پیامبر و اهل بیت علیهم السلام » معجزات و کرامات » امام حسن(ع) »

امام حسن (علیه‌السلام) و فرشتگان

اشاره:

رشته یا مَلَک (جمع آن ملائکه) موجوداتی نامرئی و فراطبیعی، که مأمور اجرای اوامر خدا در دنیا و آخرت‌اند. فرشتگان دسته‌ها و وظایف مختلفی دارند مانند: نوشتن نامه اعمال، آوردن وحی بر اولیاء، حفاظت از انسان‌ها و یاری مؤمنان، رساندن روزی مادی و معنوی، گرفتن جان‌ها، دعا و استغفار کردن برای مؤمنان، هدایت قلب‌ها، مأموران عذاب. گروهی از فرشتگان نیز فارغ از امور دنیا به عبادت خدا و رکوع و سجود مشغولند. در این صفحه به محافظت فرشتگان از امام حسن و امام حسین(علیهماالسلام) اشاره شده است.

مَا رُوِیَ أَنَّ فَاطِمَهَ أَتَتْ رَسُولَ اللَّهِ ص تَبْکِی وَ تَقُولُ إِنَّ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ خَرَجَا وَ لَا أَدْرِی أَیْنَ هُمَا.

فَقَالَ : طِیبِی نَفْساً فَهُمَا فِی ضَمَانِ اللَّهِ حَیْثُ کَانَا

فَنَزَلَ جَبْرَئِیلُ وَ قَالَ هُمَا نَائِمَانِ فِی حَائِطِ بَنِی النَّجَّارِ مُتَعَانِقَیْنِ وَ قَدْ بَعَثَ اللَّهُ مَلَکاً قَدْ بَسَطَ جَنَاحاً تَحْتَهُمَا وَ جَنَاحاً فَوْقَهُمَا.

فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ وَ أَصْحَابُهُ مَعَهُ فَرَأَوْهُمَا وَ حَیَّهٌ کَالْحَلْقَهِ حَوْلَهُمَا فَأَخَذَهُمَا رَسُولُ اللَّهِ عَلَى مَنْکِبَیْهِ فَقَالُوا نَحْمِلُهُمَا عَنْکَ.

قَالَ: نِعْمَ الْمَطِیَّهُ مَطِیَّتُهُمَا وَ نِعْمَ الرَّاکِبَانِ هُمَا وَ أَبُوهُمَا خَیْرٌ مِنْهُمَا

روایت شده است که حضرت فاطمه(سلام اللَّه علیها) خدمت پیامبر اکرم(صلّى اللَّه علیه و آله) رسید و در حالى که گریه مى کرد، گفت: حسن و حسین از خانه خارج شده اند و نمى دانم به کجا رفته اند؟

حضرت فرمود: مطمئن باش که آنها در پناه خدا هستند.

در این هنگام جبرئیل شتابان آمد و گفت: آنها در باغ بنى نجّار، در کنار هم خوابیده اند. و خداوند فرشته اى را فرستاده که یک بالش را زیر آنها و یک بالش را روى آنها گسترده است.

رسول خدا(صلّى اللَّه علیه و آله) با اصحابشان بیرون آمدند و آن دو را همان جا دیدند در حالى که مارى دور آنها حلقه زده بود.

حضرت آنها را بر دوش خود گرفت. اصحاب گفتند: بگذار ما آنها را بیاوریم.

حضرت فرمود: چه خوب مرکوب است مرکوب آنها! و چه سواران خوبى! و پدرشان بهتر از آنهاست.[۱]

پی نوشت:

[۱] . الخرائج و الجرائح، ج‏۱، ص ۲۴۰؛ امالى صدوق، ص ۳۶۰؛ جلوه‏ هاى اعجاز معصومین علیهم السلام، ص ۱۹۱.