امام حسين(ع) از منظر وحی و اهل بیت (ع)

اهميت قيام حضرت اباعبدالله الحسين(ع) و تأثير آن در احياي ارزش‌هاى والاى دينى و مذهبى آن چنان بالاست كه به وضوح در احاديث قدسى و بيانات معصومين(ع) كاملاً ملموس و ظهور و نمود عينى دارد. بنابراين در اين مجال به گوشه اي از آن مصاديق مى پردازيم:

1- حديث قدسى

و جعلت حسينا خازن وحيى و اكرمته بالشهاده و ختمت له بالسعاده، فهو افضل من استشهد و ارفع الشهداء درجه و جعلت كلمتى التامه معه و حجتي البالغه عنده، بعترته اثيت و اعاقب.(1)

… و حسين را گنجبان وحى خويش قرار داده و او را با شهادت، كرامت بخشيدم، و پايانى بس با سعادت براى وى مقرر داشتم، اوست برترين شهيدان، و درجه اش از همه بالاتر. كلمه تامه خود را همراه او قرار دادم و حجت رساى خويش را نزدش نهادم و به وسيله خاندان او پاداش و كيفر مى دهم.

2- حضرت رسول اكرم(ص)

“ان لقتل الحسين حراره فى قلوب المؤمنين لاتبرد ابدا.“(2)

به راستى كه با شهادت حسين(ع) آن چنان شور و حرارتى در دل مؤمنين ايجاد شده كه هيچگاه به  سردى نخواهد گراييد.

3- حضرت امير المؤمنين علي(ع):

“نظر الى الحسين(ع) فقال: يا عبره كل مؤمن، فقال: انا يا ابتاه، قال: نعم يا بني”(3)

حضرت علي(ع) نگاهى به فرزند خود كرد و فرمود: اى كسى كه نام و ياد تو موجب جارى شدن اشك هر مؤمن است. حسين(ع) گفت: پدر منظور شما من هستم؟ در پاسخ فرمود: آرى فرزندم.

4- حضرت فاطمه زهرا(س):

“فلما صارت السته، كنت لا احتاج فى الليله الظلماء الى مصباح و جعلت اسمع اذا خلوت فى مصلاى التسبيح و التقديس فى باطني”.[4)

آنگاه كه امام حسين(ع) (هنگام بارداري) به شش ماهگى رسيد، در شب تاريك به چراغ نياز نداشتم و هنگام عبادت خدا و خلوت با حق، صداي تسبيح و تقديس وى را مى شنيدم.

5- امام حسن مجتبي(ع):

“… ان الذى يؤتى الي، سم يدس الي، فاقتل به؛ و لكن لا يوم كيومك يا اباعبدالله…”(5)

آنچه موجب شهادت من مى شود، سمى است كه به كامم مى ريزند، اما اى اباعبدالله هيچ روزي(مصيبتي) مانند روز (مصيبت) تو نخواهدبود….

6- حضرت سيدالشهدا حسين بن علي(ع):

… انا قتيل العبره، لايذكرنى مؤمن الا استعبر.”[6)

منم كشته گريه، هيچ مؤمنى مرا ياد نمى كند، مگر آنكه سرشك غم از ديدگان وى جارى مى شود.

7- حضرت سيد الساجدين على بن الحسين(ع):

“انا ابن من بكت عليه ملائكه السماء، انا ابن من ناحت عليه الجن في الارض و الطير فى الهواء.”(7)

من فرزند كسى هستم كه فرشتگان آسمان بر او گريستند و جن در زمين و پرندگان در هوا بر او نوحه كردند.

 8- حضرت امام محمد باقر(ع):

“ما بكت السماء على احد بعد يحيى بن زكريا، الا علي الحسين بن علي(ع)، فانها بكت عليه اربعين يوما.”(8)

بعد از يحيى بن زكريا آسمان در مرگ كسى نگريست، مگر در شهادت حسين بن علي(ع) كه چهل روز در اين مصيبت گريان بود.

9- حضرت امام جعفر صادق(ع):

“ان البكاء و الجزع مكروه للعبد فى كل ما جزع، ما خلا البكاء و الجزع علي الحسين بن علي(ع)، فانه فيه ماجور”[9)

گريستن و بى تابى كردن در تمام ناملايمات و مصايب ناپسند است، مگر در مصيبت حسين بن علي(ع) كه آدمى در اين گريه و جزع، پاداش نيز خواهد داشت.

10- حضرت امام موسى بن جعفر(ع) در روز عاشورا از زبان حضرت امام رضا(ع):

“كان ابى – اذا دخل شهر المحرم- لايرى ضاحكا و و كانت الكآبه تغلب عليه، حتى يمضى منه عشره ايام، فاذا كان يوم العاشر، كان ذلك اليوم، يوم مصيبته و حزنه و بكائه، و يقول: هو اليوم الذى قتل فيه الحسين(ع).”(10)

آن گاه كه ماه محرم آغاز مى گشت، ديگر پدرم مسرور و خندان ديده نمي شد و حزن و ملال بر او چيره مى گشت، تا روز عاشورا كه آن روز، روز مصيبت و حزن و گريه اش بود، و مى فرمود در چنين روزى بود كه حسين(ع) كشته شد.

11- حضرت امام على بن موسى الرضا(ع):

“… ان يوم الحسين اقرح جفوننا و اسبل دموعنا و اذل عزيزنا بارض كرب و بلا و اورثنا الكرب و البلاء الى يوم الانقضاء …”(11)

همانا روز مصيبت حسين(ع) چشمان ما را خسته و مجروح كرد و اشك هاى ما را ريزان نموده، و عزيزان ما در آن سرزمين غمبار گرفتار خواري(ظاهري) شدند، مصايب آن روز به گونه اى است كه براى هميشه ما را غمگين و داغدار كرده است.

