حسنین

نوشته‌ها

طعام غیبى در سجده گاه زهرا (س )

امیرالمومنین علیه السلام روزى به خانه آمد، دید که فاطمه علیهاالسلام حسنین علیهاالسلام را مى خوابانید، ایشان به خواب نمى رفتند از شدت گرسنگى . فاطمه طاهره عرض کرد: یا اباالحسن ! برو قدرى طعام طلب کن که این کودکان از گرسنگى به خواب نمى روند.
امیرالمومنین علیه السلام نزد عبدالرحمن بن عوف رفت و از وى دینارى قرض خواست ، عبدالرحمن به خانه رفت و کیسه زرى بیرون آورد و عرض ‍ کرد: در این کیسه یکصد دینار است بگیر یا على ! و هرگز عوض آن را مده .
حضرت علیه السلام فرمودند: از تو قبول نکنم که از پیغمبر صلى الله علیه و آله شنیده ام : الید العلیا خیر من ید السفلى . یک دینار به من قرض بده و این حدیث را بشنو که عوض مى دهند و قرض را یکى هیجده عوض ‍ مى دهند.
عبدالرحمن یک دینار به جناب امیر قرض داد، آن حضرت چون روانه شد، در راه مقداد را دید که بر کنار راه نشسته فرمود: اى مقداد! در این وقت اینجا چرا نشسته اى ؟
عرض کرد: از جهت ضرورتى .
فرمود: آن ضرورت چیست ؟
عرض کرد: چهار روز است که طعامى نیافته ام .
فرمود: بگیر این دینار را، تو از ما اولى ترى که چهار روز است طعام نیافته اى و ما سه روز است .
مقداد دینار را گرفت و حضرت وقت نماز شام بود روانه مسجد شد، به همراهى پیغمبر صلى الله علیه و آله فریضه را ادا نمود، چون فارغ شد جناب رسول اکرم صلى الله علیه و آله فرمود: یا على ! امشب به خانه شما مى آیم و مهمان شما خواهم بود.
جناب امیر عرض کرد: حبا و کرامه .
از پیش روانه شد و فاطمه زهرا علیهاالسلام را خبر کرد، فورا فاطمه زهرا به مصلى خود رفت و روى مبارک بر خاک نهاد و به ایزد پاک عرض کرد: خداوندا! به حق محمد و آل محمد که بر ما طعامى فرست .
هنوز فاطمه علیهاالسلام در سجده بود که بوى طعام به مشام وى رسید، سربرداشت کاسه بزرگى دید پر از طعام که بوى آن خوشبوتر از مشک بود، آن را برداشته و در خدمت پدر بزرگوار خود نهاد، حضرت فرمود: انى لک هذا الطعام ؟ عرض کرد: من عند الله ، ان الله یرزق من یشاء بغیر حساب .
پس حضرت امیر و فاطمه و حسنین از آن طعام تناول کردند. ناگاه سائلى بر درآمد، امیرالمومنین خواست او را از آن طعام بدهد حضرت رسول صلى الله علیه و آله نگذاشتند و فرمودند: یا على ! این ابلیس است . خبر شده که ما از طعام بهشت مى خوریم آمده که با ما مشارکت کند.

بوسیدن کودک

بسیار دیده مى‌شد که پیامبر اسلام(صلی الله علیه و آله و سلم)، حسنین(علیهما السلام) را در آغوش مى‌گرفت و مى‌بوسید. روزى آن دو را در بغل گرفت و بوسید. شخصى که در کنار حضرت حضور داشت، با مشاهده علاقه پیامبر و رفتار وى با اطفال، به فکر فرو رفت و پیش خود گفت: آیا تا به حال در اشتباه بوده‌ام؟!  آیا روش اسلام در تربیت فرزند این است؟ اگر این طور است پس من در این مساله بسیار کوتاهى کرده‌ام!
به پیامبر نزدیک شد و در حالى که خجالت مى‌کشید سخن بگوید عرض کرد: ای رسول خدا! من داراى ده فرزند کوچک و بزرگ هستم، اما تاکنون هیچ یک از آنها را نبوسیده‌ام!!
پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) از گفته او به قدرى ناراحت شد که رنگ چهره مبارکشان تغییر کرد. ایشان به او فرمود: خداوند مهر و محبت را از قلب تو بیرون کرده است. آن کس که به کودکان ما رحم نمى‌کند و به بزرگ ما احترام نمى‌گذارد، از ما نیست.

(منبع: شیخ حر عاملی؛ وسائل الشیعه؛ ج ۱۵؛ ص ۳۰۲)

برخاستن در برابر کودکان

یکی از کارها و سنت‌هایی که رسول گرامی اسلام(صلی الله علیه و آله و سلم) انجام می‌داد و بدین وسیله برای کودکان، شخصیتی قائل می‌شد، این بود که گاهی به احترام کودک، از جای خود برمی‌خاست و در هر صورت، به کودک احترام می‌گذاشت و عملا به مردم درس «پرورش شخصیت کودکان» را می‌آموخت.

