ‏

بئس الجزاءُ جَزَیتُمْ فی بنی حسنٍ             أباهُم العَلَمَ الهادی و أمّهمُ‏

لا بیعهٌ ردَعتکمْ عن دمائهمُ                            و لا یمینٌ و لا قُربى و لا ذَممُ‏

هلّا صفحتمْ عن الأسرى بلا سببٍ                للصافحین ببدرٍ عن أسیرکمُ «۱»

هلّا کففتمْ عن الدیباجِ سوطَکُمُ «۲»             و عن بناتِ رسولِ اللَّه شتمَکم «۳»

ما نُزِّهتْ لرسول اللَّه مُهْجَتُهُ                        عن السیاطِ فهلّا نُزِّهَ الحَرَمُ‏

ما نالَ منهمْ بنو حربٍ و إن عظُمَتْ                تلکَ الجرائرُ إلّا دون نَیْلِکمُ‏

کم غدرهٍ لکم فی الدین واضحهٍ                     و کم دمٍ لرسول اللَّه عندکمُ‏

أنتم له شیعهٌ «۴» فیما ترونَ و فی             أظفارِکُم من بنیه الطاهرینَ دمُ‏

هیهاتَ لا قرّبتْ قُربى و لا رَحِمٌ                     یوماً إذا أَقْصَتِ الأخلاقُ و الشِّیَمُ‏

کانت مودّهُ سلمانٍ له رَحِماً                           و لم یکن بین نوحٍ و ابنه رَحِمُ‏

یا جاهداً فی مساویهم یکتِّمُها                        غَدْرُ الرشیدِ بیحیى کیف یْنکَتِمُ «۵»

لیس الرشیدُ کموسى فی القیاسِ و لا             مأمونُکُمْ کالرضا لو أنصفَ الحکمُ‏

ذاق الزبیری غِبّ الحنثِ و انکشفت                عن ابن فاطمهَ الأقوالُ و التُّهمُ «۶»

باؤوا بقتل الرضا من بعد بیعتِهِ                         و أبصروا بعضَ یومٍ رُشدَهم و عموا

یا عُصْبَهً شَقِیَتْ من بعد ما سعدتْ                و مَعْشَراً هلکوا من بعد ما سلِموا

لَبِئسما لَقِیَتْ منهم و إن بلیَتْ                       بجانبِ الطفِّ تلکَ الأعظمُ الرممُ «۱»

لاعن أبی مسلمٍ فی نُصْحِهِ صفحوا               و لا الهبیریَّ نجّا الحلفُ و القَسَمُ «۲»

و لا الأمانُ لأهل الموصلِ اعتمدوا                  فیه الوفاءَ و لا عن غیِّهم حَلِموا «۳»

أبلغ لدیک بنی العبّاس مألُکهً «۴»                لا یدّعوا ملکَها ملّاکُها العجمُ‏

أیّ المفاخرِ أمستْ فی منازلِکُمْ                   و غیرُکُمْ آمرٌ فیها و محتکِمُ‏

أنّى یَزیدُکمُ فی مفخرٍ عَلَمٌ                        و فی الخلافِ علیکمْ یخفِقُ العَلَمُ‏

یا باعهَ الخمرِ کُفّوا عن مفاخرِکمْ                 لمعشرٍ بَیعُهمْ یومَ الهِیاجِ دَمُ‏

خلّوا الفَخَار لعلّامینَ إن سُئلوا                یومَ السؤالِ و عَمّالین إن عَلِموا

لا یغضبونَ لغیرِ اللَّه إن غضبوا             و لا یُضیعُونَ حُکمَ اللَّه إن حَکموا

تُنشى التلاوهُ فی أبیاتهم سَحَراً             و فی بیوتکُمُ الأوتارُ و النغَمُ‏

منکمْ عُلیّهُ أم منهم و کان لکمْ             شیخُ المغنِّین إبراهیمُ أم لَهُمُ «۵»

إذا تلوا سورهً غنّى إمامُکمُ             قف بالطلولِ التی لم یعفها القِدمُ‏

ما فی بیوتهمُ للخمرِ مُعتصَرٌ             و لا بیوتکمُ للسوءِ مُعتَصَمُ‏

و لا تبیت لهم خُنْثَى تنادمهمْ             و لا یُرى لهمُ قِرْدٌ و لا حَشَمُ «۶»

الرکن و البیتُ و الأستارُ منزلهُمْ             و زمزمٌ و الصفا و الحِجرُ و الحَرَمُ‏

و لیس من قَسَمٍ فی الذِکر نعرفهُ             إلّا و هم غیرَ شکٍّ ذلکَ القَسَمُ‏

پیرامون اشعار

این قصیده را چنانکه یاد کردیم ۵۸ بیت در دیوان خطی‌اش همراه با شرح ابن خالویه نحوى معاصر او می‌یابید، ابن خالویه در خدمت بنى حمدان در حلب می‌زیست و به سال ۳۷۰ ه بدرود زندگى گفته است و علامه شیخ ابراهیم یحیى العاملى ۵۴ بیت آن را تخمیس کرده مخمسهایش در «منن الرحمان» ۱/۱۴۳ آمده است، و مطلعش این است:

یا للرجال لجرح لیس یلتئم عمر الزمان وداء لیس ینحسم‏

حتى متى ایها الاقوام و الامم الحق مهتضم …

اودى هدى الناس حتى ان احفظهم للخیر صار بقول السوء الفظهم‏

فکیف ترقظهم ان کنت موقظهم و الناس عندک … «۱»

این قصیده را، ابو المکارم محمد بن عبد الملک بن احمد بن هبه اللّه بن ابى جراده حلبى متوفى ۵۶۵ ه شرح کرده است و فرزند امیر الحاج با شرح معروفش که جداگانه چاپ شده و در «حدائق الوردیه» خطى، همه‌اش درج گردیده است آن را نیز شرح کرده، چنانکه قاضى در مجالس المؤمنین صفحه ۴۱۱ آن را ذکر کرده است و سید میرزا حسن زنوزى در «ریاض الجنه» در روضه پنجم، ۶۰ بیت آن را نقل کرده و در شماره گزارى سید محسن الامین عاملى ۶۰ بیت آمده است و دو بیت اضافى عینا یاد می‌شود:

أمن تشادله الالحان سایره علیهم ذو المعالى ام علیکم‏

صلى الاله علیهم کلما سجعت ورق فهم للورى کهف و معتصم «۲»

ناشر دیوان، چند بیت آن را حذف کرده و تنها ۵۳ بیت آن را یاد کرده است به نظر می‌رسد ناشر ابیاتى را که از مفادش دل خوشى نداشته از آنها جدا کرده که ذیلا اشاره می‌شود:

۱- و کل مائره الضبعین مسرحها

۲- وفتیه قلبهم قلب اذا رکبوا

۳- فما السعید بها الا الذى ظلموا

۴- للمتقین من الدنیا عواقبها

۵- لیس الرشید کموسى فى القیاس و لا

۶- یا باعه الخمر کفوا عن مفاخرکم

۷- صلى الاله علیهم کلما سجعت

این قصیده معروف است به «شافیه». از قصائد جاویدانى است که کلیه مآخذ، همه آن، یا بخشى از آن را نقل کرده، یا اشاره‌اى بدان کرده‌اند، قصیده‌اى است بین ادبا مشهور و متداول که هم شیعه، و هم فرق دیگر، از زمان سرودن سراینده‌اش امیر شمشیر و قلم، تا امروز محفوظ مانده و با روزگار، جاوید خواهد ماند، زیرا در آن لطف سخندانى، صفاى فصاحت، حسن انسجام، نیروى استدلال، بلندى معنى و روانى الفاظ به هم پیوسته است. روزى که سراینده‌اش (امیر) آن را انشاد کرد، دستور داد پانصد شمشیر یا بیشتر از آن از غلاف‏ها بیرون بکشند «۱» این قصیده در مقابل قصیده ابن سکره العباسى سروده شده و اول آن قصیده این است:

بنى على دعوا مقالتکم لا ینقص الدر وضع من وضعه‌

امیر ابو فراس را قصیده هائیه‌اى است که اهل بیت را در آن مدح کرده و از غدیر یاد کرده است و آن قصیده اینست:

«من خاطره روزى که در پهنه خانه جذبه‌اى داشتم را در همه عمرم، از یاد نمی‌برم.

روزگارى بود که دوران عمرم را با جوانانى می‌گذراندم که زمانه جلوه خود را از فروغ آنان می‌گرفت.

گویا چهره‌هاشان پرتو روز را تشکیل می‌داد و گویا چهره‌هاشان ستاره تاریکیهاى شب بود.

باریک اندام و خوش ترکیبى که در حسن استوارى چون شاخ درخت، و

چشمانش در نظر افکنى چون آهو.

با او ساغرى را تعارف می‌کردیم که در تاریکی‌ها، چون چراغ، از صفا می‌درخشید.

در شبى که از وصالش زیبائى گرفته بود گویا شب در زیبائى، چهره‌اى محبوب داشت.

و گویا در آن شب ستاره ثریا چون کف دستى است که محبوب را نشان می‌دهد.

و یا با چهره نیمه روشنش، تبسم کنان او را با دست به بالا فرا می‌خواند.

آهو چهره‌ئى که اگر مرواریدى بر گونه‌اش بگذرد با نگاهى از گوشه چشم، بخون می‌افتد.

اگر من عشق او را نداشته باشم، یا نخواهم که همه دوستدارانش از جهانیان هلاک شوند.

پس از قرب وصال او چنان محروم می‌مانم. که حسین (ع) از آب، با اینکه آن را می‌دید، محروم ماند.

هنگامى که گفت آبم دهید و بجاى نوش آب گوارا، او را از دم نیزه و شمشیر، سیرابش کردند.

و سر او را، با اینکه از دیر باز، دست‏هاى پیامبر آن را بدامنش نزدیک کرده بود، بریدند.

روزى که او در حمایت خدا بود، و خدا ستمگران را براى ستمگرى مهلت می‌دهد.

و نیز اگر خداى جهان دشمنان پیامبرش را هلاک می‌کرد، دشمنى با پیغمبر شناخته نمی‌شد.

روزى که خورشید درخشان براى حسین دگرگون شد و از آنچه دیده بود آسمانش خون گریست.

براى قلبى که از جاى کنده نشود، و براى گریه کننده‌اى که سرشگش نبارد، عذرى نمانده است.

مرده باد قومى که از هواى نفس خود، پیروى کرده، کارى کردند که عواقب سوءش فردا گریبانگیرشان شود.

آیا پندارى گفتار پیامبر را درباره خصوصیات پدر او، نشنیده بودند؟!

هنگامى که روز غدیر خم علنا گفت:

«من کنت مولاه فذا مولاه»

این مولاى کسى است که من مولاى اویم.

این است وصیت پیامبر در امر خلافت او، اى کسى که گوئى پیامبر وصیت نکرده است قرآن را که در فضیلت او نازل شد بخوانید و در آن تأمل کرده مضمون آن را بفهمید.

اگر درباره او جز سوره هل اتى هیچ آیه دیگرى نازل نشده بود، او را کفایت می‌کرد.

چه کسى براى اولین بار قرآن را از بیان پیامبر، و لفظ او دریافت داشته و آنرا تلاوت کرده است؟

چه کسى صاحب فتح خیبر بود. و در خیبر را با دست خود پرتاب کرده و دور انداخت؟

چه کسى در میان همه مردم پیامبر مختار را همکارى کرد و به کمک برخاست و چه کسى با او برادر شد؟

چه کسى به طور ناشناس در بسترش شب را گذرانید وقتى دشمنان بر بسترش سر بر آورده بودند.

مقصود خداى، از گفتار: الصادقون و القانتون، چه کسى جز اوست؟

چه کسى را جبرئیل از طرف خداوند بزرگ، به تحیت و درود گرامى داشت.

آیا گمان کردید فرزندانش را بکشید، و روز قیامت در زیر پرچم او باشد؟!.

یا از دست او از حوض کوثر آب بنوشید و حال آنکه حسین را به خونش آب دادید؟!

خوشا به حال کسى که روز تشنگی‌اش، او را ملاقات کند و در زندگى کارى کرده باشد که سیرابش نماید.

پیش از من در شعر گوینده‌اى گفته بود: واى به کسى که شفیعانش فرداى محشر دشمنانش باشند.

آیا روز واقعه کساء را فراموش کردید و ندانستید او یکى از اصحاب کساء است؟

بار پروردگارا من به هدایت آنان، راه یافته‌ام و روز هدایت به راه دیگران نروم.

من همیشه دوستدار کسى هستم که پیامبر و آلش او را دوستدارند و هر که را آنان بد شمرند، بد می‌دانم.

و سخنى گویم که نشان بصیرت کسى است که آن را باید بگوید یا روایت کند.

سخن من، شعرى است که شنوندگان در طول روزگار، پیوسته از آن هدایت یابند.

این سخن، راویان را به حفظش ترغیب کند، و حسن روایتش، معنى آن را جالب جلوه دهد.