12- حضرت امام محمد تقي(ع):

“من زار الحسين(ع) ليله ثلاث و عشرين من شهر رمضان، و هى الليله التى يرجى ان تكون ليله القدر و فيها يفرق كل امر حكيم، صافحه اربعه و عشرون الف ملك و نبى كلهم يستاذن الله فى زياره الحسين(ع) فى تلك الليله.”(12)

 هر كس در شب بيست و سوم ماه رمضان – كه اميد است همان شب قدرى باشد كه هر امرى طبق حكمت خداوند تنظيم مى شود- امام حسين(ع) را زيارت كند، بيست و چهار هزار فرشته و پيامبر با اين زائر مصافحه كنند، و اينان همان گروهى هستند كه از خداوند براي زيارت حسين(ع) در چنين شبى اذن مى طلبند.

13- حضرت امام على بن محمد النقي(ع):

“من خرج من بيته يريد زياره الحسين بن علي(ع)، فصار الى الفرات، فاغتسل منه، كتبه الله من المفلحين، فاذا سلم علي ابيعبدالله(ع)، كتب من الفائزين فاذا فرغ من صلوته فقال: ان رسول الله(ص) يقرؤك السلام و يقول لك: اما ذنوبك فقد غفر لك فاستانف العمل.”(13)

آن كس از منزل خويش به قصد زيارت حسين(ع) خارج شود و به فرات رود و در آن غسل كند، خداوند نامش را در زمره رستگاران مى نگارد، و چون به آن حضرت سلام دهد از فائزين محسوب مى شود، و آن گاه كه از نمازش فارغ شود، فرشته اى به او مى گويد: رسول خدا(ص) بر تو درود مى فرستد و به تو مى فرمايد: گناهانت آمرزيده شد، پس عمل را از نو آغاز كن”.

14- حضرت امام حسن عسگري(ع):

“الله انى اسئلك بحق المولود فى هذا اليوم، الموعود بشهادته قبل استهلاله و ولادته، بكته السماء و من فيها، و الارض و من عليها، و لما يطا لابتيها، قتيل العبره و سيد الاسره الممدود بالنصر يوم الكره، المعوض من قتله ان الائمه من نسله، و الشفاء فى تربته ...”(14)

بارالها از تو مسئلت مى كنم به حق نوزادى كه در چنين روزي(سوم شعبان) متولد شده، او كه پيش از ولادت، وعده شهادتش داده شده، او كه آسمان و آسمانيان و زمين و زمينيان در مصيبت وى گريستند، در حالي‌كه هنوز بر زمين گام ننهاده بود. او كه تشنه گريه است، و بزرگ خاندان، كسى كه در رجعت، پيروز گردد، و او كه به عنوان پاداشي از پاداش هاى جانبازى و شهادتش، ادامه امامت در نسلش و شفا در تربتش قرار داده شد…

15– حضرت بقيه الله المنتظر حجت بن الحسن المهدى (ارواحنا له الفداه):

“فلئن اخرتنى الدهور، و عاقنى عن نصرك المقدور، و لم اكن لمن حاربك محاربا و لمن نصب لك العداوه مناصبا، فلاندبنك صباحا و مسائا، و لابكين لك بدل الدموع دما…”(15)

اگر زمانه به تاخيرم انداخت و مقدرات از ياري‌ات بازم داشت و نتوانستم در ركاب تو با دشمنانت بجنگم، ولى از صبح تا شام در ياد تو سرشك غم از ديده مى بارم و به جاى اشك، خون مى گريم.

پي نوشت

1) – اصول كافي، ج2، ص472، باب ما جاء فى الاثنى عشر و النص عليهم، ح3.

2) – مستدرك الوسايل، ج10،ص318، باب 49 از ابواب المزار، ح13.

3) – بحارالانوار، ج44، ص280 و فضل زياره الحسين(ع)، ص38.

4) – بحار الانوار، ج43، ص273؛ عوالم، ج17، ص11؛ الدمعه الساكبه، ص259 و خصائص الحسينيه، ص31.

5) – امالى صدوق، ص116؛ بحارالانوار، ج45، ص218؛ مثيرالاحزان، ص9، عوالم، ج17، ص154 و لهوف، ص25..

6) – امالى صدوق، ص137؛ كامل الزيارات، ص108؛ بحارالانوار، ج44، ص284؛ عوالم، ج17، ص536 و اثبات الهداه، ج2، ص584.

7) – بحار الانوار، ج45، ص174 و عوالم، ج17، ص485.

8) – كامل الزيارات، ص90؛ بحارالانوار، ج45، ص211و عوالم، ج17، ص469.

9) – كامل الزيارات، ص100؛ بحارالانوار، ج44، ص291 و عوالم، ج17، ص533.

10) – امالى صدوق، ص128؛ بحارالانوار، ج44، ص284 و عوالم، ج17، ص538.

11) – امالى صدوق، ص128؛ بحارالانوار، ج44، ص284 و عوالم، ج17، ص538.

12) – وسائل الشيعه، ج10، ص370، باب 53 از ابواب المزار، ح5..

13) – وسائل الشيعه، ج10، ص380، باب 59 از ابواب المزار، ح10 و كامل الزيارات، ص 185-186.

14) – مصباح المتهجد، ص758؛ بحار الانوار، ج98، ص347 و مفاتيح الجنان، اعمال روز سوم.

15) – بحار الانوار، ج98، ص32.

منبع :  على جديدبناب