روزی پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) نشسته بود. امام حسن و امام حسین (علیهما السلام) وارد شدند. حضرت به احترام آنان، از جا برخاست و به انتظار ایستاد. چون کودکان در راه رفتن ضعیف بودند، قدری طول کشید. بدین جهت، پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) به سوی آنان رفت و از آن دو، استقبال نمود. آغوش خود را گشود و هر دو را بر دوش خود سوار کرد و به راه افتاد و فرمود: «فرزندان عزیزم! مرکب شما خوب مرکبی است و شما چه سواران خوبی هستید».

منبع: حسین انصاریان؛ نظام خانواده در اسلام؛ انتشارات ام ابیها

بیمارى حسنین

اشاره:

سوره انسان یا هل اتی یا دَهر هفتاد و ششمین سوره قرآن و از سوره‌های مدنی است که در جزء ۲۹ قرآن جای گرفته است. سوره انسان درباره خلقت انسان و هدایت او سخن می‌گوید و سپس به اوصاف ابرار (نیکوکاران)، نعمت‌هایی که خداوند به آنان می‌دهد و دلیل این نعمت‌ها می‌پردازد و در آخر از اهمیت قرآن و مشیت پروردگار سخن می‌گوید. بنابر نظر مفسران شیعه و برخی از اهل سنت، آیه هشتم این سوره که به آیه اطعام معروف است، در توصیف حضرت علی(ع) و فاطمه زهرا(س) و حسنین(ع) و خادم آنان فضه نازل شده است. ایشان سه روز پی در پی به نذرشان بر روزه‌گرفتن این روزها وفا کردند و با اینکه خود گرسنه بودند، افطاری‌شان را به مسکین و یتیم و اسیر بخشیدند. از جمله پاداش‌هایی که برای قرائت این سوره بیان شده، همنشینی با پیامبر(ص) در آخرت است.

ابن عباس گوید: « حسنین (علیه السلام) بیمار شدند. پیامبر (صلى الله علیه و آله و سلم ) با جمعى از مردم به عیادت آنان آمدند. بعضى از افراد پیشنهاد کردند: « یا ابا الحسین ! چه خوب است براى شفاى فرزندانت نذرى بنمایى » ، آن گاه على و فاطمه و فضه – که جاریه آنان بود – نذر کردند که اگر حسنین شفا یافتند سه روز روزه بگیرند.
هنگامى که حسنین (علیه السلام) سلامتى خود را باز یافتند، در خانه على (علیه السلام) چیزى براى افطار موجود نبود، لذا امیرالمؤمنین (علیه السلام ) از شمعون یهودى خیبرى سه صاع جو وام گرفت و فاطمه (سلام الله علیها) از یک صاع آن سنج قرص نان پخت و در سفره افطار نهاد.

هنگامى که آماده افطار شدند، نداى سائلى برخاست : « سلام بر شما اى خاندان محمد! مسکینى از مساکین مسلمین بر در خانه شما آمده است ، اطعام کنید، خدا از مائده هاى بهشتى شما را روزى فرماید.» خاندان وحى نان غذا صبح کردند و جز آب چیز دیگرى به کامشان نرسید…
فرداى آن شب را نیز روزه گرفتند و چون شب فرارسید و نان افطار شان در سفره نهاده شد، یتیمى بر در خانه آمد و باز به همان ترتیب همگى غذاى خود را به یتیم ایثار کردند.
روز سوم اسیرى از راه رسید و مطالبه طعام کرد، بار سوم نیز آنچه در سفره بود قبل از افطار از طرف خاندان پیامبر (صلى الله علیه و آله و سلم ) ایثار شد.
صبح روز چهارم على (علیه السلام) دست حسنین (علیه السلام) را گرفت و به سوى رسول خدا (صلى الله علیه و آله و سلم ) روان گردید. پیامبر اکرم (صلى الله علیه و آله و سلم ) هنگامى که چشمش به حسنین (علیه السلام) افتاد – که همانند مرغکان از شدت گرسنگى مى لرزیدند – فرمود: « چه سخت است براى من که شما را به این حال مى بینم .»
رسول خدا (صلى الله علیه و آله و سلم ) فورا از جاى برخاست و همراه آنان به خانه حضرت زهرا (سلام الله علیها) آمد و او را در محراب عبادتش مشاهده فرمود، (اما چه مشاهده اى از شدت گرسنگى بطن مبارکش به پشت چسبیده و چشمهایش در گودى نشسته بود. از این منظره پیامبر اکرم (صلى الله علیه و آله و سلم ) بسیار افسرده خاطر گردید. در آن هنگام جبرئیل فرود آمد و چنین گفت : « بگیر یا محمد، مبارک باد بر تو این خاندان تو، و سپس سوره ((هل اتى )) را قرائت نمود.»

منبع:مرکز تعلیمات اسلامی واشنگتن