منبع: الغدیر فى الکتاب و السنه و الادب، ج‏۳، ص: ۳۵۴

آزادى بخشى، خاصیت هر امام بر حق

آزادى بخشى، خاصیت هر امام بر حق
از جمله کلماتى که ما زیاد درباره وجود مقدس على (علیه السلام) استعمال مى کنیم کلمه “مولا” است. مولاى متقیان، مولى الموالى و گاهى “مولا” بطور مطلق. مولا چنین فرمود، به قول “مولا” چنین. این کلمه را اول بار شخص مقدس پیامبر اکرم درباره امام على علیه السلام در آن جمله معروف که شیعه و سنى درباره آن اتفاق نظر دارند اطلاق کرد. فرمود: «من کنت مولاه فهذا على مولاه» آنکه من مولاى او هستم، این على (که من دست او را بلند کرده ام) مولاى اوست. بگذریم از اینکه در قرآن هم آیه اى هست که این کلمه در آن به کار رفته و در تفسیر آن وارد شده که مقصود على (علیه السلام) است، آنجا که مى فرماید: «فان الله هو مولاه جبریل و صالح المؤمنین والملائکه بعد ذلک ظهیر؛ بى تردید خداوند خود یاور اوست، و گذشته از این جبرئیل و نیکوکار مومنان (على علیه السلام) و فرشتگان هم پشتیبانند» (تحریم/ ۴). ولى این جمله اى که عرض کردم نص صریح رسول اکرم است.
کلمه مولا یعنى چه؟ همین قدر اجمالا عرض مى کنم که مفهوم اصلى این کلمه “قرب” و “دنو” است. در مورد دو چیز که پهلوى یکدیگر و متصل به یکدیگر باشند، کلمه “ولاء” یا “ولی” یا کلمه “مولا” به کار برده مى شود و لهذا غالبا در دو معنى متضاد به کار مى رود. مثلا به خداوند اطلاق مولا نسبت به بندگان شده است و بالعکس به آقا هم اطلاق شده، و به غلام هم گفته مى شود. یکى از معانى کلمه “مولا” که مقصودم همین است “معتق” یعنى آزاد کننده است. به کسى که آزاد مى شود “معتق” مى گویند. کلمه مولا هم به “معتق” اطلاق شده است و هم به “معتق” یعنى هم به آزاد کننده مولا مى گویند، هم به آزاد شده. اینکه رسول اکرم فرمود: «من کنت مولاه فهذا على مولاه» مقصود چیست؟ مقصود کدامیک از معانى مولا است؟
من نمى خواهم بگویم که چه معنائى از نظر عقیده خودم در اینجا درست است ولى به مناسبت بحثم عرض مى کنم: ملاى رومى همین حدیث را در مثنوى آورده و یک ذوقى به خرج داده است و از کلمه مولا معنى “معتق” یعنى آزادیبخش را گرفته است. ظاهرا در دفتر ششم مثنوى است. داستان معروفى دارد. داستان قاضى خیانتکار و زن، که قاضى مى خواهد در صندوق مخفى بشود، او را مخفى مى کنند و به دوش حمال مى دهند. بعد قاضى به آن حمال التماس مى کند که هر چه مى خواهى به تو مى دهم تو برو معاون مرا خبر کن تا بیاید این صندوق را بخرد. معاون او را خبر مى کنند، مى آید صندوق را مى خرد و او را آزاد مى کند. بعد ملا از اینجا گریز مى زند، مى گوید: همه ما در صندوق شهوات تن زندانى هستیم ولى خودمان نمى دانیم، احتیاج به آزاد کننده اى داریم که ما را از این صندوق شهوات نفس و بدن نجات بخشد. انبیاء و مرسلین آزاد کننده و نجات بخش هستند. سپس مى گوید:
زین سبب پیغمبر با اجتهاد
نام خود وان على مولا نهاد
گفت هر کس را منم مولا و دوست
این عم من على مولاى اوست
کیست مولا آنکه آزادت کند
بند رقیت ز پایت بر کند
خوب، این واقعا یک حقیقتى است، یعنى قطع نظر از اینکه معنى جمله: «من کنت مولاه فهذا على مولاه» همین باشد، یا نباشد، یعنى پیغمبر که خودش و على را مولا نام نهاد به اعتبار آزاد بخشى بود یا نبود، این خود حقیقتى است که هر پیغمبر بر حقى، براى آزاد کردن مردم آمده است و خاصیت هر امام بر حقى همین جهت بوده است.
منبع : آزادى معنوى، استاد مطهرى، صفحه ۱۵-۱۴

حدیث غدیر در منابع روایی اهل سنت

در آخرین سال عمر پیامبر، مراسم حجة الوداع باشکوهی هر چه تمام تر و با حضور مسلمانان مدینه و سایر نقاط عربستان برگزار شد.

در بازگشت از این سفر روحانی با وجود آفتاب داغ حجاز، به خاطر لذت این سفر الهی گرمای طاقت فرسا در وجود همراهان پیامبر اثری نداشت.

پس از پیاده روی بسیار، کم کم سرزمین جحفه و بیابان های خشک و سوزان غدیر خم از دور نمایان می شد.

اینجا در حقیقت چهارراهی است که مردم سرزمین حجاز را از هم جدا می کند:

راهی به سوی مدینه در شمال، راهی به سوی عراق در شرق، راهی به سوی غرب و سرزمین مصر و راهی به سوی یمن در جنوب پیش می رود.

روز پنجشنبه سال دهم هجرت بود و درست هشت روز از عید قربان می گذشت.

ناگهان دستور توقف از طرف پیامبر به همراهان داده شد.

مسلمانان با صدای بلند، آنها را که در پیشاپیش قافله در حرکت بودند، به بازگشت فراخواندند و صبر کردند تا عقب افتادگان هم برسند.

مؤذّن با صدای الله اکبر مردم را به نماز ظهر دعوت کرد.

مردم به سرعت آماده نماز شدند، اما هوا به قدری داغ بود که بعضی مجبور بودند قسمتی از عبای خود را به زیر پا و طرف دیگر آن را به روی سر بیفکنند که در غیر این صورت، ریگ های بیابان و اشعه آفتاب پا و سر آنها را اذیت می کرد.

نماز ظهر تمام شد.

پیامبر به مردم اطلاع داد که همه باید برای شنیدن یک پیام تازه الهی خود را آماده کنند.

به خاطر جمعیت زیاد مردم، منبری از جهاز شتران ترتیب داده شد و پیامبر بر فراز آن قرار گرفت و نخست حمد و سپاس پروردگار به جای آورد و خود را به خدا سپرد، سپس مردم را مخاطب ساخته، فرمود:

«من به همین زودی دعوت خدا را اجابت کرده، از میان شما می روم.

من مسئولم، شما هم مسئولید. شما درباره من چگونه شهادت می دهید؟

مردم صدا بلند کرده، گفتند: نشهد أنّک قد بلغت و نصحت و جهدت فجزاک الله خیراً؛

ما گواهی می دهیم تو وظیفه رسالت را ابلاغ کردی و شرط خیرخواهی را انجام دادی و آخرین تلاش و کوشش را در راه هدایت به کار بستی.

خداوند تو را جزای خیر دهد».

آن حضرت فرمود: ایا شما گواهی به یگانگی خدا و رسالت من و حقانیت روز رستاخیز و برانگیخته شدن مردگان در آن روز نمی دهید؟

همه گفتند: آری، گواهی می دهیم.

فرمود: خداوندا! گواه باش.

بار دیگر فرمود: ای مردم! ایا صدای مرا می شنوید؟ …

گفتند: آری، و به دنبال آن سکوت سراسر بیابان را فراگرفت و جز صدای زمزمه باد چیزی شنیده نمی شد.

پیامبر فرمود: … اکنون بنگرید با این دو چیز گرانمایه و گران قدر که در میان شما به یادگار می گذارم، چه خواهید کرد؟ یکی از میان جمعیت صدا زد: کدام دو چیز گرانمایه یا رسول الله؟ پیامبر فرمود:

اول ثقل اکبر، کتاب خداوند است که یک سوی آن به دست پروردگار و سوی دیگر در دست شماست.

دست از دامن آن برندارید تا گمراه نشوید و اما دومین یادگار گران قدر من، خاندان من اند و خداوند لطیف خبیر به من خبر داده که این دو هرگز از هم جدا نشوند تا در بهشت به من بپیوندند.

از این دو، پیشی نگیرید که هلاک می شوید و عقب نیفتید که باز هلاک خواهید شد.

در این هنگام مردم دیدند که پیامبر به اطراف خود نگاه کرد.

گویا کسی را جستجو می کند و همین که چشمش به علی افتاد، خم شد و دست او را گرفت و بلند کرد، آن چنان که سفیدی زیر بغل هر دو نمایان شد و همه مردم او را دیدند و شناختند که او همان افسر شکست ناپذیر اسلام است.

در اینجا صدای پیامبر بلندتر شده، فرمود: «ایها الناس من اولی الناس بالمؤمنین من انفسهم؟؛

ای مردم! چه کسی از همه مردم به مسلمانان از خود آنها سزاوارتر است؟» گفتند:

خدا و پیامبر داناترند.

پیامبر فرمود: خدا، مولای من است و من، مولا و رهبر مؤمنانم و به آنها از خودشان سزاوارترم.

سپس فرمود: «فمن کنت مولاه فعلی مولاه؛ هر کس من مولای او هستم، علی مولای اوست».

و این سخن را سه بار و به گفته برخی از راویان حدیث، چهار بار تکرار کرد و به دنبال آن سر به سوی آسمان بلند کرده،

فرمود: «اللهم وال من والاه و عاد من عاداه و احب من احبه و ابغض من ابغضه و انصر من نصره و اخذل من خذله و ادر الحق معه حیث دار؛

خداوندا! دوستان او را دوست بدار و دشمنان او را دشمن بدار، محبوب بدار آن کس را که او را محبوب دارد و مبغوض بدار آن کس را که او را مبغوض دارد، یارانش را یاری کن، و آنها را که ترک یاری اش کنند، از یاری خویش محروم ساز و حق را همراه او بدار و او را از حق جدا مکن».

سپس فرمود: «الا فلیبلغ الشاهد الغائب؛

آگاه باشید، همه حاضران وظیفه دارند این خبر را به غائبان برسانند».

خطبه پیامبر به پایان رسید، عرق از سر و روی پیامبر و علی و مردم فرو می ریخت و هنوز صفوف جمعیت از هم متفرق نشده بود که امین وحی خدا نازل شد و این ایه را بر پیامبر خواند: )

«الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی ..؛

امروز ایین شما را کامل و نعمت خود را بر شما تمام کردم…».

پیامبر فرمود: «الله اکبر الله اکبر علی اکمال الدین و اتمام النعمة و رضی الرب برسالتی والولایة لعلی من بعدی؛

خداوند بزرگ است، همان خدایی که ایین خود را کامل و نعمت خود را بر ما تمام کرد و از نبوت و رسالت من و ولایت علی پس از من راضی و خشنود گشت».

در این هنگام شور و غوغایی در میان مردم افتاد و علی را به این مقام ممتاز تبریک گفتند و از افراد سرشناسی که به او تبریک گفتند، ابوبکر و عمر بودند که این جمله را در حضور جمعیت بر زبان جاری ساختند:

«بخًّ بخًّ لک یا بن ابی طالب اصبحت و امسیت مولای و مولا کل مؤمن و مؤمنة؛

آفرین بر تو باد، ای فرزند ابوطالب ! تو مولا و رهبر من و تمام مردان و زنان با ایمان شدی».

در این هنگام ابن عباس گفت: به خدا این پیمان در گردن همه خواهد ماند.

حسان بن ثابت، شاعر معروف، از پیامبر اجازه خواست که به این مناسبت اشعاری بسراید، سپس اشعار معروف خود را آغاز کرد که ترجمه اش چنین است:

«پیامبر آنها در روز غدیر در سرزمین خم به آنها ندا داد و چه ندا دهنده گران قدری!

فرمود: مولای شما و پیامبر شما کیست؟

و آنها بدون چشم پوشی و اغماض صریحاً پاسخ گفتند: خدای تو مولای ماست و تو پیامبر مایی و ما از پذیرش ولایت تو سرپیچی نخواهیم کرد.

آن گاه پیامبر(ص) به علی(ع) فرمود: برخیز، زیرا من تو را بعد از خودم امام و رهبر انتخاب کردم و سپس فرمود: هر کس من مولا و رهبر اویم، این مرد مولا و رهبر اوست.

پس شما همه از سر صدق و راستی از او پیروی کنید.

در این هنگام، پیامبر عرض کرد: بارالها! دوست او را دوست بدار و دشمن او را دشمن بدار».[1]

حدیث غدیر در آثار اهل سنّت

بزرگان اهل سنت به طریق مختلف حدیث غدیر خم را نقل کرده اند.

در ذیل به بعضی از مهم ترین کتب ایشان که بر این حدیث مهر صحت گذاشته و آن را تایید کرده اند، همراه با حدیث اشاره می شود.

1. سنن ترمذی : زید بن ارقم عن النبی(ص) قال: من کنت مولاه فعلی مولاه.[2]

2. مصنف ابن ابی شیبه: حدثنا مطلب بن زیاد عن عبدالله بن محمد بن عقیل عن جابر بن عبدالله قال:

کنّا بالجحفة بغدیر خم إذا خرج علینا رسول الله فأخذ بید علی فقال:

من کنت مولاه فعلی مولاه.[3]

3. المعجم الکبیر للطبرانی: عن أبی إسحاق الهمدانی قال سمعت حبشی بن جناده یقول:

سمعت رسول الله(ص) یقول یوم غدیر خم: اللهم من کنت مولاه فعلی مولاه، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اعن من اعانه.[4]

همچنین وی حدیث مذکور را به همین طریق از زید بن ارقم، ابو ایوب انصاری و بریده نقل می کند.

4. تفسیر ابی السعود و تفسیر اللباب لابن عادل: در این دو کتاب در تفسیر ایه )سأل سائل بعذاب واقع( [5] وارد شده است:

می گویند سائل، حارث بن نعمان فهری بود و علت نزول ایه این است هنگامی که قول پیامبر مبنی بر اینکه هر که من مولای اویم پس علی مولای اوست به گوش او رسید، سوار بر ناقه خود شد و پیش پیامبر آمد و گفت:

ای محمد! امر کردی ما را که شهادت بدهیم خدایی جز خدای واحد نیست و اینکه تو فرستاده از جانب اویی و ما آن را پذیرفتیم.

امر کردی پنج بار در روز نماز بخوانیم و زکات اموالمان را بدهیم و ما قبول کردیم.

امر کردی که در هر سال یک ماه روزه بگیریم و حج بگزاریم و ما پذیرفتیم؛ ولی به اینکه پسر عمت را بر ما برتری دهی، هیچ گاه راضی نمی شویم.

ایا آنچه گفتی، از جانب خودت بود یا از جانب خدا؟ پیامبر فرمود: به آن خدایی که کسی غیر از او خدا نیست قسم که آن را از نزد خداوند گفتم.

پس در این وقت حارث می گوید: خدایا! اگر آنچه محمد می گوید، حق است، از آسمان بر ما سنگی فرود آر یا عذابی بر ما نازل کن!

پس به خدا قسم، به ناقه اش نرسید، مگر اینکه خدا سنگی به جانبش پرتاب نمود که از مغز سرش وارد شد و از دبرش بیرون آمد و کشته شد.[6]

5. الدر المنثور عن ابی هریره: لما کان یوم غدیر خم و هو یوم ثمانی عشر من ذی الحجة قال النبی(ص): «من کنت مولاه فعلی مولاه فانزل الله الیوم اکملت لکم دینکم».

[7] شگفت اینکه صاحب این کتاب پس از نقل این یک حدیث، آن را ضعیف و غیر قابل اطمینان دانسته است و ما در فصل بعد، راویان حدیث غدیر را از نگاه خود ایشان مورد بررسی قرار می دهیم.

6. تفسیر ابن کثیر: در شأن نزول ایه ) یا ایها الرسول بلغ ما انزل الیک

 می گوید: و قد روی ابن مردویه من طریق ابی هارون عن ابی سعید خدری انها نزلت علی رسول الله(ص) یوم غدیر خم حین قال لعلی:

«من کنت مولاه فعلی مولاه» ثم رواه عن أبی هریره و فیه انه الیوم الثامن عشر من ذی الحجه یعنی مرجعه من حجة الوداع.[8]

7. تفسیر آلوسی: در شأن نزول همین ایه می گوید:عن ابن عباس (رضی الله تعالی عنه) قال: نزلت هذه الایة فی علی (کرم الله وجهه) حیث امر سبحانه ان یخبر الناس بولایته فتخوف رسول الله أن یطعنوا فی ذلک علیه فاوحی الله تعالی الیه هذه الایة فقام بولایته یوم غدیر خم و أخذ بیده.

فقال (علیه الصلاة و السلام): «من کنت مولاه فعلی مولاه، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه؛

[9] این ایه زمانی نازل شد که خداوند ابلاغ ولایت علی به مردم را به پیامبر امر فرمود و آن حضرت از طعن مردم بر این خائف بود.

پس این ایه نازل شد و پیامبر در روز غدیر امر حق تعالی را به اجرا رساند و فرمود:

«هر که من مولای اویم، علی مولای اوست…».

8. فتح القدیر: قال رسول الله(ص) إلی بریده: یا بریده ألست بالمؤمنین من أنفسهم؟ قلت: بلی یا رسول الله.

قال: «من کنت مولاه فعلی مولاه».[10]

9. تفسیر رازی: نزلت الایة فی فضل علی بن ابی طالب(ع) و لما نزلت هذه الایة أخذ بیده و قال:

«من کنت مولاه فعلی مولاه، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه».

فلقیه عمر فقال:

هنیئاً لک یا بن ابی طالب أصبحت مولای و مولی کل مؤمن و مؤمنة. و هو قول ابن عباس و البراء بن عازب و محمد بن علی.[11]

10. امالی، المحاملی: قال سعید بن جبیر عن ابن عباس: قال رسول الله(ص) :

«من کنت مولاه فعلی مولاه».[12]

11. الکنی و الاسماء للدولابی: عن زید بن ارقم قال: کنا مع رسول الله(ص) بین مکة و المدینة إذا نزلنا منزلاً یقال له غدیر خم فنودی أن الصلاة جامعة فقام رسول الله(ص) فحمدالله و اثنی علیه ثم قال:

«اَلستم تعلمون انی أولی بکلّ مؤمن من نفسه».

قالوا:

بلی نشهد انک أولی بکلّ مؤمن من نفسه.

قال: «فانی من کنت مولاه فهذا مولاه» و اخذ بید علی.[13]

حاصل اینکه زید بن ارقم می گوید: با رسول خدا(ص) بین مکه و مدینه در غدیر خم بودیم که ندای نماز جماعت داده شد، پس از نماز رسول خدا برخاست و پس از حمد و ثنای الهی فرمود:

ایا نمی دانید که من به جان هر مؤمن از خودش اولی هستم؟ همه گفتند:

بله، یا رسول الله! تو از نفس هر مؤمن به او سزاوارتری.

آن گاه فرمود: «هر که من مولای او هستم، پس این مولای اوست»، درحالی که دست علی را بالا گرفته بود.

12. شرح مذاهب اهل السنه: عن زید بن ارقم و البراء قالا: کنّا مع رسول الله(ص) یوم غدیرخم و نحن نرفع غصن الشجرة عن رأسه فقال:

«ألا ان الله ولیی و أنا ولی کلّ مؤمن، من کنت مولاه فعلی مولاه» و فی غیر هذه الروایة:

«اللهم وال من والاه و عاد من عاداه».

نویسنده پس از ذکر حدیث چنین می گوید: «و هذا حدیث غریب صحیح و قد روی حدیث غدیر خم عن رسول الله(ص) نحو مائة نفس و فیهم العشرة و هو حدیث ثابت لا أعرف له علة.

تفرّد علی بهذه الفضیلة لم یشرکه فیها احد؛

این حدیثِ غریب اما صحیحی است که حدود صد نفر که عشره مبشره هم در میان آنهاست، نقل کرده اند.

علی به این فضیلت یگانه شده است؛ به گونه ای که هیچ کس در این فضیلت با او برابر نیست».[14]

علاوه بر موارد فوق، این حدیث در کتب زیر هم وارد شده است.

این روایات تقریباً از لحاظ مضمون شبیه به هم هستند.

13. السنة، ابن ابی عاصم.

وی حدیث غدیر را به 25 طریق مختلف نقل می کند(ج3، ص356ـ386) .

14. ابوبکر محمد بن حسن بغدادی در کتاب الشریعه، حدیث فوق را به پانزده طریق از بزرگان صحابه و غیر آنها نقل می کند.

15. نویسنده کتاب نظم المتناثر، حدیث غدیر را منقول از افراد زیر می داند: زید بن ارقم، علی(ع)، ابوایوب انصاری، عمر، ابوهریره، طلحه، عماره، ابن عباس، بریده، ابن عمر، مالک بن حویرث، حبشی بن جناده، جریر، سعد بن ابی وقاص، ابو سعید خدری، انس، قیس بن ثابت، حبیب بن بدیل ورقاء، براء بن عازب، ابو طفیل، حذیفة بن اُسید الغفاری(ج1، ص194).

16. الاستیعاب فی معرفة الاصحاب (ج1، ص338).

17. اسد الغابة (ج1ـ2و3).

18. تاریخ اصبهان (ج1، ص58، 67، 121، 249و300).

19. مروج الذهب (ج1، ص346).

20. مختصر تاریخ دمشق، به 12 طریق مختلف (ج2، 3، 4و5).

21. مرآة الجنان (ج1، ص51).

22. المختصر فی اخبار البشر (ج1، ص126).

23. تاریخ الخلفاء (ج1، ص69).

24. تاریخ بغداد (ج3، ص333).

راویان حدیث غدیر از نگاه علمای اهل سنت

بزرگان اهل سنت، به جز عده ای، با اعتراف و اذعان به صحت و مورد وثوق بودن روات حدیث غدیر با عباراتی نظیر رجال صحیح و ثقه، خبر غدیر را تایید کرده اند؛ از آن جمله:

1. در المستدرک، حاکم نیشابوری عبارات زیر را برای بررسی سندی حدیث غدیر به کار می برد: هذه حدیث صحیح علی شرط الشیخین،[15] هذا حدیث صحیح علی شرط مسلم.[16]

2. در کتاب مجمع الزوائد، مؤلف پس از نقل حدیث مذکور از احمد بن حنبل و طبرانی می گوید: در رجال احمد ثقات[17] و در جای دیگر می گوید: «رواه احمد و رجاله رجال صحیح».[18]

3. مؤلف کتاب فلک النجاه می گوید: «اقول حدیث من کنت مولاه فعلی مولاه متواتر لا حاجة الی تفصیل اسانیده و مخرجیه لهذا بیناه مختصراً مخافة التطویل و قد أورد مؤلف ارجح المطالب ناقلاً عن ابن عقده فی کتاب الموالاة اسماء رواته من الصحابة نحومائة فصاعداً و أسماء المخرجین نحومائة و خمس و اربعین.

فی الصواعق، بیان حدیث من کنت مولاه حدیث صحیح لامریة فیه و قد أخرجه جماعة کالترمذی والنسائی و احمد و طرقه کثیراً جداً و فی روایة لأحمد انه سمعه من النبی(ص) ثلاثون صحابیاً و شهدوا به لعلی لما نوزع ایام خلافته و کثیر من أسانیده صحاح و حسان ولا التفات لمن قدح فی صحته؛

[19] حدیث من کنت مولاه حدیث متواتری است که حاجتی به ذکر تفصیلی اسناد و ناقلانش نیست و به همین خاطر ما نیز مختصری در این رابطه بیان می کنیم.

مؤلف کتاب ارجح المطاب از کتاب الموالاة نام حدود صد نفر بلکه بیشتر از راویان صحابه و نیز نام 145 نفر از کسانی که حدیث را خارج کرده اند، نقل می کند.

همچنین در کتاب الصواعق درباره حدیث من کنت مولاه وارد شده است: حدیث صحیحی است که شائبه هیچ شک و ریبی در آن نیست و جماعتی از بزرگان از جمله ترمذی، نسائی و احمد در کتب خود نقل کرده اند که البته طرق نقل احمد بسیار زیاد است.

و از احمد روایت شده که حدیث را سی نفر از صحابه شنیدند و برای علی(ع) زمانی که درگیر مسئله خلافت (غصب شده خود) بود، آن را شهادت دادند و بسیاری از سند های این روایت صحیح و حسن است و به کسی که شکّ در آن ایجاد کند، اعتنایی نباید کرد».

نکته در اینجا توجه به دو مطلب مناسب است: اول اعتراف صاحب الصواعق به اینکه علی(ع) مسئله مذکور را در ایام خلافت خود مطرح کرده است.

این مطلب به کنایه نشان از آن دارد که آنچه در حدیث مذکور مورد عنایت حضرت امیر بوده است و علمای اهل سنت هم آن را متوجه شده و درک کرده اند، مسئله خلافت بر مسلمین است.

تناقض گویی هایی که میان بزرگان اهل سنت اتفاق می افتد ـ که ما نیز به بعضی از آنها اشاره می کنیم ـ ناشی از همین علت است و نشانه درگیری و نزاع بین عقل و منطق با هوای نفس و میان عشق و ترس است.

مطلب دوم اینکه تواتر حدیث غدیر چنان نزد بزرگان اهل سنت به مثابه روز روشن است که گفتار کسی که آن را انکار کند، هیچ ارزشی ندارد؛ چنان که حافظ ذهبی در کتاب سیر اعلام النبلاء به متواتر بودن حدیث غدیر اعتراف کرده، می گوید:

«هذا حدیث حسن عال جداً و متنه متواتر».

[20] بنابراین سخن ابن حجر در لسان المیزان که گفته است «تواتری در این حدیث وجود نداشته و ساختگی است»، کاملاً بی اساس و پوچ است و قابل اعتنا نیست.

وی در معرفی حسین بن محمد بن خسرو بلخی می گوید: «رایت بخط هذا الرجل جزءاً من جملته نسخه رواها عن علی بن محمد بن علی بن عبیدالله الواسطی حدثنا ابوبکر محمد بن عمر البابزائی بجامع واسط حدثنا الدقیقی عن یزید بن هارون عن حمید عن انس و النسخة کلها مکذوبة علی الدقیقی فمن فوقه ما حدثوا منها بشیء.

فمنها حدیث من کنت مولاه و غیر ذلک و هذه الأحادیث و إن کانت رویت من طریق غیر هذه فانها بهذا الاسناد مختلفة و ما ادری هی من صنعه الحسین أو شیخه او شیخ شیخه.

و ذکره ابن ابی طی فی رجال الشیعه».[21]

آری، این جماعت عالم نما در مواجهه با این سند های انکار ناپذیر، چاره ای جز این ندارند که حدیث غدیر را ساخته حسین بن محمد خسرو بلخی بدانند و در نهایت او را جزء شیعیان معرفی کنند؛ در حالی که تواتر چنان محکم و اساسی است که نقل های این چنینی در برابر بسیاری روایات معتبر منقول از خود بزرگان اهل سنت، کاملاً مردود است.

نمونه تناقضات و اعترافات

غزالی که معروف به امام شکاکان در همه مسائل است، در کتاب خود با نام سرّالعالمین خلافت خلفای راشدین را مورد انتقاد شدید قرار داده و آنها را نکوهش کرده و ذهبی، یکی از بزرگان اهل سنت، ضمن نقل این قول از غزالی، او را به شدت نکوهش کرده و در کتاب سیراعلام النبلاء گفته است:

«ولأبی مظفر یوسف سبط ابن الجوزی فی کتاب ریاض الافهام فی مناقب اهل البیت قال:

ذکر ابوحامد فی کتابه سرالعالمین و کشف ما فی الدارین فقال فی حدیث: من کنت مولاه فعلی مولاه ان عمر قال لعلی بخّ بخّ أصبحت مولی کل مؤمن و مؤمنة.

قال ابوحامد: و هذا تسلیم و رضی ثم بعد هذا غلب علیه الهوی حباً للریاسة و أمر الخلافة و نهیها فحملهم علی الخلاف فنبذوه وراء ظهورهم و اشتروا به ثمناً قلیلاً فبئس ما یشترون و سرر کثیراً من هذا الکلام الفسل الذی تزعمه الامامیة و ما أدری ماعذره فی هذا؟ و الظاهرانه رجع عنه و تبع الحق.

قلت:

قد الف الرجل فی ذم الفلاسفة کتاب التهافت و کشف عوارهم و وافقهم فی مواضع ظناً منه ان ذلک حق او موافق للملة و لم یکن له علم بالاثار و اخبره بالسنن النبویة القاضیة علی العقل و لولا ان أبا حامد من کبار الاذکیاء و خیار المخلصین لتلف.

فالحذار الحذار من هذه الکتب و اهربوا بدینکم من شبه الاوائل و الا وقعتم فی الحیرة فمن رام النجاة و الفوز فلیلزم العبودیة و لیبتهل الی مولاه فی الثبات علی الاسلام و ان یتوفی علی الایمان الصحابة و سادة التابعین فبحسن قصد العالم یغفرله».[22]

حاصل کلام اینکه ابوحامد می گوید: کلام عمر به علی(ع): «بخ بخ اصبحت مولی کل مؤمن و مؤمنة» ، نشانه تسلیم و رضایت وی در مورد امر خلافت علی(ع) است، اما بعد از آن به جهت غلبه هوای نفس بر وی و محبت ریاست و امر و نهی خلافت، همه را به بهایی اندک فروخت و پا برآنها نهاد.

ذهبی در ادامه می گوید: از این کلام سست و بی پایه که مبنای کلام امامیه نیز هست، بسیاری خوشحال شده اند و من نمی دانم عذر و دلیل وی بر این گفتار چه بوده است؟ ظاهر این است که از این گفتار توبه کرده و از مذهب حق (به گمان خودش) پیروی کرده است.

آن گاه در ادامه می گوید: این مرد در نکوهش فلاسفه کتاب تهافت را نوشته و در بعضی از موارد که گمان برده حق یا موافق با مذهب ملت است، از ایشان پیروی کرده است (آن گاه از این نتیجه می گیرد:) وی هیچ اطلاع و اخباری از آثار بزرگان و سنت نبوی که حاکم بر عقل است، نداشته است.

و اگر نه اینکه ابوحامد از بزرگان اذکیا و پاکان و بهترین مخلصان بود، بی شک با این کلمات هلاک و تلف می شد.

پس دور باشید، دور باشید از این کتب و از دینتان بترسید.

پس هر کس که امید نجات دارد، ملتزم عبودیت باشد و به حق ابتهال کند در ثبات اسلام و ایمان به صحابه و تابعین.

بررسی نکات

یکی از موارد مهم که در کنار حدیث غدیر مورد توجه قرار گرفته و راویان حدیث آن را نقل کرده اند، مسئله تبریک عمر به علی(ع) به عنوان امیرالمؤمنین است و جمع بسیاری از بزرگان شیعه و اندکی از اهل سنت به این مطلب اشاره کرده اند.

سرّ اینکه بزرگان اهل سنت کمتر به این عنوان پرداخته و آن را ساخته پرداخته مخالفان خود می پندارند، آن است که با پذیرفتن این مطلب که عمر به علی(ع) تبریک گفته، کلام شیعه مبنی بر ولایت امیرالمؤمنین مورد تایید قرار خواهد گرفت.

از این رو، بی تردید غزالی به مسئله مهمی اشاره کرده و لبّ سخن وی آن است که به لحاظ منطقی و عقلی تبریک عمر، معنایی جز پذیرش خلافت نخواهد داشت.

پس جای هیچ شکی باقی نمی ماند که با قبول این امر، تمام کلمات و گفتار اهل سنت در مورد معنای مولا بر باد فنا خواهد بود؛ زیرا تبریک عمر به علی(ع) معنایی جز رسیدن به مقام ریاست بر مؤمنان ندارد.

غیر از این معنا هر چه را در نظر بگیریم، تبریک و تهنیت عمر را بی معنا خواهد کرد.

ابن کثیر در کتاب السیرة النبویه پس از نقل حدیث

من کنت مولاه فعلی مولاه

به طرق مختلف از جمله نسائی می گوید: «هذا اسناد جید قوی رجاله کلهم ثقات»،

اما آنجا که کلام به تبریک عمر به علی(ع) می رسد، می گوید: «رواه ابن جریر عن ابی زرعه عن موسی بن اسماعیل عن حماد بن سلمه عن علی بن زید و ابی هارون العبدی و کلاهما ضعیف عن عدی بن ثابت عن البراء بن عازب و روی هذا الحدیث من حدیث موسی بن عثمان الحضرمی و هو ضعیف جداً».

[23] این در حالی است که تناقض ناشی از نقل این کلام عمر، بسیار در منابع اهل سنت دیده می شود.

غیر از آنچه ما از تفسیر رازی نقل کردیم، ابن عساکر در کتاب تاریخ دمشق حدیث زیر را به دو طریق نقل کرده است.

وی از ابوهریره نقل می کند: «من صام یوم ثمانی عشرة من ذی الحجة کتب له صیام ستین شهراً و هو یوم غدیر خم لما اخذ النبی(ص) بید علی بن ابی طالب فقال: «الست ولی المؤمنین».

قالوا:

بلی یا رسول الله.

قال :

«من کنت مولاه فعلی مولاه».

فقال عمر بن خطاب: بخًّ بخًّ لک یا بن ابی طالب اصبحت مولای و مولی کل مسلم.

فانزل الله الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی…(مائده/3)».[24]

این حدیث در کتب الامالی الشجریه (ج1، ص31)، البدایة و النهایة (ج7، ص386)، تاریخ بغداد (ج3، ص498) و مختصر تاریخ دمشق (ج5، ص393) نیز نقل شده است و نیز با کمی تفاوت در عبارت، در بخش عمر بن خطاب به دو طریق از ابی هریره و شهر بن حوشب نقل شده است.

(ج1، ص193).

در کتاب «مصنف»، ابن ابی شیبه پس از نقل عبارت «من کنت مولاه فعلی مولاه» نقل می کند:

«فلقیه عمر بعد ذلک فقال: هنیئاً لک یا بن ابی طالب اصبحت و امسیت مولی کل مؤمن و مؤمنة».

[25] همین عبارت در کتب الشریعه (آجری، ج4، ص181)، فضائل الصحابه (ج2، ص494)، کنزالعمال (ج13، ص134)، المسند الجامع (ج6، ص367) و تاریخ ابن خلدون (ج1، ص197) نیز نقل شده است.

معلوم نیست با وجود این همه تناقض در نقل کلامِ بخ بخ از عمر بن خطاب، بزرگان اهل سنت که از نقل کلام مزبور دوری جسته و حق را پنهان کرده اند، چگونه می توانند به شیعه پاسخ این ابهام را بدهند؟

چنانکه معلوم شد، ذهبی در نقل گفتار غزالی حتی قادر نبوده است که پاسخی عقلانی به کلام وی بدهد و با صرف ردّ و انکار و توهین، این تعارض حل نخواهد شد.

غزالی پس از بیان مطلب مذکور در مورد کلام عمر می گوید: «و لما مات رسول الله(ص) قال قبل وفاته ائتوا بدواة و بیضاء لازیل لکم اشکال الامر و اذکر لکم من المستحق لها بعدی.

قال عمر: دعوا الرجل فانه لیهجر.

و قیل یهدر.

فاذا بطل تعلقکم بتأویل النصوص فعدتم الی الاجماع و هذا منصوص ایضاً فان العباس و اولاده و علیاً و زوجته و اولاده لم یحضروا حلقة البیعة و خالفکم اصحاب السقیفة فی متابعة الخزرجی…».[26]

منبع :یاسر جهانی پور؛فرهنگ كوثر – پاییز 1387، شماره 75

پی نوشت ها
[1] . تفسیر نمونه، ایت الله مکارم شیرازی، ج5، ص12، دارالکتب الاسلامیه، چاپ 12.
[2] . ترمذی، محمد بن عیسی، بیروت، دارالفکر، ج12، ص175.
[3] . المصنف، ابن ابی شیبه، ج7، ص495، بیروت، دارالفکر، 1409.
[4] . معجم الکبیر، طبرانی، ج4، ص4.
[5] . معارج/1.
[6] . تفسیر اللباب، ابن عادل، ج15، ص456؛ ارشاد العقل السلیم، محمد بن محمد العمادی (ابوالسعود) ج6، ص376.
[7] . الدر المنثور، جلال الدین سیوطی، ج3، ص323.
[8] . تفسیر القرآن العظیم، ابن کثیر، محقق سامی بن محمد، ج3، ص28، دارطیبه للنشر، 1420.
[9] . روح المعانی فی تفسیر القرآن العظیم، آلوسی، ج5، ص67 ـ 68.
[10] . فتح القدیر، آلوسی، ج6، ص20.
[11] . مفاتیح الغیب، فخر رازی، ج6، ص113.
[12] . امالی، المحاملی(235 ـ 330)، اسماعیل بن محمد، ج1، ص36، دار ابن القیم و المکتبه الاسلامیه، 1991م.
[13] . الکنی و الاسماء، الدولابی(224 ـ 310)، احمد بن حمادبن سعید، ج5، ص38، بیروت، دارالکتب العلمیه، 1420.
[14] . شرح مذاهب اهل السنه، ابن شاهین (385.ق)، احمد بن عثمان، ج1، ص104، مصر، مؤسسه قرطبه، 1415.
[15] . المستدرک علی الصحیحین، الحاکم، ابو عبدالله محمد بن عبدالله ، ج3، ص109.
[16] . همان، ص110.
[17] . مجمع الزوائد و منبع الفوائد، الهیثمی(807ق)، نورالدین علی بن ابی بکر، ج9، ص103، بیروت دارالکتب العلمیه، 1408.
[18] . همان، ص104.
[19] . سیر اعلام النبلاء، الذهبی(748)، شمس الدین محمد بن احمد، ج8، ص200. موسسه الرساله، 1413.
[20] . همان، ص335.
[21] . لسان المیزان، ابن حجر العسقلانی، ج1، ص335.
[22] . سیر اعلام النبلاء، ج19، ص331.
[23] . السیره النبویه، اسماعیل بن کثیر(741)، تحقیق مصطفی عبدالواحد، ج4، ص417 ـ 419، دارالمعرفه للطباعه و النشر بیروت، 1396.
[24] . تاریخ دمشق، الشافعی، ابی القاسم علی بن الحسن (ابن عساکر) (571ق)، دارالفکر، ج42، ص233.
[25] . مصنف، ابن ابی شیبه، ج7، ص503.
[26] . سرّ العالمین و کشف ما فی الدارین، الغزالی، ابوحامد، ج1، ص4.